„Heima“: Munur á milli breytinga

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Fara í flakk Fara í leit
Ekkert breytingarágrip
Ekkert breytingarágrip
Lína 1: Lína 1:
{{Þjóðhátíðarlagið|1951|[[Hve dátt er hér í dalnum|1950]]|[[Síldarvísa|1953]]}}
{{Þjóðhátíðarlagið|1951|[[Hve dátt er hér í dalnum|1950]]|[[Síldarvísa|1953]]}}
Þjóðhátíðarlagið '''Heima''' eða eins og sumir þekkja það '''Sigla himinfley''', er örugglega eitt af þeim frægustu eyjalögum sem samin hafa verið.  
Þjóðhátíðarlagið '''Heima''' þekkja ef til vill einhverjir úr sjónvarpsþáttunum [[Sigla himinfley]] sem sýndir voru í Sjónvarpinu fyrir nokkrum árum og fjölluðu um mannlífið í Eyjum. Af mörgum er Heima, þeirra [[Oddgeir Kristjánssin|Oddgeirs]] og [[Ási í Bæ|Ása]], eitt af fegurri lögum sem samin hafa verið um Vestmannaeyjar.
                        
                        
:''Hún rís úr sumarsænum
:''Hún rís úr sumarsænum

Útgáfa síðunnar 27. júlí 2005 kl. 14:48

Þjóðhátíðarlag
1950 1951 1953

Þjóðhátíðarlagið Heima þekkja ef til vill einhverjir úr sjónvarpsþáttunum Sigla himinfley sem sýndir voru í Sjónvarpinu fyrir nokkrum árum og fjölluðu um mannlífið í Eyjum. Af mörgum er Heima, þeirra Oddgeirs og Ása, eitt af fegurri lögum sem samin hafa verið um Vestmannaeyjar.

Hún rís úr sumarsænum
í silkimjúkum blænum
með fjöll í feldi grænum,
mín fagra Heimaey.
Við lífsins fögnuð fundum
á fyrstu bernskustundum,
er sólin hló á sundum
og sigldu himinfley.
Hér réri hann afi á árabát
og undi sér best á sjó,
en amma hafði á öldunni gát
og aflann úr fjörunni dró.
Er vindur lék í voðum
og vængir lyftu gnoðum,
þeir þutu beint hjá boðum
á blíðvinafund.
Og enn þeir fiskinn fanga
við Flúðir, Svið og Dranga,
þótt stormur strjúki vanga,
það stælir karlmanns lund.
Og allt var skini skartað
og skjól við móðurhjartað,
hér leiðmín bernskan bjarta
við bjargfuglaklið.
Er vorið lagði að landi,
var líf í fjörusandi,
þá ríkti unaðsandi
í ætt við bárunið.
Þegar í fjarskann mig báturinn ber
og boðinn úr djúpi rís.
Eyjan mín kæra, ég óska hjá þér
að eigi ég faðmlögin vís.
Þótt löngum beri af leiðum
á lífsins vegi breiðum,
Þá finnst á fornum eiðum
margt falið hjartamein.
En okkar æskufuna
við ættum þó að muna
á meðan öldur una
í ást við fjörustein.
Lag: Oddgeir Kristjánsson
Texti: Ási í Bæ