„Sjómannadagsblað Vestmannaeyja 2007/Þættir úr þróun íslenskra fiskiskipa“: Munur á milli breytinga

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Fara í flakk Fara í leit
(Ný síða: FRIÐRIK ÁSMUNDSSON Þættir úr þróun íslenskra fiskiskipa N ýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfr...)
 
Ekkert breytingarágrip
Lína 1: Lína 1:
FRIÐRIK ÁSMUNDSSON
<center>'''[[Friðrik Ásmundsson]]'''</center><br>
<big><big><center>'''Þættir úr þróun
íslenskra fiskiskipa'''</center></big></big><br>
Nýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfræðing, skipaskoðunarstjóra 1954 - 1970 og siglingamálastjóra 1970 - 1985.
Útgefandi er Völuspá útgáfa ehf. á Akureyri. í stórum dráttum er í þessari bók rakin gerð íslenskra fiskiskipa frá áraskipaöld til seinni tíma. Það er mikill munur á hinum gömlu skarsúðuðu fiskiskipum bændasamfélagsins og síðari tíma skipum. Þessi munur sést vel í þessari bók þar sem fyrst og fremst er rætt um þróun íslenskra fiskiskipa þau rúm 30 ár sem höfundur var skipaskoðunar - og siglingamálastjóri frá 1954 til 1985. Þar kemur
ffam að fyrsti plankabyggði báturinn var Emma VE 219, 16 brúttórúmlestir, sem faðir höfúndar, Bárður G. Tómasson, fyrsti íslenski skipaverkffæðingur- inn, hannaði og smíðaði á ísafirði 1919. Þessi smíðaaðferð var líka kölluð sléttsúð eða kantsett hér í Eyjum.. Upphaflega átti Johan Reyndal í Vestmannaeyjum þennan bát en lengst af áttu Emmu þeir Bjöm Bjamason í Bólstaðarhlíð og Eiríkur Ásbjömsson báðir í Vestmannaeyjum. Eyjólfúr Gíslason á Bessastöðum var með Emmu í 9 ár, mikill sjósóknari og aflamaður, sem aldrei hlekktist á, á þessum litla báti. Hann réri á linu og netum á vetuma og snurvoð á sumrin. Eyjólfur sagði off að Emma væri listaskip.. Hún var talin ónýt og brennd 6. janúar 1968. Þar lauk farsælli siglingu, þessarar happafleytu, eftir nær hálfa öld lengst af á Eyjamiðum.
I bókinni er sagt ffá upphafi skipasmíða fyrir Islendinga í Austur - Þýskaland. Þar vom 50 fiskiskip smíðuð á árunuml957 til 1967, 75 til 268 tonn að stærð, öll eftir teikningum Hjálmars. Þau dreifðust á hinar ýmsu hafnir landsins og reyndust mjög vel. I nafnaskrá yfir þau í bókinni sést að 10 þeirra hafa átt heimahöfh hér í Vestmannaeyjum um lengri og skemmri tíma og reyndust öll vel. Þess má líka geta að Lóðsinn okkar, sem kom ný- smíðaður ffá Vestur - Þýskalandi 1961, var eftir teikningum og smíðalýsingu Hjálmars. Hann var seldur héðan árið 2000 eftir góða reynslu af honum í tæp 40 ár.
Á auðskilinn hátt er stöðugleiki skipa kynntur. Hleðslutilvik síldarskips ffá sjöunda áratugnum útskýrð þannig að auðvelt er að sjá hvað um er að ræða við hinar ýmsu aðstæður um borð. Fyrir tilverknað Hjálmars varð ísland fyrst Norðurlanda að taka upp stöðugleikaútreikninga á nýjum fiskiskipum. Það varð tilefni þess að kennsla í stöðugleika var aukin í stýrimannaskólunum svo nemendur gætu betur notfært sér stöðugleika- gögnin um borð í skipunum sínum.
I seinni hluta bókarinnar er ítarefni til ffekari
 
SJOMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA
 
fróðleiks. Þar er margt gagnlegt og fróðlegt að finna sem höfundur miðlar til lesenda af þekkingu og reynslu sem hann öðlaðist í mikilvægum störf- um í áraraðir til öryggis íslenskum sjómönnum.
I bókinni er fjöldi mynda, margar héðan úr Eyjum, frá Sigurgeiri Jónassyni, ljósmyndara. Þær eru ekki síst skemmtilegar fyrir okkur hér í Eyjum en þar má sjá nokkra af austurþýsku bátunum okkar í innsiglingunni fyrir eldgosið. Af þeim sést hvemig Ytri höfnin var eitt öldurót alveg að hafnar- görðunum þegar austanbrælur voru. Og á kápu er mynd af Ófeigi 2. VE 324 á leið til hafnar í brælu, glæsileg mynd.
Undirritaður fagnar útkomu þessarar bókar og óskar höfúndi til hamingju með hana.
Hún hlýtur að vera kærkomið lesefni eldri sjó - og útgerðarmönnum sem vel muna bátana og skipin frá þeim tíma sem efni bókarinnar nær yfir. Og þeir yngri hafa ábyggilega gaman af að kynnast efni hennar.
Það var þarft verk að skrifa og gefa út þessa bók. 
 
Þættir úr þróun
íslenskra fiskiskipa
 
N
ýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfræðing, skipaskoðunarstjóra 1954 - 1970 og siglingamálastjóra 1970 - 1985.
Útgefandi er Völuspá útgáfa ehf. á Akureyri. í stórum dráttum er í þessari bók rakin gerð íslenskra fiskiskipa frá áraskipaöld til seinni tíma. Það er mikill munur á hinum gömlu skarsúðuðu fiskiskipum bændasamfélagsins og síðari tíma skipum. Þessi munur sést vel í þessari bók þar sem fyrst og fremst er rætt um þróun íslenskra fiskiskipa þau rúm 30 ár sem höfundur var skipaskoðunar - og siglingamálastjóri frá 1954 til 1985. Þar kemur
ffam að fyrsti plankabyggði báturinn var Emma VE 219, 16 brúttórúmlestir, sem faðir höfúndar, Bárður G. Tómasson, fyrsti íslenski skipaverkffæðingur- inn, hannaði og smíðaði á ísafirði 1919. Þessi smíðaaðferð var líka kölluð sléttsúð eða kantsett hér í Eyjum.. Upphaflega átti Johan Reyndal í Vestmannaeyjum þennan bát en lengst af áttu Emmu þeir Bjöm Bjamason í Bólstaðarhlíð og Eiríkur Ásbjömsson báðir í Vestmannaeyjum. Eyjólfúr Gíslason á Bessastöðum var með Emmu í 9 ár, mikill sjósóknari og aflamaður, sem aldrei hlekktist á, á þessum litla báti. Hann réri á linu og netum á vetuma og snurvoð á sumrin. Eyjólfur sagði off að Emma væri listaskip.. Hún var talin ónýt og brennd 6. janúar 1968. Þar lauk farsælli siglingu, þessarar happafleytu, eftir nær hálfa öld lengst af á Eyjamiðum.
I bókinni er sagt ffá upphafi skipasmíða fyrir Islendinga í Austur - Þýskaland. Þar vom 50 fiskiskip smíðuð á árunuml957 til 1967, 75 til 268 tonn að stærð, öll eftir teikningum Hjálmars. Þau dreifðust á hinar ýmsu hafnir landsins og reyndust mjög vel. I nafnaskrá yfir þau í bókinni sést að 10 þeirra hafa átt heimahöfh hér í Vestmannaeyjum um lengri og skemmri tíma og reyndust öll vel. Þess má líka geta að Lóðsinn okkar, sem kom ný- smíðaður ffá Vestur - Þýskalandi 1961, var eftir teikningum og smíðalýsingu Hjálmars. Hann var seldur héðan árið 2000 eftir góða reynslu af honum í tæp 40 ár.
Á auðskilinn hátt er stöðugleiki skipa kynntur. Hleðslutilvik síldarskips ffá sjöunda áratugnum útskýrð þannig að auðvelt er að sjá hvað um er að ræða við hinar ýmsu aðstæður um borð. Fyrir tilverknað Hjálmars varð ísland fyrst Norðurlanda að taka upp stöðugleikaútreikninga á nýjum fiskiskipum. Það varð tilefni þess að kennsla í stöðugleika var aukin í stýrimannaskólunum svo nemendur gætu betur notfært sér stöðugleika- gögnin um borð í skipunum sínum.
I seinni hluta bókarinnar er ítarefni til ffekari
 
SJOMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA
 
fróðleiks. Þar er margt gagnlegt og fróðlegt að finna sem höfundur miðlar til lesenda af þekkingu og reynslu sem hann öðlaðist í mikilvægum störf- um í áraraðir til öryggis íslenskum sjómönnum.
I bókinni er fjöldi mynda, margar héðan úr Eyjum, frá Sigurgeiri Jónassyni, ljósmyndara. Þær eru ekki síst skemmtilegar fyrir okkur hér í Eyjum en þar má sjá nokkra af austurþýsku bátunum okkar í innsiglingunni fyrir eldgosið. Af þeim sést hvemig Ytri höfnin var eitt öldurót alveg að hafnar- görðunum þegar austanbrælur voru. Og á kápu er mynd af Ófeigi 2. VE 324 á leið til hafnar í brælu, glæsileg mynd.
Undirritaður fagnar útkomu þessarar bókar og óskar höfúndi til hamingju með hana.
Hún hlýtur að vera kærkomið lesefni eldri sjó - og útgerðarmönnum sem vel muna bátana og skipin frá þeim tíma sem efni bókarinnar nær yfir. Og þeir yngri hafa ábyggilega gaman af að kynnast efni hennar.
Það var þarft verk að skrifa og gefa út þessa bók. 
 
Þættir úr þróun
Þættir úr þróun
íslenskra fiskiskipa  
íslenskra fiskiskipa  

Útgáfa síðunnar 9. ágúst 2017 kl. 14:13

Friðrik Ásmundsson


Þættir úr þróun íslenskra fiskiskipa


Nýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfræðing, skipaskoðunarstjóra 1954 - 1970 og siglingamálastjóra 1970 - 1985. Útgefandi er Völuspá útgáfa ehf. á Akureyri. í stórum dráttum er í þessari bók rakin gerð íslenskra fiskiskipa frá áraskipaöld til seinni tíma. Það er mikill munur á hinum gömlu skarsúðuðu fiskiskipum bændasamfélagsins og síðari tíma skipum. Þessi munur sést vel í þessari bók þar sem fyrst og fremst er rætt um þróun íslenskra fiskiskipa þau rúm 30 ár sem höfundur var skipaskoðunar - og siglingamálastjóri frá 1954 til 1985. Þar kemur ffam að fyrsti plankabyggði báturinn var Emma VE 219, 16 brúttórúmlestir, sem faðir höfúndar, Bárður G. Tómasson, fyrsti íslenski skipaverkffæðingur- inn, hannaði og smíðaði á ísafirði 1919. Þessi smíðaaðferð var líka kölluð sléttsúð eða kantsett hér í Eyjum.. Upphaflega átti Johan Reyndal í Vestmannaeyjum þennan bát en lengst af áttu Emmu þeir Bjöm Bjamason í Bólstaðarhlíð og Eiríkur Ásbjömsson báðir í Vestmannaeyjum. Eyjólfúr Gíslason á Bessastöðum var með Emmu í 9 ár, mikill sjósóknari og aflamaður, sem aldrei hlekktist á, á þessum litla báti. Hann réri á linu og netum á vetuma og snurvoð á sumrin. Eyjólfur sagði off að Emma væri listaskip.. Hún var talin ónýt og brennd 6. janúar 1968. Þar lauk farsælli siglingu, þessarar happafleytu, eftir nær hálfa öld lengst af á Eyjamiðum. I bókinni er sagt ffá upphafi skipasmíða fyrir Islendinga í Austur - Þýskaland. Þar vom 50 fiskiskip smíðuð á árunuml957 til 1967, 75 til 268 tonn að stærð, öll eftir teikningum Hjálmars. Þau dreifðust á hinar ýmsu hafnir landsins og reyndust mjög vel. I nafnaskrá yfir þau í bókinni sést að 10 þeirra hafa átt heimahöfh hér í Vestmannaeyjum um lengri og skemmri tíma og reyndust öll vel. Þess má líka geta að Lóðsinn okkar, sem kom ný- smíðaður ffá Vestur - Þýskalandi 1961, var eftir teikningum og smíðalýsingu Hjálmars. Hann var seldur héðan árið 2000 eftir góða reynslu af honum í tæp 40 ár. Á auðskilinn hátt er stöðugleiki skipa kynntur. Hleðslutilvik síldarskips ffá sjöunda áratugnum útskýrð þannig að auðvelt er að sjá hvað um er að ræða við hinar ýmsu aðstæður um borð. Fyrir tilverknað Hjálmars varð ísland fyrst Norðurlanda að taka upp stöðugleikaútreikninga á nýjum fiskiskipum. Það varð tilefni þess að kennsla í stöðugleika var aukin í stýrimannaskólunum svo nemendur gætu betur notfært sér stöðugleika- gögnin um borð í skipunum sínum. I seinni hluta bókarinnar er ítarefni til ffekari


SJOMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA

fróðleiks. Þar er margt gagnlegt og fróðlegt að finna sem höfundur miðlar til lesenda af þekkingu og reynslu sem hann öðlaðist í mikilvægum störf- um í áraraðir til öryggis íslenskum sjómönnum. I bókinni er fjöldi mynda, margar héðan úr Eyjum, frá Sigurgeiri Jónassyni, ljósmyndara. Þær eru ekki síst skemmtilegar fyrir okkur hér í Eyjum en þar má sjá nokkra af austurþýsku bátunum okkar í innsiglingunni fyrir eldgosið. Af þeim sést hvemig Ytri höfnin var eitt öldurót alveg að hafnar- görðunum þegar austanbrælur voru. Og á kápu er mynd af Ófeigi 2. VE 324 á leið til hafnar í brælu, glæsileg mynd. Undirritaður fagnar útkomu þessarar bókar og óskar höfúndi til hamingju með hana. Hún hlýtur að vera kærkomið lesefni eldri sjó - og útgerðarmönnum sem vel muna bátana og skipin frá þeim tíma sem efni bókarinnar nær yfir. Og þeir yngri hafa ábyggilega gaman af að kynnast efni hennar. Það var þarft verk að skrifa og gefa út þessa bók. 

Þættir úr þróun íslenskra fiskiskipa


N ýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfræðing, skipaskoðunarstjóra 1954 - 1970 og siglingamálastjóra 1970 - 1985. Útgefandi er Völuspá útgáfa ehf. á Akureyri. í stórum dráttum er í þessari bók rakin gerð íslenskra fiskiskipa frá áraskipaöld til seinni tíma. Það er mikill munur á hinum gömlu skarsúðuðu fiskiskipum bændasamfélagsins og síðari tíma skipum. Þessi munur sést vel í þessari bók þar sem fyrst og fremst er rætt um þróun íslenskra fiskiskipa þau rúm 30 ár sem höfundur var skipaskoðunar - og siglingamálastjóri frá 1954 til 1985. Þar kemur ffam að fyrsti plankabyggði báturinn var Emma VE 219, 16 brúttórúmlestir, sem faðir höfúndar, Bárður G. Tómasson, fyrsti íslenski skipaverkffæðingur- inn, hannaði og smíðaði á ísafirði 1919. Þessi smíðaaðferð var líka kölluð sléttsúð eða kantsett hér í Eyjum.. Upphaflega átti Johan Reyndal í Vestmannaeyjum þennan bát en lengst af áttu Emmu þeir Bjöm Bjamason í Bólstaðarhlíð og Eiríkur Ásbjömsson báðir í Vestmannaeyjum. Eyjólfúr Gíslason á Bessastöðum var með Emmu í 9 ár, mikill sjósóknari og aflamaður, sem aldrei hlekktist á, á þessum litla báti. Hann réri á linu og netum á vetuma og snurvoð á sumrin. Eyjólfur sagði off að Emma væri