Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II. - Breytingaskrá

Viglundur á 7. desember 2014 kl. 13:26

2014-12-07T13:26:45Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 7. desember 2014 kl. 13:26
Lína 205:		Lína 205:
	Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson (Vilborgarstöðum)\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir (Vilborgarstöðum)\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>		Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson (Vilborgarstöðum)\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir (Vilborgarstöðum)\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>
	Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon (Vilborgarstöðum)\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>		Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon (Vilborgarstöðum)\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>
	Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir (Steinsstöðum)\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason (Steinsstöðum)\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:		Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir yngri (Steinsstöðum)\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason (Steinsstöðum)\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:

	::::Soðningin er síávallt <br>		::::Soðningin er síávallt <br>
Lína 214:		Lína 214:
	Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>		Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>
	Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]inu, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>		Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]inu, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>
	Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir (Gjábakka)\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson (Gjábakka)\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson (Fagurlyst)\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson (~~lóðs~~)\|~~Jóni lóðs~~]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:		Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir (Gjábakka)\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson (Gjábakka)\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson (Fagurlyst)\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson lóðs (Vilborgarstöðum)\|Jón Jónsson]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:

	::::Sumir dúða sig af því í <br>		::::Sumir dúða sig af því í <br>

Viglundur á 12. september 2013 kl. 20:18

2013-09-12T20:18:03Z

Viglundur: Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II. færð á Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II.

2012-06-10T10:53:40Z

Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II. færð á Sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum/Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II.

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 10. júní 2012 kl. 10:53
(Enginn munur)

Viglundur: Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum færð á Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II.

2012-06-10T10:48:49Z

Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum færð á Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum II.

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 10. júní 2012 kl. 10:48
(Enginn munur)

Viglundur á 19. desember 2011 kl. 17:44

2011-12-19T17:44:22Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 19. desember 2011 kl. 17:44
Lína 536:		Lína 536:
	::::væna keilu úr sjó.		::::væna keilu úr sjó.
	<small>*Síðasta vísan er viðbót í 2. útgáfu bókarinnar. (Heimaslóð).</small>		<small>*Síðasta vísan er viðbót í 2. útgáfu bókarinnar. (Heimaslóð).</small>

			----

			Prentvillur og leiðréttingar höfundar við fyrra hefti fyrstu útgáfu, - getið á bls. 135 í fyrstu útgáfu, - hafa verið höndlaðar. (Heimaslóð).
	{{Sögur og sagnir}}		{{Sögur og sagnir}}

Viglundur á 19. desember 2011 kl. 17:32

2011-12-19T17:32:06Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 19. desember 2011 kl. 17:32
Lína 485:		Lína 485:
	:::: tækifærið hentugt er.<br>		:::: tækifærið hentugt er.<br>

	Einnig ~~var~~ talið, að hann hafi snúið þessari vísu úr hinum fræga sálmi séra Hallgríms Péturssonar:		Einnig er talið, að hann hafi snúið þessari vísu úr hinum fræga sálmi séra Hallgríms Péturssonar:

	:::: Hvenær sem kallið kemur<br>		:::: Hvenær sem kallið kemur<br>

Viglundur á 19. desember 2011 kl. 17:29

2011-12-19T17:29:33Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 19. desember 2011 kl. 17:29
Lína 244:		Lína 244:
	Í sumardagsveizlum áður fyrri, voru þreyttar stórar drykkjur. Einhverju sinni var Ólafur í sumardagsveizlu, þar sem vínföng þrutu, er leið á nóttina. Var þá horfið að því ráði, að senda nokkra gestanna til [[Jóhann J. Johnsen\|Jóhanns Jörgen Johnsen]] veitingamanns í [[Frydendal]] til þess að reyna að fá bætt úr vínleysinu. Var Ólafur einn sendimannanna. Var Jóhann tregur til að selja vínið, því öll sala var bönnuð um nætur. Þó fóru svo leikar, að hann hleypti einum manni inn til þess að taka við víninu. Þá kvað Ólafur í orðastað veitingamannsins:		Í sumardagsveizlum áður fyrri, voru þreyttar stórar drykkjur. Einhverju sinni var Ólafur í sumardagsveizlu, þar sem vínföng þrutu, er leið á nóttina. Var þá horfið að því ráði, að senda nokkra gestanna til [[Jóhann J. Johnsen\|Jóhanns Jörgen Johnsen]] veitingamanns í [[Frydendal]] til þess að reyna að fá bætt úr vínleysinu. Var Ólafur einn sendimannanna. Var Jóhann tregur til að selja vínið, því öll sala var bönnuð um nætur. Þó fóru svo leikar, að hann hleypti einum manni inn til þess að taka við víninu. Þá kvað Ólafur í orðastað veitingamannsins:

