„Blik 1959/Þáttur nemenda, fyrri hluti“: Munur á milli breytinga

<big>''Sannleikurinn er sagna beztur''</big>

Við vorum margir saman í knattspyrnu þennan laugardag. Til að breyta til svona einu sinni fórum við út á tún ekki alllangt frá vellinum. Svo hófst leikurinn, og var hann afar fjörugur. Þegar „fjörið“ stóð sem hæst, ætlaði ég heldur en ekki að skora mark, en sparkaði þá knettinum langt fram hjá markinu. Og ekki aðeins það, heldur fór knötturinn beina leið í rúðu á húsi, sem stóð þarna skammt frá. Rúðan mölbrotnaði. — Knötturinn var sóttur í flýti, og svo tók allur herskarinn til fótanna og hljóp í hvarf. Ég einnig, sökudólgurinn.  <br>

Maðurinn, sem bjó í húsinu, var alræmdur fyrir skapvonzku sína, og þess vegna var mér það ríkast í huga fyrst í stað, að komast undan sökinni. Burt komumst við, án þess að nokkur veitti okkur eftirtekt. Þóttumst við þá hafa sloppið vel. Ég hafði þannig sloppið við illsku „karlsins“, en samt ól ég ama í brjósti. Þegar ég tók að hugleiða atburðinn, sá ég, að ég hafði farið þveröfugt að við það, sem skátalögin mæla fyrir um og ég lofað að efna og halda. Ég afréð því, „að taka mig saman í andlitinu“ og arka til mannsins og biðja hann afsökunar og bjóðast til að greiða skaðann. <br>