Blik 1953/Hraunbúaþula

Úr Heimaslóð, Sögusetri Vestmannaeyja
Útgáfa frá 5. maí 2010 kl. 20:48 eftir Viglundur (spjall | framlög) Útgáfa frá 5. maí 2010 kl. 20:48 eftir Viglundur (spjall | framlög)
(breyting) ←Fyrri útgáfa | Nýjasta útgáfa (breyting) | Næsta útgáfa→ (breyting)
Fara í flakk Fara í leit

Efnisyfirlit 1953



Teikning eftir Engilbert Gíslason

Hefst ég við á Heimaey.
Hafði ég þar alið aldur
óralöngu fyrr en Baldur,
og allra hinna goðagaldur
galinn var á þeirri ey.
Átti ég þar mína mey.
Fæddumst við á fimbulnóttu,
feikn og skelfing dundu um óttu
niður stríðir straumar sóttu
storkuhraun um Helgafjall;
eldaflóðið yfir skall.
Óralangar liðu stundir,
lífið gréri um jarðarundir,
skrýddust blómum grænar grundir;
gæðaland varð Heimaey,
seiddi til sín mann og mey.
Í þann tíð hin mæta meyja
mín hlaut falla og að deyja,
en ég varð hér að þrauka og þreyja
og þola kynslóðanna hark,
telja í þær kapp og kjark.
Sagan er mér sönn í minni,
sé ég glöggt í hugarinni
atburði um sæld — og sinni
sorgum vafið — líf og hel —;
æskulýðinn föður fel.
Arkaðu til mín, ungi maður,
æskuteitur, vikahraður,
hlustaðu á mig hugarglaður,
hafðu biðlund nokkra stund.
Reynslan gefur gull í mund,
gullið dýra og gullið sanna,
gullið það, sem lífið manna
göfgar, fegrar. Brögnum banna
boðorðin í lífsins skrá
að girnast það, sem annar á.
Man ég fyrsta heiðna höldinn,
Herjólf, þegar fram leið öldin,
fleiri tóku firðar völdin,
fengu jörð, og réru á mið
bændur þeir og búalið.
Gissur, Hjalti og gumar fleiri
gnoð þar lögðu að Hörgaeyri, —
voru eftir menn að meiri, —
mæringsgjafir settu á land,
kirkjuvið og klerkastand.
Svo óx kristin mennt hjá mönnum,
mækjahríð að friði sönnum.
Ef við sögu kristni könnum,
komumst við að þeirri raun,
að henni beri hefðarlaun.
Bitur minnist blóðhundstyrkja,
brennd þegar var Landakirkja
og Eyjafólkið flutt til virkja;
féll þá blóð um Heimaland,
táraflóð um tún og sand.
Man ég líka marga hali,
mæta drengi, göfga í vali.
er leituðu gulls í sævarsali,
sóttu björg í þjóðarbú,
sterk og dygg er dróttin sú.
Vit þarf til að velja og hafna,
vinur minn, og fróðleik safna.
Lát þér gamlar dyggðir dafna,
þær duga bezt í lífsins hregg,
breyta þrjót í svásan segg.
Elskið góða ættarlandið,
ungu menn, og forðist grandið.
Öll hin góðu verkin vandið.
Veitum því þau fósturlaun
að vinir reynumst við í raun.
Unnum því og drýgjum dáðir,
dugum vel og engu háðir
fram við sækjum sóknarbráðir,
setjum fagurt markið hátt.
sækjum fram í sólarátt.
Eins og líf er ljóssins iðja
langar mig um það að biðja
að æskulýður Íslandsniðja
ávallt skipi varnarlið,
skapi landi frelsi og frið.
Frosti.