	::::~~Efni~~ rara ég það finn, <br>		::::Efnið rara eg það finn, <br>
	::::eftir skemmtun trauða,<br>		::::eftir skemmtun trauða,<br>
	::::eg hleypi bara einum inn <br>		::::ég hleypi bara einum inn <br>
	::::upp á líf og dauða.<br>		::::upp á líf og dauða.<br>

Lína 274:		Lína 274:
	Einhverju sinni sá Ólafur stúlku og pilt á stefnum. Þá varð honum þessi vísa á munni:		Einhverju sinni sá Ólafur stúlku og pilt á stefnum. Þá varð honum þessi vísa á munni:

	::::~~Græna~~ móa gekk ég á, <br>		::::Grænum móa gekk ég á, <br>
	::::gleðin bjó þar staka, <br>		::::gleðin bjó þar staka, <br>
	::::ungan spóa eg þar sá <br>		::::ungan spóa eg þar sá <br>

Viglundur: Verndaði „Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum“ [edit=sysop:move=sysop]

2011-12-02T17:28:00Z

Verndaði „Alþýðukveðskapur í Vestmannaeyjum“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 2. desember 2011 kl. 17:28
(Enginn munur)

Viglundur á 27. nóvember 2011 kl. 19:06

2011-11-27T19:06:27Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 27. nóvember 2011 kl. 19:06
Lína 4:		Lína 4:
	Það mun vera leit á því héraði á Íslandi, þar sem ekki eru hagyrðingar, sem kasta fram lausavísum við allskonar tækifæri, eða senda náunganum tóninn í ljóðum. Misjafnlega mikið kveður að þessu, og eins er hitt, að sjaldgæfir eru þeir menn, er skara fram úr að hagmælsku og hnyttni í hugsun og orðfæri. Í Vestmannaeyjum hefir einnig nokkuð kveðið að þessu, og hafa þar verið menn, sem ágætlega hafa verið hagmæltir og hafa látið fjúka í kveðlingum, en flest af þeim kveðskap er nú gleymt og grafið, því enginn hefir þar verið til þess að halda því til haga.<br>		Það mun vera leit á því héraði á Íslandi, þar sem ekki eru hagyrðingar, sem kasta fram lausavísum við allskonar tækifæri, eða senda náunganum tóninn í ljóðum. Misjafnlega mikið kveður að þessu, og eins er hitt, að sjaldgæfir eru þeir menn, er skara fram úr að hagmælsku og hnyttni í hugsun og orðfæri. Í Vestmannaeyjum hefir einnig nokkuð kveðið að þessu, og hafa þar verið menn, sem ágætlega hafa verið hagmæltir og hafa látið fjúka í kveðlingum, en flest af þeim kveðskap er nú gleymt og grafið, því enginn hefir þar verið til þess að halda því til haga.<br>
	Höfuðskáld Vestmannaeyinga um langt skeið var séra [[Páll Jónsson]] á Kirkjubæ, sem að jafnaði var kallaður Páll skáldi manna í milli. Í þessu kveri er nokkuð frá honum sagt í þætti eftir Runólf Jónsson bónda í Vík í Mýrdal. <br>		Höfuðskáld Vestmannaeyinga um langt skeið var séra [[Páll Jónsson]] á Kirkjubæ, sem að jafnaði var kallaður Páll skáldi manna í milli. Í þessu kveri er nokkuð frá honum sagt í þætti eftir Runólf Jónsson bónda í Vík í Mýrdal. <br>
	Af börnum Páls ílentust í Vestmannaeyjum [[Eva Hólmfríður Pálsdóttir\|Eva Hólmfríður]], (d. 28. maí 1866, 53 ára gömul) og [[~~Guðrún Pálsdóttir yngri~~\|Guðrún yngri]]. Eva var gift [[Jón Samúelsson\|Jóni Samúelssyni]] frá Miðjanesi á Reykjanesi vestra og bjuggu þau í [[Steinhús]]i ([[Evu-hjallur\|Evu-hjalli]]). Var Jón forsöngvari í Landakirkju, eins og kemur fram í vísu Páls, sem sagt er að hann hafi sent séra [[Jón Austmann\|Jóni Austmann]]:<br>		Af börnum Páls ílentust í Vestmannaeyjum [[Eva Hólmfríður Pálsdóttir\|Eva Hólmfríður]], (d. 28. maí 1866, 53 ára gömul) og [[Gunna skálda (Gunna Pála)\|Guðrún yngri]]. Eva var gift [[Jón Samúelsson\|Jóni Samúelssyni]] frá Miðjanesi á Reykjanesi vestra og bjuggu þau í [[Steinhús]]i ([[Evu-hjallur\|Evu-hjalli]]). Var Jón forsöngvari í Landakirkju, eins og kemur fram í vísu Páls, sem sagt er að hann hafi sent séra [[Jón Austmann\|Jóni Austmann]]:<br>
	::::Kvásir biður og Eva yður<br>		::::Kvásir biður og Eva yður<br>
	::::aflausn sér að tjá,<br>		::::aflausn sér að tjá,<br>
Lína 13:		Lína 13:
	Þau Jón og Eva áttu einn son, sem [[Magnús Jónsson og Evu\|Magnús]] hét, og dó hann um tvítugt um sama leyti og foreldrar hans. Varð svo skammt milli þeirra, að þau voru öll jörðuð í einu. Þær systur voru báðar hagmæltar, en ekkert er nú kunnugt af vísum Evu. <br>		Þau Jón og Eva áttu einn son, sem [[Magnús Jónsson og Evu\|Magnús]] hét, og dó hann um tvítugt um sama leyti og foreldrar hans. Varð svo skammt milli þeirra, að þau voru öll jörðuð í einu. Þær systur voru báðar hagmæltar, en ekkert er nú kunnugt af vísum Evu. <br>
	Guðrún yngri var fædd árið 1818, en andaðist árið 1890. Ung giftist hún [[Ólafur Guðmundsson á Kirkjubæ\|Ólafi Guðmundssyni]] bónda og smið á Kirkjubæ, en skildi við hann samvistir árið 1854. Ólafur var þjóðhagasmiður og gáfaður vel. Um hann segir sóknarprestur í sálnaregistri 1852, að hann sé ekki allur, þar sem hann sé séður. Eftir skilnaðinn var Guðrún víða um Suðurland og mun um tíma hafa átt heima á Býjaskerjum. Um 1876 kom hún aftur til Vestmannaeyja, og var þá á sveitarframfæri, enda var hún þá orðin blind. Að mestu mun hún þó hafa lifað á gjöfum góðra manna, því styrkur til hennar frá sveitinni nam aðeins 72 krónum árlega, og hefir það hrokkið skammt, því hún var alldrykkfelld. Síðan dvaldi hún í Vestmannaeyjum til dauðadags og bjó í [[Kuðungur\|Kuðung]], tómthúsi efst í [[Skipasandur\|Skipasandi]], en á sumrum mun hún jafnan hafa leitað til lands, og farið víða um sveitir. Henni er svo lýst að ytra útliti, að hún hafi verið há og grannvaxin, vel á sig komin, þunnleit í andliti og föl yfirlitum, með svart hár. Hún var talin vel skynsöm, en ekki aldæla í skapi. Óvinum sínum var hún þung í skauti og ekki heiglum hent að eiga orðastað við hana. Hún var vel hagmælt og mjög hraðkvæð og vandaði ekki kveðjurnar, ef svo bar undir. Var hún talin ákvæðaskáld, eins og faðir hennar, og stóð mörgum stuggur af henni. Fátt er nú í minnum af kveðskap Guðrúnar, en það, sem hægt hefir verið að hafa upp á, fer hér á eftir.<br>		Guðrún yngri var fædd árið 1818, en andaðist árið 1890. Ung giftist hún [[Ólafur Guðmundsson á Kirkjubæ\|Ólafi Guðmundssyni]] bónda og smið á Kirkjubæ, en skildi við hann samvistir árið 1854. Ólafur var þjóðhagasmiður og gáfaður vel. Um hann segir sóknarprestur í sálnaregistri 1852, að hann sé ekki allur, þar sem hann sé séður. Eftir skilnaðinn var Guðrún víða um Suðurland og mun um tíma hafa átt heima á Býjaskerjum. Um 1876 kom hún aftur til Vestmannaeyja, og var þá á sveitarframfæri, enda var hún þá orðin blind. Að mestu mun hún þó hafa lifað á gjöfum góðra manna, því styrkur til hennar frá sveitinni nam aðeins 72 krónum árlega, og hefir það hrokkið skammt, því hún var alldrykkfelld. Síðan dvaldi hún í Vestmannaeyjum til dauðadags og bjó í [[Kuðungur\|Kuðung]], tómthúsi efst í [[Skipasandur\|Skipasandi]], en á sumrum mun hún jafnan hafa leitað til lands, og farið víða um sveitir. Henni er svo lýst að ytra útliti, að hún hafi verið há og grannvaxin, vel á sig komin, þunnleit í andliti og föl yfirlitum, með svart hár. Hún var talin vel skynsöm, en ekki aldæla í skapi. Óvinum sínum var hún þung í skauti og ekki heiglum hent að eiga orðastað við hana. Hún var vel hagmælt og mjög hraðkvæð og vandaði ekki kveðjurnar, ef svo bar undir. Var hún talin ákvæðaskáld, eins og faðir hennar, og stóð mörgum stuggur af henni. Fátt er nú í minnum af kveðskap Guðrúnar, en það, sem hægt hefir verið að hafa upp á, fer hér á eftir.<br>
	Búðarstöður tíðkuðust mikið í Vestmannaeyjum áður fyrri. Einhverju sinni var margt manna saman komið inni í [[Austurbúðin\|Austurbúð]] (Garðinum), og var Guðmundur í Mandal einn þeirra. Varð honum reikað út fyrir, og sér þá hvar Guðrún kemur. Kallar hann þá inn í búðina: „Gunna Pála (en svo var hún jafnan nefnd) er að koma!“ Guðrún heyrði til hans og segir um leið og hún gekk inn í búðina:<br>		Búðarstöður tíðkuðust mikið í Vestmannaeyjum áður fyrri. Einhverju sinni var margt manna saman komið inni í [[Austurbúðin\|Austurbúð]] (Garðinum), og var [[Guðmundur í Mandal]] einn þeirra. Varð honum reikað út fyrir, og sér þá hvar Guðrún kemur. Kallar hann þá inn í búðina: „Gunna Pála (en svo var hún jafnan nefnd) er að koma!“ Guðrún heyrði til hans og segir um leið og hún gekk inn í búðina:<br>

