„Heima“: Munur á milli breytinga

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Fara í flakk Fara í leit
Ekkert breytingarágrip
Ekkert breytingarágrip
Lína 11: Lína 11:
:''og sigldu himinfley.
:''og sigldu himinfley.


:''Hér réri hann afi á árabát
:''Hér reri hann afi á árabát
:''og undi sér best á sjó,
:''og undi sér best á sjó,
:''en amma hafði á öldunni gát
:''en amma hafði á öldunni gát
Lína 27: Lína 27:
:''Og allt var skini skartað
:''Og allt var skini skartað
:''og skjól við móðurhjartað,
:''og skjól við móðurhjartað,
:''hér leiðmín bernskan bjarta
:''hér leið mín bernskan bjarta
:''við bjargfuglaklið.
:''við bjargfuglaklið.
:''Er vorið lagði að landi,
:''Er vorið lagði að landi,

Útgáfa síðunnar 26. nóvember 2005 kl. 20:47

Þjóðhátíðarlag
1950 1951 1953

Þjóðhátíðarlagið Heima þekkja ef til vill einhverjir úr sjónvarpsþáttunum Sigla himinfley sem sýndir voru í Sjónvarpinu fyrir nokkrum árum og fjölluðu um mannlífið í Eyjum. Af mörgum er Heima, þeirra Oddgeirs Kristjánssnar og Ása í Bæ, eitt af fegurri lögum sem samin hafa verið um Vestmannaeyjar.

Hún rís úr sumarsænum
í silkimjúkum blænum
með fjöll í feldi grænum,
mín fagra Heimaey.
Við lífsins fögnuð fundum
á fyrstu bernskustundum,
er sólin hló á sundum
og sigldu himinfley.
Hér reri hann afi á árabát
og undi sér best á sjó,
en amma hafði á öldunni gát
og aflann úr fjörunni dró.
Er vindur lék í voðum
og vængir lyftu gnoðum,
þeir þutu beint hjá boðum
á blíðvinafund.
Og enn þeir fiskinn fanga
við Flúðir, Svið og Dranga,
þótt stormur strjúki vanga,
það stælir karlmanns lund.
Og allt var skini skartað
og skjól við móðurhjartað,
hér leið mín bernskan bjarta
við bjargfuglaklið.
Er vorið lagði að landi,
var líf í fjörusandi,
þá ríkti unaðsandi
í ætt við bárunið.
Þegar í fjarskann mig báturinn ber
og boðinn úr djúpi rís.
Eyjan mín kæra, ég óska hjá þér
að eigi ég faðmlögin vís.
Þótt löngum beri af leiðum
á lífsins vegi breiðum,
Þá finnst á fornum eiðum
margt falið hjartamein.
En okkar æskufuna
við ættum þó að muna
á meðan öldur una
í ást við fjörustein.
Lag: Oddgeir Kristjánsson
Texti: Ási í Bæ