listaskip.. Hún var talin ónýt og brennd 6. janúar 1968. Þar lauk farsælli siglingu, þessarar happafleytu, eftir nær hálfa öld lengst af á Eyjamiðum. I bókinni er sagt ffá upphafi skipasmíða fyrir Islendinga í Austur - Þýskaland. Þar vom 50 fiskiskip smíðuð á árunuml957 til 1967, 75 til 268 tonn að stærð, öll eftir teikningum Hjálmars. Þau dreifðust á hinar ýmsu hafnir landsins og reyndust mjög vel. I nafnaskrá yfir þau í bókinni sést að 10 þeirra hafa átt heimahöfh hér í Vestmannaeyjum um lengri og skemmri tíma og reyndust öll vel. Þess má líka geta að Lóðsinn okkar, sem kom ný- smíðaður ffá Vestur - Þýskalandi 1961, var eftir teikningum og smíðalýsingu Hjálmars. Hann var seldur héðan árið 2000 eftir góða reynslu af honum í tæp 40 ár. Á auðskilinn hátt er stöðugleiki skipa kynntur. Hleðslutilvik síldarskips ffá sjöunda áratugnum útskýrð þannig að auðvelt er að sjá hvað um er að ræða við hinar ýmsu aðstæður um borð. Fyrir tilverknað Hjálmars varð ísland fyrst Norðurlanda að taka upp stöðugleikaútreikninga á nýjum fiskiskipum. Það varð tilefni þess að kennsla í stöðugleika var aukin í stýrimannaskólunum svo nemendur gætu betur notfært sér stöðugleika- gögnin um borð í skipunum sínum. I seinni hluta bókarinnar er ítarefni til ffekari


SJOMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA

fróðleiks. Þar er margt gagnlegt og fróðlegt að finna sem höfundur miðlar til lesenda af þekkingu og reynslu sem hann öðlaðist í mikilvægum störf- um í áraraðir til öryggis íslenskum sjómönnum. I bókinni er fjöldi mynda, margar héðan úr Eyjum, frá Sigurgeiri Jónassyni, ljósmyndara. Þær eru ekki síst skemmtilegar fyrir okkur hér í Eyjum en þar má sjá nokkra af austurþýsku bátunum okkar í innsiglingunni fyrir eldgosið. Af þeim sést hvemig Ytri höfnin var eitt öldurót alveg að hafnar- görðunum þegar austanbrælur voru. Og á kápu er mynd af Ófeigi 2. VE 324 á leið til hafnar í brælu, glæsileg mynd. Undirritaður fagnar útkomu þessarar bókar og óskar höfúndi til hamingju með hana. Hún hlýtur að vera kærkomið lesefni eldri sjó - og útgerðarmönnum sem vel muna bátana og skipin frá þeim tíma sem efni bókarinnar nær yfir. Og þeir yngri hafa ábyggilega gaman af að kynnast efni hennar. Það var þarft verk að skrifa og gefa út þessa bók. 

