„Eðvald Hinriksson Mikson“: Munur á milli breytinga

Mikson var eina barn foreldra sinna. Hann ólst upp með þeim, en dvaldi á sumrum á sveitabæ hjá föðurbræðrum sínum í nágrenni Tartu.<br>

Hann nam við lögregluskólann í Tallin og gekk í lífvörð forsetans Konstantíns Pads, sem nefndur var faðir eistneska lýðveldisins. Síðan gekk Mikson til liðs við stjórnmálalögregluna PolPol.<br>

Árið 1940 var Eistland hertekið af Sovétríkjunum. Þá gekk Mikson í andspyrnuhreyfinguna. Árið 1941 var landið hertekið af þýska hernum

og Mikson var fangelsaður í tvö ár og var honum komið undan aftöku með hjálp andspyrnuhreyfingarinnar.<br>

Hann flúði til Svíþjóðar 1944.<br>

Eftir dvöl í flóttamannabúðum og réttarhöld fór Eðvald frá Svíþjóð í ágúst 1946. Hann var skipverji á flutningaskipinu Rositu sem strandaði við Keflavík síðla árs 1946. Það hafði legið fyrir honum að setjast að í Bandaríkjunum. Hér settist hann að og fékk íslenskan ríkisborgararétt árið 1955.<br>

Hann settist fyrst að í Vestmannaeyjum og átti gildan þátt í þeirri miklu þróun íþrótta þar,  en síðar bjó hann í Reykjavík og helgaði ævistarf sitt íþróttum og íþróttamönnum.<br>

Hann var einn af frumkvöðlum körfuknattleiksins á Íslandi. Hann reisti fyrstu körfuna í Vestmannaeyjum 1948 og kynnti þar íþróttina. <br>Hann átti gildan þátt í starfsemi Íþróttabandalags drengja og kynnti körfuknattleikinn fyrir drengjunum. Eðvald stóð fyrir sýningakeppni í körfuknattleik á Hálogalandi 15. apríl 1951, þar sem félagar úr Íþróttabandalagi drengja kepptu og var það að öllum líkindum fyrsta opinbera keppnin í körfuknattleik hér á landi.

Eðvald var þjálfari meistaraflokks ÍR í körfuknattleik í fyrsta Íslandsmótinu sem fram fór á Íslandi 1952, en fékk ekki að leika með þar sem hann var þá  erlendur ríkisborgari. <br>

Frá 17. september 1962 ráku Eðvald og Sigríður Nudd- og gufubaðstofuna Saunu í Hálogalandi 8 og störfuðu þar til 1990.<br>

Þau Sigríður giftu sig 1949, eignuðust þrjú börn. Þau bjuggu í Eyjum, en síðan í Reykjavík.<br>