Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Morðið við Gíslakletta - Breytingaskrá

Viglundur: Morðið við Gíslakletta færð á Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Morðið við Gíslakletta

2012-06-08T16:30:29Z

Morðið við Gíslakletta færð á Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Morðið við Gíslakletta

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 8. júní 2012 kl. 16:30

Viglundur á 19. desember 2011 kl. 17:23

2011-12-19T17:23:42Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 19. desember 2011 kl. 17:23
Lína 49:		Lína 49:
	Tveir menn báru það, að þeir hefði heyrt Steinunni Steinmóðsdóttur bendlaða við morðið á Gísla. Í Fitjaannál er þess getið, að Steinunn hafi fyrst komið á loft orðrómi um illvirki þeirra systra og hlutdeild sína í morðinu. En fleira mun þar hafa komið til, og stutt þann orðróm. Daginn, sem morðið var framið, sá ellefu ára drengur, Páll Jónsson að nafni, tvær konur við klett þann, sem líkið fannst við, og hefur þegar verið sagt frá því. Einnig hafði drengur á svipuðu reki og Páll, [[Halldór Árnason, vitni\|Halldór Árnason]] að nafni, verði á gangi nálægt þeim stað, sem líkið fannst. Hitti hann þar Steinunni Steinmóðsdóttur. Réð hún honum frá að ganga lengra í þá átt, og tók um leið hníf úr barmi sér og þrýsti hári sínu með honum undir trafið. Viðurkenndi Steinunn að hafa hitt Halldór á þessum slóðum og kvaðst hún hafa gengið með honum nokkurn spöl heimleiðis frá krónni. <br>		Tveir menn báru það, að þeir hefði heyrt Steinunni Steinmóðsdóttur bendlaða við morðið á Gísla. Í Fitjaannál er þess getið, að Steinunn hafi fyrst komið á loft orðrómi um illvirki þeirra systra og hlutdeild sína í morðinu. En fleira mun þar hafa komið til, og stutt þann orðróm. Daginn, sem morðið var framið, sá ellefu ára drengur, Páll Jónsson að nafni, tvær konur við klett þann, sem líkið fannst við, og hefur þegar verið sagt frá því. Einnig hafði drengur á svipuðu reki og Páll, [[Halldór Árnason, vitni\|Halldór Árnason]] að nafni, verði á gangi nálægt þeim stað, sem líkið fannst. Hitti hann þar Steinunni Steinmóðsdóttur. Réð hún honum frá að ganga lengra í þá átt, og tók um leið hníf úr barmi sér og þrýsti hári sínu með honum undir trafið. Viðurkenndi Steinunn að hafa hitt Halldór á þessum slóðum og kvaðst hún hafa gengið með honum nokkurn spöl heimleiðis frá krónni. <br>
	Þá hafði [[Einar Brandsson, vitni\|Einar Brandsson]] séð Gísla sunnudaginn 19. júní á gangi með kvenmanni, er hann hugði að væri Ingibjörg kona hans. Ennfremur bar [[Sturla Einarsson, vitni\|Sturla Einarsson]] það, að hann hefði séð Ingibjörgu ganga þaðan, sem menn fundu lík Gísla. <br>		Þá hafði [[Einar Brandsson, vitni\|Einar Brandsson]] séð Gísla sunnudaginn 19. júní á gangi með kvenmanni, er hann hugði að væri Ingibjörg kona hans. Ennfremur bar [[Sturla Einarsson, vitni\|Sturla Einarsson]] það, að hann hefði séð Ingibjörgu ganga þaðan, sem menn fundu lík Gísla. <br>
	Í hinu fyrsta réttarhaldi komu ekki fram frekari upplýsingar um morðið, en þegar hefur verið frá sagt. Bárust nú böndin svo að Steinunni, að eftirmálsmennirnir, þeir séra Gissur og séra Arngrímur, bræður Gísla, héldu því fram í réttinum, að hún hefði valdið dauða Gísla bróður þeirra. Á þinginu var henni dæmdur tylftareiður til að sanna sakleysi sitt, en hún kom honum ekki fram. Fékk hún engan til þess að sverja með sér, að hún hefði engan þátt í dauða Gísla. Á þessu sama þingi „var tekið almennilegt rigti með lófataki um Steinunni Steinmóðsdóttur, að hana hefði heyrt rigtaða af þessum manndrápsverknaði, hvar upp á og svo lögðu eið tveir skilríkir bændur.“ Sá vitnisburður var Steinunni gefinn á þinginu, að hún hefði fengið „meinlauslega kynning upp á undanfarið athæfi.