	::::Þessu máli má þá Pála gegna, <br>		::::Þessu máli má þá Pála gegna, <br>
Lína 38:		Lína 38:
	::::gálu Freyr.<br>		::::gálu Freyr.<br>

	Lárus fékk [[~~Guðlaugur~~ Jón Jónsson\|Jón]] bónda í [[Gerði-stóra\|Gerði]] til að kalla til þessarar Helliseyjarfarar, en annars var það vani hreppstjóranna að kalla sjálfir í allar fuglaferðir. Í tilefni af því orti Guðrún:		Lárus fékk [[Jón Jónsson í Gerði\|Jón]] bónda í [[Gerði-stóra\|Gerði]] til að kalla til þessarar Helliseyjarfarar, en annars var það vani hreppstjóranna að kalla sjálfir í allar fuglaferðir. Í tilefni af því orti Guðrún:

	::::Ef þú verður erki flón<br>		::::Ef þú verður erki flón<br>
Lína 128:		Lína 128:
	::::ketilinn fæ ég aldrei hollan.<br>		::::ketilinn fæ ég aldrei hollan.<br>

	Á síðustu ~~æfiárum~~ sínum lét Guðrún [[Högni Sigurðsson (Vatnsdal)\|Högna Sigurðsson]] í [[Vatnsdalur\|Vatnsdal]], sem þá var unglingur, skrifa upp nokkur kvæði sín og vísur, og á hann enn þetta litla kver. Fyrst er þar sálmur, 8 erindi alls. Þar eru þessi erindi:		Á síðustu æviárum sínum lét Guðrún [[Högni Sigurðsson (Vatnsdal)\|Högna Sigurðsson]] í [[Vatnsdalur\|Vatnsdal]], sem þá var unglingur, skrifa upp nokkur kvæði sín og vísur, og á hann enn þetta litla kver. Fyrst er þar sálmur, 8 erindi alls. Þar eru þessi erindi:

	::::Einmana stend ég uppi sem kveikur,<br>		::::Einmana stend ég uppi sem kveikur,<br>
Lína 276:		Lína 276:
	::::Græna móa gekk ég á, <br>		::::Græna móa gekk ég á, <br>
	::::gleðin bjó þar staka, <br>		::::gleðin bjó þar staka, <br>
	::::ungan spóa ég þar sá <br>		::::ungan spóa eg þar sá <br>
	::::yfir lóu vaka.		::::yfir lóu vaka.

