„Blik 1974/Vornæturkyrrð, ljóð“: Munur á milli breytinga

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Fara í flakk Fara í leit
Ekkert breytingarágrip
Ekkert breytingarágrip
 
(5 millibreytingar ekki sýndar frá 2 notendum)
Lína 1: Lína 1:
SERA ÞORSTEINN L. JÓNSSON, SÓKNARPRESTUR
[[Blik 1974|Efnisyfirlit 1974]]
Vornæturkyrrð




Fjalladalur ilmi andai, æðasláttur lífsins hljóðnar, fjöll og jöklar fögru skauta, fald sinn baða í vatni skyggndu, röðull blóðgum brennur loga, býst til hvíldar dagur liðinn.


Fjallavatnsins báru-blikið bifast mjúkt sem móðurfaðmur, kynjadjúpur að sér allan alheim rúmar himindjúpan, gjálpar stilltu, ljúfu lagi af lífsfögnuði um bjartar nætur.


Sælt og kyrrlátt byggðin blundar, burstaþil á verði standa, féð sig bælir mjúkt í móa, mosa-þúfa, grænu í flosi, mýrisnípa ei heyrist hneggja, hvergi vella nokkur spói.
<center>'''SÉRA [[Þorsteinn Lúther Jónsson|ÞORSTEINN L. JÓNSSON]], SÓKNARPRESTUR:</center>


Daginn, þegar röðull roðar, rísa af blundi annir dagsins, bæjarþila burstir gneipar búralegar úr sér teygja,
<big>
reykir upp í leti-lygnu liða fyrir engum blænum.
::::::::::::'''Vornæturkyrrð'''


Lækjarniður lífsóð kveður, lækinn kljúfa sporðar kvikir. ærnar lembdar lóna um grundir, lömbin sjúga, dyndli skvetta, hneggjar loft af hrossagauki. heyrist spóinn líka vella.
::::::::::::Fjalladalur ilmi andar, <br>
::::::::::::æðasláttur lífsins hljóðnar,<br>
::::::::::::fjöll og jöklar fögru skauta,<br>
::::::::::::fald sinn baða í vatni skyggndu,<br>
::::::::::::röðull blóðgum brennur loga,<br>
::::::::::::býst til hvíldar dagur liðinn.


í friðsæld byrjar bjartur dagur, blítt hann fer á ný skína, bóndi rís til lofts að líta um leið og sinnir þörfum brýnum. Þannig byrja bændur daginn, brauðs og neyta í andlits-sveita.
::::::::::::Fjallavatnsins báru-blikið <br>
::::::::::::bifast mjúkt sem móðurfaðmur, <br>
::::::::::::kynjadjúpur sér allan<br>
::::::::::::alheim rúmar himindjúpan,<br>
::::::::::::gjálpar stilltu, ljúfu lagi<br>
::::::::::::af lífsfögnuði um bjartar nætur.


Friður lifi, - friðar-vaki, -fullnustunnar orkugjafi, allar götur út til stranda, innst til fjalla, vítt um byggðir, vaxi farsæld innst sem utast, andann veki himin-tungur. mun dagsins þjóðin njóta, þjónustunni trúnað sverja.
::::::::::::Sælt og kyrrlátt byggðin blundar,<br>
::::::::::::burstaþil á verði standa,<br>
::::::::::::féð sig bælir mjúkt í móa,<br>
::::::::::::mosa-þúfa, grænu í flosi,<br>
::::::::::::mýrisnípa ei heyrist hneggja,<br>
::::::::::::hvergi vella nokkur spói.
 
::::::::::::Daginn, þegar röðull roðar,<br>
::::::::::::rísa af blundi annir dagsins,<br>
::::::::::::bæjarþila burstir gneipar<br>
::::::::::::búralegar úr sér teygja,<br>
::::::::::::reykir upp í leti-lygnu<br>
::::::::::::líða fyrir engum blænum.
 
::::::::::::Lækjarniður lífsóð kveður,<br>
::::::::::::lækinn kljúfa sporðar kvikir,<br>
::::::::::::ærnar lembdar lóna um grundir,<br>
::::::::::::lömbin sjúga, dyndli skvetta,<br>
::::::::::::hneggjar loft af hrossagauki, <br>
::::::::::::heyrist spóinn líka vella.
 
::::::::::::Í friðsæld byrjar bjartur dagur, <br>
::::::::::::blítt hann fer á ný að skína,<br>
::::::::::::bóndi rís til lofts að líta<br>
::::::::::::um leið og sinnir þörfum brýnum.<br>
::::::::::::Þannig byrja bændur daginn,<br>
::::::::::::brauðs og neyta í andlits-sveita.
 
::::::::::::Friður lifi, - friðar-vaki,-<br>
::::::::::::fullnustunnar orkugjafi,<br>
::::::::::::allar götur út til stranda,<br>
::::::::::::innst til fjalla, vítt um byggðir,<br>
::::::::::::vaxi farsæld innst sem utast,<br>
::::::::::::andann veki himin-tungur.<br>
::::::::::::Þá mun dagsins þjóðin njóta,<br>
::::::::::::þjónustunni trúnað sverja.
 
 
 
{{Blik}}

Núverandi breyting frá og með 7. október 2010 kl. 20:38

Efnisyfirlit 1974



SÉRA ÞORSTEINN L. JÓNSSON, SÓKNARPRESTUR:

Vornæturkyrrð
Fjalladalur ilmi andar,
æðasláttur lífsins hljóðnar,
fjöll og jöklar fögru skauta,
fald sinn baða í vatni skyggndu,
röðull blóðgum brennur loga,
býst til hvíldar dagur liðinn.
Fjallavatnsins báru-blikið
bifast mjúkt sem móðurfaðmur,
kynjadjúpur að sér allan
alheim rúmar himindjúpan,
gjálpar stilltu, ljúfu lagi
af lífsfögnuði um bjartar nætur.
Sælt og kyrrlátt byggðin blundar,
burstaþil á verði standa,
féð sig bælir mjúkt í móa,
mosa-þúfa, grænu í flosi,
mýrisnípa ei heyrist hneggja,
hvergi vella nokkur spói.
Daginn, þegar röðull roðar,
rísa af blundi annir dagsins,
bæjarþila burstir gneipar
búralegar úr sér teygja,
reykir upp í leti-lygnu
líða fyrir engum blænum.
Lækjarniður lífsóð kveður,
lækinn kljúfa sporðar kvikir,
ærnar lembdar lóna um grundir,
lömbin sjúga, dyndli skvetta,
hneggjar loft af hrossagauki,
heyrist spóinn líka vella.
Í friðsæld byrjar bjartur dagur,
blítt hann fer á ný að skína,
bóndi rís til lofts að líta
um leið og sinnir þörfum brýnum.
Þannig byrja bændur daginn,
brauðs og neyta í andlits-sveita.
Friður lifi, - friðar-vaki,-
fullnustunnar orkugjafi,
allar götur út til stranda,
innst til fjalla, vítt um byggðir,
vaxi farsæld innst sem utast,
andann veki himin-tungur.
Þá mun dagsins þjóðin njóta,
þjónustunni trúnað sverja.