“<br>		Í hinu fyrsta réttarhaldi komu ekki fram frekari upplýsingar um morðið, en þegar hefur verið frá sagt. Bárust nú böndin svo að Steinunni, að eftirmálsmennirnir, þeir séra Gissur og séra Arngrímur, bræður Gísla, héldu því fram í réttinum, að hún hefði valdið dauða Gísla bróður þeirra. Á þinginu var henni dæmdur tylftareiður til að sanna sakleysi sitt, en hún kom honum ekki fram. Fékk hún engan til þess að sverja með sér, að hún hefði engan þátt átt í dauða Gísla. Á þessu sama þingi „var tekið almennilegt rigti með lófataki um Steinunni Steinmóðsdóttur, að hana hefði heyrt rigtaða af þessum manndrápsverknaði, hvar upp á og svo lögðu eið tveir skilríkir bændur.“ Sá vitnisburður var Steinunni gefinn á þinginu, að hún hefði fengið „meinlauslega kynning upp á undanfarið athæfi.“<br>
	Síðan þingaði Ólafur Árnason að nýju í málinu 27. apríl næstan eftir, og skýrði Steinunn þar greinilega frá öllum atvikum, eins og áður er lýst. Bar hún það, að Ingibjörg Oddsdóttir hefði verið frumkvöðull að morðinu. Þá skýrði Steinunn frá því, að Ingibjörg hefði heitið á fátæka einhverju sinni, að Gísli yrði fjarverandi heimili sínu, „svo hún kynni til umboðsmannsins að komast.“ Steinunn var síðan flutt til Alþingis um sumarið, og var þar þingað yfir henni 1. júlí. Bætti hún þá við hinn fyrri framburð sinn, að Ingibjörg „hafi alvarlega af sér falað, að fyrirkoma Gísla sáluga Péturssyni, því hún gæti ei að því gjört, að hún gæti hann ei séð, þó hún væri rekin í gegn.“ Einnig sagði Steinunn, að Ingibjörg hefði haft í hótunum við sig, ef hún vildi ekki gjöra það. Mundi hún láta drepa hana, „þar hún svo mikið með hana ætti og hún væri sinn þénari.“ Síðan hafi Ingibjörg gefið henni tvo ríkisdali sunnudaginn næstan áður en morðið var framið. Um hlutdeild Ingveldar bar Steinunn það fram á þingi, sem haldið var að Hvítingum 28. apríl 1693, að hún „hafi í samráðum og samvitund verið með systur sinni Ingibjörgu, að Gísli sálugi Pétursson myrtur og líflátinn yrði, og ''þar um hafi nefndar systur samtök haft í Dönskuhúsunum'' í Vestmannaeyjum.“ Einnig skýrði hún frá hlutdeild Ingveldar um morðið sjálft. Það hefur áður verið rakið. <br>		Síðan þingaði Ólafur Árnason að nýju í málinu 27. apríl næstan eftir, og skýrði Steinunn þar greinilega frá öllum atvikum, eins og áður er lýst. Bar hún það, að Ingibjörg Oddsdóttir hefði verið frumkvöðull að morðinu. Þá skýrði Steinunn frá því, að Ingibjörg hefði heitið á fátæka einhverju sinni, að Gísli yrði fjarverandi heimili sínu, „svo hún kynni til umboðsmannsins að komast.“ Steinunn var síðan flutt til Alþingis um sumarið, og var þar þingað yfir henni 1. júlí. Bætti hún þá við hinn fyrri framburð sinn, að Ingibjörg „hafi alvarlega af sér falað, að fyrirkoma Gísla sáluga Péturssyni, því hún gæti ei að því gjört, að hún gæti hann ei séð, þó hún væri rekin í gegn.“ Einnig sagði Steinunn, að Ingibjörg hefði haft í hótunum við sig, ef hún vildi ekki gjöra það. Mundi hún láta drepa hana, „þar hún svo mikið með hana ætti og hún væri sinn þénari.“ Síðan hafi Ingibjörg gefið henni tvo ríkisdali sunnudaginn næstan áður en morðið var framið. Um hlutdeild Ingveldar bar Steinunn það fram á þingi, sem haldið var að Hvítingum 28. apríl 1693, að hún „hafi í samráðum og samvitund verið með systur sinni Ingibjörgu, að Gísli sálugi Pétursson myrtur og líflátinn yrði, og ''þar um hafi nefndar systur samtök haft í Dönskuhúsunum'' í Vestmannaeyjum.“ Einnig skýrði hún frá hlutdeild Ingveldar um morðið sjálft. Það hefur áður verið rakið. <br>
	Þegar hér var komið rannsókn málsins, var Steinunn „til samtals færð við þær systur“ á héraðsþing, sem haldið var að Hvítingum 14. apríl 1694, og hélt hún þar enn staðfastlega við framburð sinn í málinu. Þær systur þrættu þverlega og neituðu framburði Steinunnar, „og sögðu lygi vera.“ <br>		Þegar hér var komið rannsókn málsins, var Steinunn „til samtals færð við þær systur“ á héraðsþing, sem haldið var að Hvítingum 14. apríl 1694, og hélt hún þar enn staðfastlega við framburð sinn í málinu. Þær systur þrættu þverlega og neituðu framburði Steinunnar, „og sögðu lygi vera.“ <br>
