„Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1984/ Eyjapeyjar í siglingum“: Munur á milli breytinga

Rörin voru höfð yfir á pramma úti á fljótinu og gekk það verk heldur seint.

Heldur voru þessar næturvaktir leiðigjarnar, ég einn á ferli um skipið. Myrkrið kolsvart allt í kring og heldur drungalegt. Við höfðum verið varaðir við heimsóknum úr landi. Nokkur skip höfðu verið rænd og skipsmenn lamdir sundur og saman, jafnvel drepnir.<br>

Viku eftir að við komum til Bonny fengum við einmitt slíka heimsókn. Ég var á rölti fram á hvalbak, svona til að athuga hvort ekki væri allt í sómanum. Allt í einu sé ég kolsvartan haus koma upp ankerisgatið. Hann hafði klifrað upp ankerisfestina. Heldur brá mér nú við þessa óvæntu gestakomu, skil nú reyndar ekkert í því eftir á að ég skyldi ekki taka til fótanna. Ég skipaði manninum til baka sömu leið. Ekki varð hann nú við þeirri ósk minni, þess í stað réðust aftan að mér einir fimm grimmilegir svertingjar með sveðju á lofti. Eyjapeyinn reyndi máttleysislega að slíta sig lausan og öskraði eitthvað út í loftið, en það stoðaði lítið. Þeir voru greinilega ekkert hræddir við þessa norrænu hetju, ég fann þess í stað kalt stálið við hálsinn. Bundinn á höndum og fótum og keflaður að auki, lá hetjan frammi á hvalbak vaktaður af einum hinna svörtu.

Þarna fékk ég að dúsa í rúma klukkustund meðan ræningjaflokkurinn sprengdi upp bakkann og stal þaðan öllum málningarlager skipsins, eitt þúsund lítrum. Í málningunni eru mikil verðmæti og var okkur sagt að hún væri ágætis gjaldmiðill.