Lína 504:		Lína 504:
	:::: sumir austur í Holu.<br>		:::: sumir austur í Holu.<br>

	Heimaey er hömrum girt og með hrikalegum ~~tind-um~~, og við hana mun Ólafur eiga í fyrsta vísuorði. Þessar vísur munu vera frá yngri árum Ólafs:		Heimaey er hömrum girt og með hrikalegum tindum, og við hana mun Ólafur eiga í fyrsta vísuorði. Þessar vísur munu vera frá yngri árum Ólafs:

	:::: Þó ég drekki, því ég ekki neita, <br>		:::: Þó ég drekki, því ég ekki neita, <br>

Viglundur á 25. nóvember 2011 kl. 18:14

2011-11-25T18:14:25Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 25. nóvember 2011 kl. 18:14
Lína 527:		Lína 527:
	:::: er það drengur valinn.<br>		:::: er það drengur valinn.<br>

	Ólafur sagði svona frá sjóferð:		Ólafur sagði svona frá sjóferð*:

	::::Einu sinni rerum<br>		::::Einu sinni rerum<br>
Lína 535:		Lína 535:
	::::Við vorum að reyna að veiða, veiða,<br>		::::Við vorum að reyna að veiða, veiða,<br>
	::::væna keilu úr sjó.		::::væna keilu úr sjó.
			<small>*Síðasta vísan er viðbót í 2. útgáfu bókarinnar. (Heimaslóð).</small>
	{{Sögur og sagnir}}		{{Sögur og sagnir}}

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 7. desember 2014 kl. 13:26
Lína 205:		Lína 205:
	Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson (Vilborgarstöðum)\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir (Vilborgarstöðum)\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>		Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson (Vilborgarstöðum)\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir (Vilborgarstöðum)\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>
	Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon (Vilborgarstöðum)\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>		Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon (Vilborgarstöðum)\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>
	Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir (Steinsstöðum)\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason (Steinsstöðum)\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:		Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir yngri (Steinsstöðum)\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason (Steinsstöðum)\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:

	::::Soðningin er síávallt <br>		::::Soðningin er síávallt <br>
Lína 214:		Lína 214:
	Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>		Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>
	Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]inu, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>		Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]inu, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>
	Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir (Gjábakka)\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson (Gjábakka)\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson (Fagurlyst)\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson (~~lóðs~~)\|~~Jóni lóðs~~]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:		Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir (Gjábakka)\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson (Gjábakka)\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson (Fagurlyst)\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson lóðs (Vilborgarstöðum)\|Jón Jónsson]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:

	::::Sumir dúða sig af því í <br>		::::Sumir dúða sig af því í <br>

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 12. september 2013 kl. 20:18
Lína 4:		Lína 4:
	Það mun vera leit á því héraði á Íslandi, þar sem ekki eru hagyrðingar, sem kasta fram lausavísum við allskonar tækifæri, eða senda náunganum tóninn í ljóðum. Misjafnlega mikið kveður að þessu, og eins er hitt, að sjaldgæfir eru þeir menn, er skara fram úr að hagmælsku og hnyttni í hugsun og orðfæri. Í Vestmannaeyjum hefir einnig nokkuð kveðið að þessu, og hafa þar verið menn, sem ágætlega hafa verið hagmæltir og hafa látið fjúka í kveðlingum, en flest af þeim kveðskap er nú gleymt og grafið, því enginn hefir þar verið til þess að halda því til haga.<br>		Það mun vera leit á því héraði á Íslandi, þar sem ekki eru hagyrðingar, sem kasta fram lausavísum við allskonar tækifæri, eða senda náunganum tóninn í ljóðum. Misjafnlega mikið kveður að þessu, og eins er hitt, að sjaldgæfir eru þeir menn, er skara fram úr að hagmælsku og hnyttni í hugsun og orðfæri. Í Vestmannaeyjum hefir einnig nokkuð kveðið að þessu, og hafa þar verið menn, sem ágætlega hafa verið hagmæltir og hafa látið fjúka í kveðlingum, en flest af þeim kveðskap er nú gleymt og grafið, því enginn hefir þar verið til þess að halda því til haga.<br>
	Höfuðskáld Vestmannaeyinga um langt skeið var séra [[Páll Jónsson]] á Kirkjubæ, sem að jafnaði var kallaður Páll skáldi manna í milli. Í þessu kveri er nokkuð frá honum sagt í þætti eftir Runólf Jónsson bónda í Vík í Mýrdal. <br>		Höfuðskáld Vestmannaeyinga um langt skeið var séra [[Páll Jónsson]] á Kirkjubæ, sem að jafnaði var kallaður Páll skáldi manna í milli. Í þessu kveri er nokkuð frá honum sagt í þætti eftir Runólf Jónsson bónda í Vík í Mýrdal. <br>
	Af börnum Páls ílentust í Vestmannaeyjum [[Eva Hólmfríður Pálsdóttir\|Eva Hólmfríður]], (d. 28. maí 1866, 53 ára gömul) og [[Gunna skálda (Gunna Pála)~~\|Guðrún yngri~~]]. Eva var gift [[Jón Samúelsson\|Jóni Samúelssyni]] frá Miðjanesi á Reykjanesi vestra og bjuggu þau í [[Steinhús]]i ([[Evu-hjallur\|Evu-hjalli]]). Var Jón forsöngvari í Landakirkju, eins og kemur fram í vísu Páls, sem sagt er að hann hafi sent séra [[Jón Austmann\|Jóni Austmann]]:<br>		Af börnum Páls ílentust í Vestmannaeyjum [[Eva Hólmfríður Pálsdóttir\|Eva Hólmfríður]], (d. 28. maí 1866, 53 ára gömul) og [[Guðrún Pálsdóttir (yngri)\|Gunna skálda (Gunna Pála)]]. Eva var gift [[Jón Samúelsson\|Jóni Samúelssyni]] frá Miðjanesi á Reykjanesi vestra og bjuggu þau í [[Steinhús]]i ([[Evu-hjallur\|Evu-hjalli]]). Var Jón forsöngvari í Landakirkju, eins og kemur fram í vísu Páls, sem sagt er að hann hafi sent séra [[Jón Austmann\|Jóni Austmann]]:<br>
	::::Kvásir biður og Eva yður<br>		::::Kvásir biður og Eva yður<br>
	::::aflausn sér að tjá,<br>		::::aflausn sér að tjá,<br>
Lína 45:		Lína 45:
	::::með gjörðir þínar allar.<br>		::::með gjörðir þínar allar.<br>

	[[Pétur Torfason ~~frá~~ Jónshúsi\|Pétur]], sonur [[Torfi Magnússon í Jónshúsi\|Torfa Magnússonar]] verzlunarmanns í [[Jónshús]]i, var um tíma, þegar hann var unglingur, hjá séra [[séra Brynjólfur Jónsson\|Brynjólfi]] á Ofanleiti. Þessa vísu orti Guðrún sér til gamans við hann undir alkunnu danslagi:		[[Pétur Torfason (Jónshúsi)\|Pétur]], sonur [[Torfi Magnússon (Jónshúsi)\|Torfa Magnússonar]] verzlunarmanns í [[Jónshús]]i, var um tíma, þegar hann var unglingur, hjá séra [[séra Brynjólfur Jónsson\|Brynjólfi]] á Ofanleiti. Þessa vísu orti Guðrún sér til gamans við hann undir alkunnu danslagi:
	::::Nú fann ég nýjan fund, <br >		::::Nú fann ég nýjan fund, <br >
	::::nú fékk ég gleðistund, <br >		::::nú fékk ég gleðistund, <br >
Lína 64:		Lína 64:
	::::Kristín Gísladóttir.<br>		::::Kristín Gísladóttir.<br>

	Meðan [[Sigmundur Finnsson í Uppsölum\|Sigmundur Finnsson]] í [[Uppsalir\|Uppsölum]] var hjá [[Engilbert Engilbertsson\|Engilbert Engilbertssyni]] í [[Jómsborg]], var hann einhverju sinni sendur til Guðrúnar til þess að höggva í eldinn fyrir hana. Þá sagði hún við Sigmund:		Meðan [[Sigmundur Finnsson (Uppsölum)\|Sigmundur Finnsson]] í [[Uppsalir\|Uppsölum]] var hjá [[Engilbert Engilbertsson\|Engilbert Engilbertssyni]] í [[Jómsborg]], var hann einhverju sinni sendur til Guðrúnar til þess að höggva í eldinn fyrir hana. Þá sagði hún við Sigmund:

	::::Ó, þér gengi allt í vil, <br>		::::Ó, þér gengi allt í vil, <br>
Lína 78:		Lína 78:
	::::hann signor Lárus, drengir?<br>		::::hann signor Lárus, drengir?<br>