Lína 81:		Lína 81:
	Með öðrum hætti er sagt frá burtför þeirra systra af landinu í handriti einu í safni Árna Magnússonar í Kaupmannahöfn. Frásögnin er á þessa leið:<br>		Með öðrum hætti er sagt frá burtför þeirra systra af landinu í handriti einu í safni Árna Magnússonar í Kaupmannahöfn. Frásögnin er á þessa leið:<br>
	„Eftir annálum, skrifuðum af einhverjum manni á Vestfjörðum undir biskupanöfnum, er þetta eftirfylgjandi seinast í Skálholtsbiskupatíð, undir mag. Jóni Þorkelssyni, sem kallast að vera 33. Skálholtsbiskup. Hér stendur við árið 1702: Á þessa árs sumri með skipherra Páli Andréssyni, skipherra á Skutulshöfn, sigldi Vestmannaeyjakona Ingveldur Oddsdóttir, en hennar systir Ingibjörg sigldi með engelsku hvalveiðaskipi af Tálknafirði anno 1700. <br> Þessari Ingveldi kom í skip Sesselja Sæmundsdóttir á Hóli í Bolungarvík, með tíu ríkisdala undirgift fram yfir hafið.“ Þessi frásögn virðist sanni nær. Að öðru leyti er ekki kunnugt um afdrif þeirra systra.<br>		„Eftir annálum, skrifuðum af einhverjum manni á Vestfjörðum undir biskupanöfnum, er þetta eftirfylgjandi seinast í Skálholtsbiskupatíð, undir mag. Jóni Þorkelssyni, sem kallast að vera 33. Skálholtsbiskup. Hér stendur við árið 1702: Á þessa árs sumri með skipherra Páli Andréssyni, skipherra á Skutulshöfn, sigldi Vestmannaeyjakona Ingveldur Oddsdóttir, en hennar systir Ingibjörg sigldi með engelsku hvalveiðaskipi af Tálknafirði anno 1700. <br> Þessari Ingveldi kom í skip Sesselja Sæmundsdóttir á Hóli í Bolungarvík, með tíu ríkisdala undirgift fram yfir hafið.“ Þessi frásögn virðist sanni nær. Að öðru leyti er ekki kunnugt um afdrif þeirra systra.<br>
	Eins og áður getur, lá Steinunn Steinmóðsdóttir þungt haldin, er dómur féll í máli hennar á alþingi 1694. Árið eftir var hún flutt til alþingis, „kreppt í kláf, með mjög veikum burðum.“ Átti ~~hún~~ að fullnægja dauðadóminum, er hún var komin til heilsu. En skömmu eftir að hún var komin á Þingvöll, strauk hún úr tjaldi Magnúsar Kortssonar lögréttumanns úr Rangárvallasýslu, sem hafði haft hana í varðhaldi. Amtmaður lýsti þá eftir henni, 9. júlí 1695, og ákvað að hún skyldi rétttæk, hvar sem hún næðist, og skyldi þar fullnægja dauðadóminum. Henni er svo lýst í skjali þessu, að „flestum sýndist sem kreppt og kararómagi, og svo í yfirlit sem afskræmileg og sóttlera, nokkuð toginleit og gráföl, nokkuð rauðbirkin, með fatla hönd og hnífskurð þvert um innan til á hægra handlegg.“ Lítil gangskör mun hafa verið gjörð til þess að hafa uppi á Steinunni, og er sagt, að hún hafi lifað vestur undir Jökli til hárrar elli, undir dulnefni.		Eins og áður getur, lá Steinunn Steinmóðsdóttir þungt haldin, er dómur féll í máli hennar á alþingi 1694. Árið eftir var hún flutt til alþingis, „kreppt í kláf, með mjög veikum burðum.“ Átti nú að fullnægja dauðadóminum, er hún var komin til heilsu. En skömmu eftir að hún var komin á Þingvöll, strauk hún úr tjaldi Magnúsar Kortssonar lögréttumanns úr Rangárvallasýslu, sem hafði haft hana í varðhaldi. Amtmaður lýsti þá eftir henni, 9. júlí 1695, og ákvað að hún skyldi rétttæk, hvar sem hún næðist, og skyldi þar fullnægja dauðadóminum. Henni er svo lýst í skjali þessu, að „flestum sýndist sem kreppt og kararómagi, og svo í yfirlit sem afskræmileg og sóttlera, nokkuð toginleit og gráföl, nokkuð rauðbirkin, með fatla hönd og hnífskurð þvert um innan til á hægra handlegg.“ Lítil gangskör mun hafa verið gjörð til þess að hafa uppi á Steinunni, og er sagt, að hún hafi lifað vestur undir Jökli til hárrar elli, undir dulnefni.
	<center>III.</center>		<center>III.</center>
	<br>		<br>