Þættir úr þróun íslenskra fiskiskipa


N ýlega kom út bókin, Þættir úr þróun ís- lenskra fiskiskipa, eftir Hjálmar R. Bárðar- son, skipaverkfræðing, skipaskoðunarstjóra 1954 - 1970 og siglingamálastjóra 1970 - 1985. Útgefandi er Völuspá útgáfa ehf. á Akureyri. í stórum dráttum er í þessari bók rakin gerð íslenskra fiskiskipa frá áraskipaöld til seinni tíma. Það er mikill munur á hinum gömlu skarsúðuðu fiskiskipum bændasamfélagsins og síðari tíma skipum. Þessi munur sést vel í þessari bók þar sem fyrst og fremst er rætt um þróun íslenskra fiskiskipa þau rúm 30 ár sem höfundur var skipaskoðunar - og siglingamálastjóri frá 1954 til 1985. Þar kemur ffam að fyrsti plankabyggði báturinn var Emma VE 219, 16 brúttórúmlestir, sem faðir höfúndar, Bárður G. Tómasson, fyrsti íslenski skipaverkffæðingur- inn, hannaði og smíðaði á ísafirði 1919. Þessi smíðaaðferð var líka kölluð sléttsúð eða kantsett hér í Eyjum.. Upphaflega átti Johan Reyndal í Vestmannaeyjum þennan bát en lengst af áttu Emmu þeir Bjöm Bjamason í Bólstaðarhlíð og Eiríkur Ásbjömsson báðir í Vestmannaeyjum. Eyjólfúr Gíslason á Bessastöðum var með Emmu í 9 ár, mikill sjósóknari og aflamaður, sem aldrei hlekktist á, á þessum litla báti. Hann réri á linu og netum á vetuma og snurvoð á sumrin. Eyjólfur sagði off að Emma væri listaskip.. Hún var talin ónýt og brennd 6. janúar 1968. Þar lauk farsælli siglingu, þessarar happafleytu, eftir nær hálfa öld lengst af á Eyjamiðum. I bókinni er sagt ffá upphafi skipasmíða fyrir Islendinga í Austur - Þýskaland. Þar vom 50 fiskiskip smíðuð á árunuml957 til 1967, 75 til 268 tonn að stærð, öll eftir teikningum Hjálmars. Þau dreifðust á hinar ýmsu hafnir landsins og reyndust mjög vel. I nafnaskrá yfir þau í bókinni sést að 10 þeirra hafa átt heimahöfh hér í Vestmannaeyjum um lengri og skemmri tíma og reyndust öll vel. Þess má líka geta að Lóðsinn okkar, sem kom ný- smíðaður ffá Vestur - Þýskalandi 1961, var eftir teikningum og smíðalýsingu Hjálmars. Hann var seldur héðan árið 2000 eftir góða reynslu af honum í tæp 40 ár. Á auðskilinn hátt er stöðugleiki skipa kynntur. Hleðslutilvik síldarskips ffá sjöunda áratugnum útskýrð þannig að auðvelt er að sjá hvað um er að ræða við hinar ýmsu aðstæður um borð. Fyrir tilverknað Hjálmars varð ísland fyrst Norðurlanda að taka upp stöðugleikaútreikninga á nýjum fiskiskipum. Það varð tilefni þess að kennsla í stöðugleika var aukin í stýrimannaskólunum svo nemendur gætu betur notfært sér stöðugleika- gögnin um borð í skipunum sínum. I seinni hluta bókarinnar er ítarefni til ffekari


SJOMANNADAGSBLAÐ VESTMANNAEYJA

fróðleiks. Þar er margt gagnlegt og fróðlegt að finna sem höfundur miðlar til lesenda af þekkingu og reynslu sem hann öðlaðist í mikilvægum störf- um í áraraðir til öryggis íslenskum sjómönnum. I bókinni er fjöldi mynda, margar héðan úr Eyjum, frá Sigurgeiri Jónassyni, ljósmyndara. Þær eru ekki síst skemmtilegar fyrir okkur hér í Eyjum en þar má sjá nokkra af austurþýsku bátunum okkar í innsiglingunni fyrir eldgosið. Af þeim sést hvemig Ytri höfnin var eitt öldurót alveg að hafnar- görðunum þegar austanbrælur voru. Og á kápu er mynd af Ófeigi 2. VE 324 á leið til hafnar í brælu, glæsileg mynd. Undirritaður fagnar útkomu þessarar bókar og óskar höfúndi til hamingju með hana. Hún hlýtur að vera kærkomið lesefni eldri sjó - og útgerðarmönnum sem vel muna bátana og skipin frá þeim tíma sem efni bókarinnar nær yfir. Og þeir yngri hafa ábyggilega gaman af að kynnast efni hennar. Það var þarft verk að skrifa og gefa út þessa bók.