„Blik 1980/Aflakóngar takast á um titilinn“: Munur á milli breytinga

Það var lengi siður í Vestmannaeyjum, meðan lokadagurinn 11. mai var í sínu rétta gildi að sjómenn héldu upp á daginn með ýmsu móti. A.m.k. vildu þá margir gera sér glaðan dag á ýmsan hátt. Svo var og að þessu sinni eftir vertíðina 1932. Mér er þessi lokadagur enn í fersku minni.<br>

Hér greini ég frá einu atviki, sem þá gerðist.  

Hófið byrjaði hjá báðum skipshöfnum að áliðnu hádegi. Ég nefni þessa tvo hópa kjallaramenn og Sigríðarstaðamenn, og kenni þá þannig við veitingastaðina.

Þegar líða tók á daginn og menn gerðust vel hreifir, ákváðu Kjallaramenn að skreppa suður að Sigríðarstöðum undir forustu formanns síns og gera upp aflakóngsheiðurinn við þá þarna suður-frá. Var svo leigður bíll til fararinnar.<br>

Eins og gengur eiga allir sína vini. Og svo var með Sigríðarstaðamenn. Hraðboði var snögglega sendur þangað suður eftir til að þess að gera þeim viðvart.  

Óþarfi er að orðlengja það, að Kjallaramenn aka suðureftir syngjandi orustusöngva. - Veður var skínandi fagurt, sól og sumarveður. Nú átti að taka hús á þeim á Sigríðarstöðum og sýna þeim svo að ótvírætt væri, hverjir hefðu sigurinn sín megin, - hvor fyrirliðanna væri hinn rétti aflakóngur.<br>

„Þú lýgur þessu“, hrópaði foringi Sigríðarstaðaliðsins. „Þú lýgur því aftur“, hrópaði hinn, og á  því augnabliki runnu fylkingarnar saman.<br>                                       

Þarna stóðu átök æðistund. Þó varð ekki af meiðingum, svo að orð væri á gert. Hvorug fylkingin vann á hinni, og einhvern veginn endaði þessi kappaslagur með einskonar bræðrabyltu. Átökin leiddu ekki til neinna úrslita. Foringjarnir tóku hvorn annan hryggspennutökum, ultu síðan um koll og veltust svo hvor yfir annan langt niður eftir brekkunni. Stýrimenn beggja liða sáu þá þann kost vænstan að stilla til friðar, enda áttu þeir ekki von á neinum heiðurstitli, hvernig sem allt færi.<br>

Slagurinn endaði þannig, að foringjarnir linuðu tökin hvor á öðrum, líklega þegar þeir sáu, að skipshafnir beirra voru hættar öllum átökum. Þegjandi stóðu þeir upp hvor í sínu lagi. - Áður en þeir gengu til manna sinna, sýndu þeir, að þeir voru sannir heiðursmenn með því að takast í hendur, en án allra orða. Þeir, sem sáu bardagann, báru það, að þetta hefðu verið drengileg átök. <br>

Þannig lauk þessum eftirminnilega „kóngaslag“. <br>

Aldrei fékkst síðan úr því skorið, hvor þessara dugnaðarformanna væri eða hefði verið hinn réttnefndi aflakóngur þessa vertíð. Þeir voru vissulega báðir jafnvel að titlinum komnir.

{{Blik}}