Viglundur: Verndaði „Morðið við Gíslakletta“ [edit=sysop:move=sysop]

2011-12-02T17:26:52Z

Verndaði „Morðið við Gíslakletta“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 2. desember 2011 kl. 17:26
(Enginn munur)

Viglundur á 27. nóvember 2011 kl. 18:38

2011-11-27T18:38:58Z

Sýna breytingar

Viglundur á 25. nóvember 2011 kl. 11:25

2011-11-25T11:25:07Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 25. nóvember 2011 kl. 11:25
Lína 31:		Lína 31:
	Um ætterni Ingibjargar, konu Gísla, leikur nokkur vafi. Í sögnum, sem gengið hafa í Vestmannaeyjum segir, að faðir hennar væri [[Oddur Ólafsson (á Hánni)\|Oddur Ólafsson]], dóttursonur [[Oddur Pétursson á Hánni\|Odds Péturssonar]], sem nefndur var [[Oddur á Hánni]], því að hann horfði þaðan á rán og illvirki Tyrkja árið 1627. Oddur var alkunnur formaður, maður af norsku bergi, og drukknaði hann árið 1636. Af skjallegum gögnum verður nú ekki séð, hvort nokkur fótur er fyrir þessu. Í gjafaskrám í reikningabók Landakirkju, er getið manns, sem hét Oddur Ólafsson, með nokkurra fiska gjöf, og er hann fyrst nefndur þar árið 1662. Er hann þá talinn með ábúendum [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstaða]]. Árið 1666 er hann einnig nefndur og þá talinn með bændum í Dölum. Eftir það finnst hann ekki nefndur þar, og mun hann því hafa dáið um þetta leyti, ungur maður. Kemur þetta vel heim við aldur þeirra Ingibjargar og [[Ingveldur Oddsdóttir\|Ingveldar]] Oddsdætra, ef þær hafa verið milli tvítugs og þrítugs árið 1692, sem er næsta líklegt. Einmitt þá giftist Ingibjörg Gísla Péturssyni að því er segir í annálum. <br>		Um ætterni Ingibjargar, konu Gísla, leikur nokkur vafi. Í sögnum, sem gengið hafa í Vestmannaeyjum segir, að faðir hennar væri [[Oddur Ólafsson (á Hánni)\|Oddur Ólafsson]], dóttursonur [[Oddur Pétursson á Hánni\|Odds Péturssonar]], sem nefndur var [[Oddur á Hánni]], því að hann horfði þaðan á rán og illvirki Tyrkja árið 1627. Oddur var alkunnur formaður, maður af norsku bergi, og drukknaði hann árið 1636. Af skjallegum gögnum verður nú ekki séð, hvort nokkur fótur er fyrir þessu. Í gjafaskrám í reikningabók Landakirkju, er getið manns, sem hét Oddur Ólafsson, með nokkurra fiska gjöf, og er hann fyrst nefndur þar árið 1662. Er hann þá talinn með ábúendum [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstaða]]. Árið 1666 er hann einnig nefndur og þá talinn með bændum í Dölum. Eftir það finnst hann ekki nefndur þar, og mun hann því hafa dáið um þetta leyti, ungur maður. Kemur þetta vel heim við aldur þeirra Ingibjargar og [[Ingveldur Oddsdóttir\|Ingveldar]] Oddsdætra, ef þær hafa verið milli tvítugs og þrítugs árið 1692, sem er næsta líklegt. Einmitt þá giftist Ingibjörg Gísla Péturssyni að því er segir í annálum. <br>
