„Blik 1980/Aflakóngar takast á um titilinn“: Munur á milli breytinga

Það var lengi siður í Vestmannaeyjum, meðan lokadagurinn 11. mai var í sínu rétta gildi að sjómenn héldu upp á daginn með ýmsu móti. A.m.k. vildu þá margir gera sér glaðan dag á ýmsan hátt. Svo var og að þessu sinni eftir vertíðina 1932. Mér er þessi lokadagur enn í fersku minni.<br>

Hér greini ég frá einu atviki, sem þá gerðist.  

Það vildi svo til, að tveir bátar urðu svo að segja jafnir að afla þessa vertíð. Formenn þeirra eru nú báðir látnir og verða ekki nafngreindir hér og heldur ekki bátarnir.<br>  

Það gerðist á sunnudaginn næsta eftir lokadag, að skipshafnir þessara beggja aflabáta settust að lokafagnaði. Skipshöfnin af öðrum bátnum hélt lokafagnaðinn í kjallaranum undir [[Nýjabíó|Nýjabíósalnum]]. Þar var þá veitingastaður, sem [[Jón Bjarnason (veitingamaður)|Jón Bjarnason]] rak. Hin skipshöfnin kom saman að [[Sigríðarstaðir|Sigríðarstöðum]] í norðanverðum [[Stórhöfði|Stórhöfða]], þar sem [[Stefán Gíslason (Hlíðarhúsum)|Stefán Gíslason]] seldi veitingar. -<br>

Hófið byrjaði hjá báðum skipshöfnum að áliðnu hádegi. Ég nefni þessa tvo hópa kjallaramenn og Sigríðarstaðamenn, og kenni þá þannig við veitingastaðina.

Formaður Kjallaramanna raðaði köppum sínum í fylkingu. Sjálfur var hann fremstur. Síðan sagði hann nokkur hvatningarorð til manna sinna og eggjaði þá til átaka. Gengu þeir síðan fylktu liði til móts við andstæðingana. <br>               

Þegar rúm seilingarlengd var milli formannanna, nam foringi Kjallaraliðsins staðar og mælti: „Ég skora á þig nú í heyranda hljóði og á þessari stundu að takast á við okkur, því að þér ber ekki heiðursheitið aflakóngur á þessari nýliðnu vertíð. Það skyldi sannast, ef afli beggja bátanna væri veginn. Þú komst að landi með blöndulóka, þegar ég lagði á land rígaþorsk. Töluna er ekki að marka, þó að þú ætlir þér að fljóta á henni.“<br>            

Þarna stóðu átök æðistund. Þó varð ekki af meiðingum, svo að orð væri á gert. Hvorug fylkingin vann á hinni, og einhvern veginn endaði þessi kappaslagur með einskonar bræðrabyltu. Átökin leiddu ekki til neinna úrslita. Foringjarnir tóku hvorn annan hryggspennutökum, ultu síðan um koll og veltust svo hvor yfir annan langt niður eftir brekkunni. Stýrimenn beggja liða sáu þá þann kost vænstan að stilla til friðar, enda áttu þeir ekki von á neinum heiðurstitli, hvernig sem allt færi.<br>

Þannig lauk þessum eftirminnilega „kóngaslag“. <br>

Það er mér í minni, að Kjallaraformaðurinn var í nýjum, ljósgrænum sumarfötum, þegar hann fór til þessa leiks. En heim kom hann með jakkann rifinn neðan úr klauf og upp í hálsmál. Hann hékk aðeins saman á kraganum.<br>

-----

{{Blik}}