	[[Halldór Brynjólfsson\|Halldór]], sonur [[Brynjólfur Halldórsson\|Brynjólfs Halldórssonar]], bónda í [[Norðurgarður\|Norðurgarði]] varð blindur á unga aldri. Þessar vísur orti Guðrún til hans:		[[Halldór Brynjólfsson (Norðurgarði)\|Halldór]], sonur [[Brynjólfur Halldórsson (Norðurgarði)\|Brynjólfs Halldórssonar]], bónda í [[Norðurgarður\|Norðurgarði]] varð blindur á unga aldri. Þessar vísur orti Guðrún til hans:

	::::Halldór kæri, haltu þig að drottni, <br>		::::Halldór kæri, haltu þig að drottni, <br>
Lína 203:		Lína 203:

	Á síðari hluta 19. aldarinnar og fyrsta áratug eftir aldamótin kvað mest að [[Ólafur Magnússon í Nýborg\|Ólafi Magnússyni]] vinnumanni í [[Nýborg]]. Var hann að vísu mjög dulur á kveðskap sinn, og brenndi syrpu sína nokkru áður en hann dó, að því er sagt er. Fátt er því til af vísum hans, en flest er það lipurt og margt vel kveðið. <br>		Á síðari hluta 19. aldarinnar og fyrsta áratug eftir aldamótin kvað mest að [[Ólafur Magnússon í Nýborg\|Ólafi Magnússyni]] vinnumanni í [[Nýborg]]. Var hann að vísu mjög dulur á kveðskap sinn, og brenndi syrpu sína nokkru áður en hann dó, að því er sagt er. Fátt er því til af vísum hans, en flest er það lipurt og margt vel kveðið. <br>
	Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson á Vilborgarstöðum\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir á Vilborgarstöðum\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>		Ólafur var fæddur árið 1845 að [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]] í Vestmannaeyjum. Foreldrar hans voru [[Magnús Ólafsson (Vilborgarstöðum)\|Magnús Ólafsson]] (f. 1803) bóndi þar og kona hans [[Guðbjörg Daníelsdóttir (Vilborgarstöðum)\|Guðbjörg Daníelsdóttir]] (f. 1803), en ókunnugt er um ætterni þeirra og uppruna. <br>
	Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon ~~frá~~ Vilborgarstöðum\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>		Sonur þeirra var einnig [[Bergur Magnússon (Vilborgarstöðum)\|Bergur]], sem hrapaði til bana úr [[Hákollagil]]i í Heimakletti í fýlaferðum árið 1866, og var hann þá þrítugur að aldri.<br>
	Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir á Steinsstöðum\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason á Steinsstöðum\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:		Magnús mun hafa andazt meðan börnin voru ung að aldri. Bjó Guðbjörg áfram að Vilborgarstöðum eftir lát manns síns, og ólst Ólafur upp hjá henni við mikla fátækt. Guðbjörg hætti búskap, þegar hún var komin af fótum fram, og flutti þá að [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]] til [[Þuríður Jónsdóttir (Steinsstöðum)\|Þuríðar Jónsdóttur]], dóttur sinnar, konu [[Finnur Árnason (Steinsstöðum)\|Finns Árnasonar]] bónda þar, og þar mun hún hafa andazt um 1880. Ólafur fór snemma í vinnumennsku, og var hjá [[Gísli Bjarnasen\|Gísla Bjarnasen]] verzlunarstjóra á [[Tanginn\|Tanganum]] og í [[Garðurinn\|Garðinum]]. Ekki mun honum allskostar hafa líkað vistin þar, að því er ráða má af vísunni:

	::::Soðningin er síávallt <br>		::::Soðningin er síávallt <br>
Lína 213:		Lína 213:

	Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>		Þegar Gísli flutti árið 1883 til Kaupmannahafnar, varð Ólafur vinnumaður hjá [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurði Sveinssyni]] trésmið í Nýborg, og hjá honum var hann til dauðadags, 4. október 1927.<br>
	Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]ni, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>		Ungur byrjaði Ólafur sjómennsku, eins og tíðkaðist í Vestmannaeyjum, og stundaði síðan sjómennsku, meðan hann entist, vetur, sumar, vor og haust. Formaður fyrir vertíðarskipi varð hann rúmlega tvítugur, og var hann lengst af með stórt, sexróið jul, sem [[Blíða, jul\|Blíða]] hét og [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]um átti. Var Ólafur annálaður snillingssjómaður og afburða aflamaður. En 28. marz 1891 varð hann fyrir því slysi, að missa af sér mann. Hlekktist honum á í útsiglingu í róður. Var snarpur norðanvindur, en segl munu hafa verið bundin. Hvolfdi vindhviða skipinu skammt frá [[Klettsnef]]inu, og drukknaði einn maður af skipshöfninni, en hinum varð bjargað af árum og kili. Varð Ólafi svo mikið um þetta áfall, að hann hætti formennsku með öllu, og réri eftir þetta sem háseti. <br>
	Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir ~~frá~~ Gjábakka\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson á Gjábakka\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson í Fagurlyst\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson lóðs ~~frá Vilborgarstöðum~~\|Jóni lóðs]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:		Ólafur kvæntist aldrei, en um tíma bjó hann með [[Málfríður Eiríksdóttir (Gjábakka)\|Málfríði]] dóttur [[Eiríkur Hansson (Gjábakka)\|Eiríks Hanssonar]] bónda á [[Gjábakki\|Gjábakka]], ekkju [[Guðni Guðmundsson (Fagurlyst)\|Guðna Guðmundssonar]] trésmiðs í [[Fagurlyst]]. Drukknaði hann með [[Jón Jónsson (lóðs)\|Jóni lóðs]], 26. febrúar 1869. Eignuðust þau Ólafur einn son, sem hét [[Árni Ólafsson Ameríkufari\|Árni]] og fór til Ameríku, og andaðist þar á undan föður sínum. Á yngri árum var Ólafur mjög drykkfelldur, og lét hverjum degi nægja sín þjáning, eins og hann segir í vísunni:

	::::Sumir dúða sig af því í <br>		::::Sumir dúða sig af því í <br>
Lína 295:		Lína 295:
	::::háf með öllu saman.<br>		::::háf með öllu saman.<br>

	Ólafur var á gangi um Elliðaey með [[Sigurður Sigurðsson á Kirkjubæ\|Sigurði Sigurðssyni]] á Kirkjubæ. Voru þeir að fara upp úr moldarrofi, en gekk illa. Þá sagði Ólafur:		Ólafur var á gangi um Elliðaey með [[Sigurður Sigurðsson (Kirkjubæ)\|Sigurði Sigurðssyni]] á Kirkjubæ. Voru þeir að fara upp úr moldarrofi, en gekk illa. Þá sagði Ólafur:

	::::Upp úr miðju moldarrofi <br>		::::Upp úr miðju moldarrofi <br>
Lína 309:		Lína 309:
	::::fljótt í leppa þína.<br>		::::fljótt í leppa þína.<br>

	Einhverju sinni var Ólafur við slátt í Elliðaey, ásamt fleira fólki. Bjó það í tjaldi. [[Pétur Pétursson í Vanangri]] var þá til fugla í Elliðaey með fleirum, og bjuggu þeir í bólinu. Nótt eina fauk skinnbrók, sem Pétur átti, á tjald sláttufólksins, og vaknaði það við vondan draum. Um þetta orti Ólafur:		Einhverju sinni var Ólafur við slátt í Elliðaey, ásamt fleira fólki. Bjó það í tjaldi. [[Pétur Pétursson (Vanangri)\|Pétur Pétursson]] í [[Vanangur\|Vanangri]] var þá til fugla í Elliðaey með fleirum, og bjuggu þeir í bólinu. Nótt eina fauk skinnbrók, sem Pétur átti, á tjald sláttufólksins, og vaknaði það við vondan draum. Um þetta orti Ólafur:

	::::Ef hún skaða oftar gerir,<br>		::::Ef hún skaða oftar gerir,<br>
Lína 416:		Lína 416:
	:::: hún sé þín í hverri pín.<br>		:::: hún sé þín í hverri pín.<br>

	[[Guðmundur Einarsson í Sjólyst]] var einu sinni að velja sér öngla inni í [[Miðbúðin\|Miðbúð]]. Ólafur kom þar að og segir:		[[Guðmundur Einarsson (Sjólyst)\|Guðmundur Einarsson]] í [[Sjólyst]] var einu sinni að velja sér öngla inni í [[Miðbúðin\|Miðbúð]]. Ólafur kom þar að og segir:

	:::: Ætlarðu að fiska þorsk á þetta? <br>		:::: Ætlarðu að fiska þorsk á þetta? <br>