	Það var jafnan siður reikningshaldara Landakirkju, en einokunarkaupmennirnir höfðu það reikningshald á hendi, að geta þess í reikningabókinni, ef einhver búandi lét hjá líða eða þrjóskaðist við, að gefa til kirkjunnar. Bendir það til þess að Oddur hafi andazt um þessar mundir, að hann er ekki nefndur í reikningabókinni. <br>		Það var jafnan siður reikningshaldara Landakirkju, en einokunarkaupmennirnir höfðu það reikningshald á hendi, að geta þess í reikningabókinni, ef einhver búandi lét hjá líða eða þrjóskaðist við, að gefa til kirkjunnar. Bendir það til þess að Oddur hafi andazt um þessar mundir, að hann er ekki nefndur í reikningabókinni. <br>
	Móðir þeirra Ingibjargar og Ingveldar hét Guðrún Sveinsdóttir, og andaðist hún árið 1694, að því er séð verður. Var hún tvígift, og hét síðari maður hennar Magnús og var [[Salbjörg ~~magnúsdóttir~~\|Salbjörg]] dóttir þeirra, að því er segir í minnisgrein eftir Árna Magnússon, en ekki koma þau feðgin við morðsmálið. <br>		Móðir þeirra Ingibjargar og Ingveldar hét Guðrún Sveinsdóttir, og andaðist hún árið 1694, að því er séð verður. Var hún tvígift, og hét síðari maður hennar Magnús og var [[Salbjörg Magnúsdóttir\|Salbjörg]] dóttir þeirra, að því er segir í minnisgrein eftir Árna Magnússon, en ekki koma þau feðgin við morðsmálið. <br>
	Systir Ingibjargar hét Ingveldur, eins og áður segir. Maður hennar hét [[Markús Ólafsson maður Ingveldar\|Markús Ólafsson]]. Mun hann um tíma hafa verið vinnumaður í [[Garðurinn\|Garðinum]] hjá einokunarkaupmönnunum, því árið 1687, er hann talinn eiga heima í [[Skansinn\|Skansinum]], en árið 1692 er hann fluttur að [[Þorlaugargerði]], og 1694 er hann kominn að Ofanleiti, að því er sagt er í reikningabók Landakirkju. <br>		Systir Ingibjargar hét Ingveldur, eins og áður segir. Maður hennar hét [[Markús Ólafsson maður Ingveldar\|Markús Ólafsson]]. Mun hann um tíma hafa verið vinnumaður í [[Garðurinn\|Garðinum]] hjá einokunarkaupmönnunum, því árið 1687, er hann talinn eiga heima í [[Skansinn\|Skansinum]], en árið 1692 er hann fluttur að [[Þorlaugargerði]], og 1694 er hann kominn að Ofanleiti, að því er sagt er í reikningabók Landakirkju. <br>
	Þegar manntalið fór fram árið 1703, bjó hann með ráðskonu á hálfum [[Norðurgarður\|Norðurgarði]]. Þá eru börn hans talin tvö: [[Höskuldur Markússon frá Norðurgarði\|Höskuldur]] 12 ára og [[Margrét Markúsdóttir frá Norðurgarði\|Margrét]] 9 ára. Margrét er því fædd á árinu 1694 og kemur það heim, því Ingveldur var ekki sett í varðhald fyrri en það ár, eða seint á árinu 1693. <br>		Þegar manntalið fór fram árið 1703, bjó hann með ráðskonu á hálfum [[Norðurgarður\|Norðurgarði]]. Þá eru börn hans talin tvö: [[Höskuldur Markússon frá Norðurgarði\|Höskuldur]] 12 ára og [[Margrét Markúsdóttir frá Norðurgarði\|Margrét]] 9 ára. Margrét er því fædd á árinu 1694 og kemur það heim, því Ingveldur var ekki sett í varðhald fyrri en það ár, eða seint á árinu 1693. <br>
	Þegar Árni Magnússon gjörði jarðabókina fyrir Vestmannaeyjar árið 1704, býr Markús enn á hálfum Norðurgarði. Bú hans er þá svipað og hjá öðrum eyjarskeggjum: 1 kýr, 1 kvíga, 1 hross, 1 ær á [[Heimaland]]i, 5 ær í úteyjum, 5 sauðir og 7 lömb. Heimilismenn eru sjö. <br>		Þegar Árni Magnússon gjörði jarðabókina fyrir Vestmannaeyjar árið 1704, býr Markús enn á hálfum Norðurgarði. Bú hans er þá svipað og hjá öðrum eyjarskeggjum: 1 kýr, 1 kvíga, 1 hross, 1 ær á [[Heimaland]]i, 5 ær í úteyjum, 5 sauðir og 7 lömb. Heimilismenn eru sjö. <br>
