Blik 1972/Kvæðið Páll Bjarnason, skólastjóri

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Útgáfa frá 27. apríl 2010 kl. 18:12 eftir Viglundur (spjall | framlög) Útgáfa frá 27. apríl 2010 kl. 18:12 eftir Viglundur (spjall | framlög) (Ný síða: Efnisyfirlit 1972 :::<big><big><big>Kvæðið</big></big></big> :<big>''Páll Bjarnason, skólastjóri''</big> <br> <br> [[Mynd: 1972 b 83.jpg|350px|thumb|''Páll Bjar...)
(breyting) ←Fyrri útgáfa | Nýjasta útgáfa (breyting) | Næsta útgáfa→ (breyting)
Fara í flakk Fara í leit

Efnisyfirlit 1972



Kvæðið
Páll Bjarnason, skólastjóri



Páll Bjarnason, skólastjóri.

(Einn af nemendum Páls skólastjóra Bjarnasonar frá Stokkseyrarárunum var Einar M. Jónsson, kennari og stúdent, sem síðast á æviferli sínum var skólastjóri iðnskólans á Reykjalundi. Hann var skáld og gaf út þrjár ljóðabækur. Ein ljóðabókin hans, Brimar á skerjum, kom út árið 1946. Eitt kvæðið þar heitir Páll Bjarnason skólastjóri. Þar drepur skáldið á starf skólastjóra, er hann gengur með nemendur sína um Stokkseyrarfjörur og kynnir þeim gróðurinn og dýralífið í sjónum þar við ströndina, en hann var vel að sér í öllum greinum náttúrufræðinnar og unnandi þeirra fræða.
Þá minnist skáldið þess, er skólastjóri gengur með nemendur sína á Grænuborg, sem er hæð upp af (norður af) Stokkseyrarþorpinu. Þaðan gefur að lita víðáttumikinn og fagran fjallahring í björtu veðri. Þessar ferðir skáldsins urðu því ógleymanlegar. Allra fyrst minnist skáldið litla skólahússins á Stokkseyri, sem byggt var um eða rétt eftir aldamótin og var kallað Götuhúsaskóli. Ég minnist þessa skólahúss frá ferðum mínum með nemendur mína á styrjaldarárunum. Þá ferðuðumst við til Stokkseyrar á vélbátnum Gísla J. Johnsen undir stjórn Sigurjóns Ingvarssonar, hins reynda sjómanns og skipstjóra, og gistum þá í þessu skólahúsi, þegar við urðum knöpp fyrir og þurftum að bíða byrjar heim. Þ.Þ.V.)

Um lítið hús geymi ég ljúfar minjar;
blikflöt bernskuára.
Léttum sporum ég leiðum beindi
þangað fræðslu að fá.


Ljóst ég man, er þú last oss kvæði;
hrifning í barnahugum.
Sál minni ungri opnaðir þú
ljósheima fagurra ljóða.


Saman við gengum á sjávarströndu;
fróðleik ég fékk að heyra.
Blóm og skeljar ég bar til þín;
þú fræddir um fundin hnoss.


Man ég vel, er á mildum degi
ferð í hóp við hófum.
Með fögnuði í sál í fylkingu við
gengum á Grænuborg.


Í björtu skyggni þú bentir oss á
fjallahring fagurbláan.
Vöknuðu ástir til ættlands, -
birti í barnahugum.


Unaðsfangin við augum renndum
og litum í landsuðurátt:
Vestmannaeyjar - sem Venus hafborna-
risnar úr regindjúpi.


Yfir hjarnbungu Eyjafjalla
röðull roða brá.
Tindafjöll hjúpuðu tign og fegurð
og hrímstrokið Heklufjall.


Þéttur á velli stóð Þríhyrningur,
frægur í fornum sögum.
Vörðufell bar við brúnir Hestfjalls,
Nykurvatn Núpgnípum á.


Hofsjökull stóð í hvítum skrúða
fjærst að Bláfjallabaki.
Djúpt í sál okkar dulþrá vakti,
fjallanna fegurð og tign.


Lengst í norðri Langjökull sást
birtast í björtum feldi.
Jarlhettur gnæfðu með glæsta tinda.
Heiðbjart var háfjallasvið.


Bláfell, Kálfstindar, Búrfell tvö
risu í rausn og prýði.
En þá við sáum þreklega vaxnar
axlir Ingólfsfjalls.


Skálafell eins og álfaborg
gnæfði og Geitafell.
Heiðarbrún yfir horfði Vífilfell
austur til grænna grunda.


Eggjar Meitlanna eldi hertar
gnöptu á garði fjalls,
en Sandfell sig fól að fjallabaki;
svipfríð var heiðin há.


Burt við gengum frá Grænuborg
með fagnandi fararstjóra.
Vald og einbeitni áttir þú,
arfþegi Íslandsfjalla.
E.M.J.