„Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Feigðarboði“: Munur á milli breytinga

[[Þorsteinn Sigurðsson lausamaður|Þorsteinn Sigurðsson]], lausamaður á [[Brekka|Brekku]], bróðir [[Sigurbjörg Sigurðardóttir í Brekkhúsi|Sigurbjargar]] í [[Brekkuhús]]i, var þá búinn að liggja sjö sólarhringa í mjög heiftugri lungnabólgu, og hafði honum ekki komið blundur á auga allan þann tíma. Stundaði Þorsteinn læknir hann. Um morguninn þennan sama dag, gat Þorsteinn loks sofnað, og svaf hann nálægt þrem klukkustundum. Þegar hann vaknaði, sagði hann Þorsteini lækni, að sig hefði dreymt, að hann væri kominn upp í Landakirkju. Kvaðst hann hafa verið allsber uppi á efsta lofti í kirkjunni, og hefði allt dót hans verið þar saman komið. Sagðist hann hafa kunnað illa við, að vera þarna allsnakinn, og því hefði hann farið að leita að fötum sínum í dótinu, en hvernig sem hann leitaði, og velti öllu við, fann hann þau ekki. Kvaðst hann hafa kastað öllu til og frá, en allt kom fyrir ekki. Var draumur hans ekki lengri. Þegar aðgætt var, stóð heima, að allan þann tíma, sem smiðirnir höfðu heyrt hávaðann á kirkjuloftinu, svaf Þorsteinn, og hafði Þorsteinn læknir veitt þessu athygli, er hann heyrði sagt frá því, sem borið hafði fyrir smiðina. <br>

Þótti mönnum þetta atvik mjög einkennilegt, og voru vissir um, að það mundi vera fyrirboði einhverra tíðinda. Skömmu síðar dó Þorsteinn Sigurðsson úr lungnabólgunni (8. desember 1903), og voru menn þá ekki í vafa um, að þetta hefði verið fyrirboði um dauða hans.<br>

{{Sögur og sagnir}}