	Í jarðabókinni frá árinu 1695 er Markús hvorki talinn meðal bænda né tómthúsamanna, en þó virðist mega ráða það af jarðabókinni frá 1704, að hann hafi verið byrjaður búskap fyrir 1692, og aldur Höskuldar sonar hans bendir til hins sama, en hann mun hafa verið fæddur 1691. <br>		Í jarðabókinni frá árinu 1695 er Markús hvorki talinn meðal bænda né tómthúsamanna, en þó virðist mega ráða það af jarðabókinni frá 1704, að hann hafi verið byrjaður búskap fyrir 1692, og aldur Höskuldar sonar hans bendir til hins sama, en hann mun hafa verið fæddur 1691. <br>
	Þess er getið í jarðabókinni, að Markús eigi fiskhjall í [[Skipasandur\|Skipasandi]], sem hann hafi keypt fyrir einn ríkisdal af Pétri Vibe umboðsmanni. Hann fór af landi burt árið 1693, hálfgjört landflótta, eins og áður segir. Markús mun hafa flosnað upp frá búskap, þegar morðsmálið hófst árið 1693. Um ~~ann¬að~~ fólk, sem kom við mál þetta, er ekki kunnugt fram yfir það, sem síðar segir. <br>		Þess er getið í jarðabókinni, að Markús eigi fiskhjall í [[Skipasandur\|Skipasandi]], sem hann hafi keypt fyrir einn ríkisdal af Pétri Vibe umboðsmanni. Hann fór af landi burt árið 1693, hálfgjört landflótta, eins og áður segir. Markús mun hafa flosnað upp frá búskap, þegar morðsmálið hófst árið 1693. Um annað fólk, sem kom við mál þetta, er ekki kunnugt fram yfir það, sem síðar segir. <br>
	Það skal tekið fram, að það er með öllu rangt, sem Espólín segir í Árbókunum, að Ingibjörg Oddsdóttir hafi eignazt barn með [[Hans Christiansen umboðsmaður\|Hans Christiansen]] umboðsmanni, og fyrir þá sök myrt mann sinn. Engin rök verða fundin til þess, að Hans Christiansen hafi verið við mál þessi riðinn að neinu leyti. Hann mun fyrst hafa komið til Vestmannaeyja, er Pétur Vibe fór af landi burt árið 1693, og er það sagt beinlínis í Vallaannál. <br> Eftirfarandi frásögn er rakin eftir Lögþingsbókunum árin 1693, 1694, 1605 og 1696.		Það skal tekið fram, að það er með öllu rangt, sem Espólín segir í Árbókunum, að Ingibjörg Oddsdóttir hafi eignazt barn með [[Hans Christiansen umboðsmaður\|Hans Christiansen]] umboðsmanni, og fyrir þá sök myrt mann sinn. Engin rök verða fundin til þess, að Hans Christiansen hafi verið við mál þessi riðinn að neinu leyti. Hann mun fyrst hafa komið til Vestmannaeyja, er Pétur Vibe fór af landi burt árið 1693, og er það sagt beinlínis í Vallaannál. <br> Eftirfarandi frásögn er rakin eftir Lögþingsbókunum árin 1693, 1694, 1605 og 1696.

Viglundur: Ný síða:
Morðið við Gíslakletta.
I.
Á síðara hluta 17. aldar var séra Pétur Gissurarson, sonur séra Gissurar G...

2011-11-25T11:21:46Z

Ný síða: <br> <big><big><center>Morðið við Gíslakletta.</center></big></big> <br> <center>I.</center> <br> Á síðara hluta 17. aldar var séra Pétur Gissurarson, sonur séra Gissurar G...