„Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 1984/ Eyjapeyjar í siglingum“: Munur á milli breytinga

<big><big><big><center>'''Eyjapeyjar í siglingum'''</center></big></big></big><br>

Í grein þessari er ætlunin að segja lítillega frá ævintýraferð tveggja eyjapeyja með norskum flutningaskipum fyrir fjórtán árum. Peyjar þessir voru Torfi Haraldsson, viktarmaður með meiru, sómapiltur, og undirritaður.<br>

Við höfðum heyrt talsvert mikið talað um ævintýri þeirra stráka, sem siglt höfðu með norskum skipum um heimsins höf. Það lá því beint við að reyna að redda plássi á einu slíku skipi. Að sjálfsögðu var leitað til Kidda Egils, sérlegs umboðsmanns Mowinkelútgerðarinnar í Bergen. Kiddi var snöggur að bjarga málunum, eitt símtal og plássin klár í hvelli. Guttarnir skráðir á 90 þús. tonna olíuskip og gert að mæta um borð í Le Havre í Frakklandi.<br>

Lista átti eftir að reynast okkur gott heimili, um borð voru sundlaug, leikfimisalur og klefarnir mjög vistlegir.<br>

Fyrsta ferð skipsins var með geysimikla olíuleiðslu frá Inningham á Englandi til Bonny í Nigeríu. Við komum við á Kanaríeyjum á leiðinni suður eftir, vorum þar á aðfangadag jóla.<br>

Jólin voru haldin hátíðleg á hafi og ýmisIegt gert til hátíðarbrigða. Allir fengu jólapakka frá fólki í Noregi. Allt leit þetta mjög vel út til að byrja með, reglulega hátíðlegt, snaps eftir matinn og fínt, fínt.

En það var eins og kveikt hefði verið í púðurtunnu. Aldrei, hvorki fyrr né síðar, höfum við upplifað slík jól. Þetta varð ein allsherjar drykkjuhátíð. Við Torfi urðum því hálf utan gátta þessa daga.

Rörin voru höfð yfir á pramma úti á fljótinu og gekk það verk heldur seint.

Heldur voru þessar næturvaktir leiðigjarnar, ég einn á ferli um skipið. Myrkrið kolsvart allt í kring og heldur drungalegt. Við höfðum verið varaðir við heimsóknum úr landi. Nokkur skip höfðu verið rænd og skipsmenn lamdir sundur og saman, jafnvel drepnir.<br>

Viku eftir að við komum til Bonny fengum við einmitt slíka heimsókn. Ég var á rölti fram á hvalbak, svona til að athuga hvort ekki væri allt í sómanum. Allt í einu sé ég kolsvartan haus koma upp ankerisgatið. Hann hafði klifrað upp ankerisfestina. Heldur brá mér nú við þessa óvæntu gestakomu, skil nú reyndar ekkert í því eftir á að ég skyldi ekki taka til fótanna. Ég skipaði manninum til baka sömu leið. Ekki varð hann nú við þeirri ósk minni, þess í stað réðust aftan að mér einir fimm grimmilegir svertingjar með sveðju á lofti. Eyjapeyinn reyndi máttleysislega að slíta sig lausan og öskraði eitthvað út í loftið, en það stoðaði lítið. Þeir voru greinilega ekkert hræddir við þessa norrænu hetju, ég fann þess í stað kalt stálið við hálsinn. Bundinn á höndum og fótum og keflaður að auki, lá hetjan frammi á hvalbak vaktaður af einum hinna svörtu.

Þarna fékk ég að dúsa í rúma klukkustund meðan ræningjaflokkurinn sprengdi upp bakkann og stal þaðan öllum málningarlager skipsins, eitt þúsund lítrum. Í málningunni eru mikil verðmæti og var okkur sagt að hún væri ágætis gjaldmiðill.

Það varð að sjálfsögðu mikið uppistand um borð eftir þennan atburð. Rætt var um að vopna vaktmanninn og hafa tvo menn á næturvakt til klukkan fjögur.

Það varð úr að ég var vopnaður kylfu og fékk talstöð, sem var opin upp í brú í klefa stýrimanns á bakvakt. Þá var norskur strákur með mér á vakt til klukkan fjögur. Dagarnir liðu, farið var í land nokkrum sinnum, m.a. til að keppa í fótbolta við áhafnir annarra skipa. Við vorum með hörkugott lið og unnum þessa leiki með bursti.

Næturvaktirnar voru heldur þreytandi og ekki leið manni nú sem best seinni hluta nætur.<br>

Hálfum mánuði eftir heimsókn ræningjanna var ég á vakt eins og venjulega. Félagi minn var farinn að sofa. Ég var á rölti um skipið er ég varð skyndilega var við hreyfingu nokkra metra frá mér. Voru þeir ekki mættir aftur, helvískir, að læðast að mér. Mér brá rosalega, öskraði í talstöðina, fékk ekkert svar og hentist upp í brú og vakti upp mannskapinn.

Við vorum mjög lánssamir að geta ferðast um heiminn á þennan hátt, kynnst örlítið lifnaðarháttum annarra þjóða, upplifað mörg ævintýri og sú reynsla, sem við hlutum á þessu ferðalagi, hefur án efa aukið víðsýni okkar og þroska.<br><br>

'''Friðbjörn Ó. Valtýsson'''

{{Sjómannadagsblað Vestmannaeyja}}