„Blik 1957/Tóta í Uppsölum“: Munur á milli breytinga

Þórunn kvaddi heimilið í Reynisholti með söknuði í þeirri von að komast þangað brátt aftur heil á heilsu. En það fór allt á annan veg.<br>

Halldór læknir rannsakaði heilsu hennar af sinni alkunnu nákvæmni og þekkingu. Hann mun brátt hafa gengið úr skugga um, að taugasjúkdómur Þórunnar var ólæknandi. Einvörðungu hlýtt og gott viðmót, hugarhlýja og hjálpsemi gat létt byrðar Þórunnar, en heilsan yrði henni aldrei bætt að fullu. Þórunn naut þegar í ríkum mæli hugarhlýju hins samúðarríka læknis. Læknishjónin, frú [[Anna Gunnlaugsson|Anna]] og Halldór, hlynntu að Þórunni eftir föngum og voru henni í alla staði hlý og hjálpleg. Alla læknishjálp og öll lyf gaf læknirinn henni. Læknisheimilið stóð henni einnig opið. Þar naut hún hlýju og mannúðar. Þórunn reyndi að endurgjalda þá mannslund alla með því að annast börn læknishjónanna og leggja dálitla hönd að verki þar innan húss. <br>

Ástgeir Guðmundsson var kunnur að manngæzku og hjálpsemi. Ekki vildi hann sporna við því, að Þórunn fengi húsaskjól hjá þeim hjónum, fyrst Kristín kona hans vildi það. Hér sannaðist ljóslega hið forna orðtak: Þar, sem hjartarúm er, þar er húsrúm. <br>

Svo flutti þá Þórunn Ketilsdóttir rúmið sitt úr Nýborg í Litlabæ og fékk að hafa það í stofunni, þar sem fjögur rúmin voru fyrir. <br>

Eins og ég gat um, var Kristín húsfreyja í Litlabæ trúkona mikil. Sá eiginleiki var líka ríkastur í sálarlífi Þórunnar. Þær höfðu því mikla ánægju af því að lesa hvor fyrir aðra sálma, svo sem Passíusálmana og önnur trúarljóð, og syngja. Einnig lásu þær saman í Ritningunni og ræddu um menn þar og málefni. Þetta innilega trúarlíf og samlíf þeirra beggja, Kristínar og Þórunnar, varð hinni síðarnefndu eins konar læknisdómur, sem hún naut lengi — ef til vill til æviloka. Ég hefi aldrei kynnzt mannveru, sem haft hefur svo heillandi nautn af trúariðkunum eins og Þórunn Ketilsdóttir. Trú hennar gagntók hana gjörsamlega. Hún sótti kirkju, samkomur í K.F.U.M. og K., þar sem hún starfaði mörg ár, samkomur Hvítasunnusafnaðarins og Aðventista, oft allt sama daginn af einskærri þrá eftir að hlusta á trúarleg ræðuhöld, sálma og söng. Það, sem á milli þessara flokka kann að bera í trúmálum, virtist Þórunni Ketilsdóttur algjört aukaatriði. Trúargrundvöllur þeirra allra var hinn sami fyrir hennar augum, og það var henni nóg. Sá grundvöllur var henni allt. <br>

Árin liðu. Börnin í Litlabæ fluttu úr föðurtúnum og gerðust sjálfstæðir heimilisfeður og mæður. Aldurinn færðist yfir hjónin Ástgeir og Kristínu. Loks hættu þau sjálfstæðu heimilishaldi í Litlabæ, og Þórunn varð að flytja þaðan. Hvar var nú skjól að fá? — Jú, lögð er jafnan líkn með þraut. <br>

Þau árin, sem Þórunn leigði í Uppsölum, greiddi bæjarsjóður húsaleigu fyrir hana. Sigríður og Gísli voru Þórunni í alla staði góð. Hún unni þeim og virti þau. Margir Eyjabúar véku góðu að Þórunni Ketilsdóttur. Hún naut jafnan hjálpsemi þeirra og hugarhlýju. Það viðurkenndi hún fúslega og þakkaði. Börn þeirra hjóna frá Reynisholti voru henni hugulsöm og góð til hinztu stundar. Einnig afkomendur þess fólks, er hún ólst upp hjá, voru henni artarlegir og sendu henni gjafir. Kaupmaður í bænum, sem dvalizt hafði og starfað í Skaftafellssýslu um árabil, gaf henni neyzlumjólk í mörg ár. Svo mætti lengur telja dæmi um hjálpsemi og samúð fólks til handa hinni hjartahlýju og trygglyndu öðlingskonu, sem bar jafnan þunga byrði og lifði við kvöl og kröm heilsuleysis langa ævi sökum skorts og skilningsleysis, sökum miskunnarleysis og harðýðgi, sökum vöntunar á mannúð og meðkennd á uppvaxtarárunum. <br>

Þórunn gat rímað vísu, þegar hún vildi það við hafa. Það gerði hún helzt, þegar hún skrifaði í minningabækur ungra vina sinna. Flestar vísur hennar, þær, sem ég hefi séð, eru fyrirbænir eða frómar óskir til vina hennar og velgjörðarmanna. Ég læt hér nokkrar fjúka, og skulu þær vera sýnishorn af kveðskap hennar.