Blik 1969/Konan, sem vann kærleiksverkið mikla - Breytingaskrá

Víglundur á 7. apríl 2013 kl. 19:59

2013-04-07T19:59:28Z

Viglundur á 20. september 2010 kl. 20:11

2010-09-20T20:11:48Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. september 2010 kl. 20:11
Lína 34:		Lína 34:
	Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld		Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld
	og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>		og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>
	[[Friðrik J. Guðmundsson, Batavíu\|Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>		[[Friðrik J. Guðmundsson, Batavíu\|Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson vitavörður\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>

	Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>		Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>

Viglundur á 20. september 2010 kl. 20:10

2010-09-20T20:10:50Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. september 2010 kl. 20:10
Lína 34:		Lína 34:
	Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld		Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld
	og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>		og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>
	[[Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>		[[Friðrik J. Guðmundsson, Batavíu\|Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>

	Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>		Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>

Viglundur á 20. september 2010 kl. 20:09

2010-09-20T20:09:04Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. september 2010 kl. 20:09
Lína 2:		Lína 2:


	[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]		<center>[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:</center>


			<big><big><big><big><center>Konan, sem vann kærleiksverkið mikla</center> </big></big></big>


	~~==Konan, sem vann kærleiksverkið mikla==~~
	~~<br>~~
	Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalía Nikulásdóttir\|Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>		Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalía Nikulásdóttir\|Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>
	Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>		Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>
Lína 29:		Lína 31:
	Eyjabúar viðurkenndu í hjarta sínu og opinskátt, að þessi kona gerði miskunnarverkið mikla, kærleiksverkið ríka í þágu alls Eyjafólks með því að fórna sér, fórna sjálfri sér, kröftum sínum og lífi fyrir krossberann Þorstein holdsveika, sem enginn vildi hýsa, allir vildu vera lausir við að hafa á heimili sínu.<br>		Eyjabúar viðurkenndu í hjarta sínu og opinskátt, að þessi kona gerði miskunnarverkið mikla, kærleiksverkið ríka í þágu alls Eyjafólks með því að fórna sér, fórna sjálfri sér, kröftum sínum og lífi fyrir krossberann Þorstein holdsveika, sem enginn vildi hýsa, allir vildu vera lausir við að hafa á heimili sínu.<br>
	Ofáir voru málsverðirnir, sem þeim bárust frá nágrönnunum í [[Tún (hús)\|Tún]]i,		Ofáir voru málsverðirnir, sem þeim bárust frá nágrönnunum í [[Tún (hús)\|Tún]]i,
	[[Jón Vigfússon ~~(eldri)~~\|Jóni bónda Vigfússyni]] og börnum hans, sem flest voru heima enn á þeim árum, [[Þórunn Jónsdóttir\|Þórunn]], [[Jóhann Jónsson (Brekku)\|Jóhann]], [[Vigfús Jónsson\|Vigfús]] og [[Sigurlín Jónsdóttir\|Sigurlín]]. Þá var iðulega sendur matur að Móhúsum frá hjónunum á [[Vesturhús]]um, [[Guðrún Erlendsdóttir\|Guðrúnu Erlendsdóttur]] og [[Guðmundur Þórarinsson\|Guðmundi Þórarinssyni]], og svo frá búendum á Kirkjubæjarbýlunum. [[Rósa Eyjólfsdóttir (Þorlaugargerði)\|Rósa heitin Eyjólfsdóttir]], húsfreyja í [[Þorlaugargerði]], sem var dóttir Eyjólfs bónda á Kirkjubæ, sagði eitt sinn frá því, er hún var send að Móhúsum með mat handa þeim Evlaliu og Þorsteini. Svo varfærin voru þau bæði gagnvart holdsveikinni, að litla stúlkan fékk ekki að fara inn á heimilið. Hún lét matinn af sér frammi við dyr. Þar tóku þau við honum annað hvort. Svo var stúlkan látin staldra við meðan þess var beðið til guðs, að hún fengi aldrei þessa hræðilegu veiki, að guð vildi varðveita hana frá þeim voða. Ekki síður bað hinn holdsveiki maður þess en konan, sem vann kærleiksverkið og annaðist sjúklinginn.<br>		[[Jón Vigfússon í Túni\|Jóni bónda Vigfússyni]] og börnum hans, sem flest voru heima enn á þeim árum, [[Þórunn Jónsdóttir\|Þórunn]], [[Jóhann Jónsson (Brekku)\|Jóhann]], [[Vigfús Jónsson\|Vigfús]] og [[Sigurlín Jónsdóttir\|Sigurlín]]. Þá var iðulega sendur matur að Móhúsum frá hjónunum á [[Vesturhús]]um, [[Guðrún Erlendsdóttir\|Guðrúnu Erlendsdóttur]] og [[Guðmundur Þórarinsson\|Guðmundi Þórarinssyni]], og svo frá búendum á Kirkjubæjarbýlunum. [[Rósa Eyjólfsdóttir (Þorlaugargerði)\|Rósa heitin Eyjólfsdóttir]], húsfreyja í [[Þorlaugargerði]], sem var dóttir Eyjólfs bónda á Kirkjubæ, sagði eitt sinn frá því, er hún var send að Móhúsum með mat handa þeim Evlaliu og Þorsteini. Svo varfærin voru þau bæði gagnvart holdsveikinni, að litla stúlkan fékk ekki að fara inn á heimilið. Hún lét matinn af sér frammi við dyr. Þar tóku þau við honum annað hvort. Svo var stúlkan látin staldra við meðan þess var beðið til guðs, að hún fengi aldrei þessa hræðilegu veiki, að guð vildi varðveita hana frá þeim voða. Ekki síður bað hinn holdsveiki maður þess en konan, sem vann kærleiksverkið og annaðist sjúklinginn.<br>
	Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld		Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld
	og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>		og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>

Viglundur á 13. desember 2009 kl. 18:37

2009-12-13T18:37:39Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 13. desember 2009 kl. 18:37
Lína 1:		Lína 1:
	[[Blik 1969\|Efnisyfirlit ~~Blik~~ 1969]]		[[Blik 1969\|Efnisyfirlit Bliks 1969]]

Viglundur á 11. desember 2009 kl. 21:19

2009-12-11T21:19:46Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 11. desember 2009 kl. 21:19
Lína 6:		Lína 6:
	==Konan, sem vann kærleiksverkið mikla==		==Konan, sem vann kærleiksverkið mikla==
	<br>		<br>
	Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>		Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalía Nikulásdóttir\|Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>
	Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>		Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>
	Eftir að Helga húsfreyja í Berjanesi missti mann sinn, líklega um 1844, gerðist Jón Guðmundsson vinnumaður hjá henni og þeim mæðgum, er hokruðu saman í Berjanesi eftir fráfall Nikulásar bónda. Þá lærðu þau að elska hvort annað, Evlalia bóndadóttir og Jón vinnumaður.<br>		Eftir að Helga húsfreyja í Berjanesi missti mann sinn, líklega um 1844, gerðist Jón Guðmundsson vinnumaður hjá henni og þeim mæðgum, er hokruðu saman í Berjanesi eftir fráfall Nikulásar bónda. Þá lærðu þau að elska hvort annað, Evlalia bóndadóttir og Jón vinnumaður.<br>

Viglundur á 11. desember 2009 kl. 21:03

2009-12-11T21:03:09Z

Sýna breytingar

Inga: Changed protection level for "Blik 1969/Konan, sem vann kærleiksverkið mikla" [edit=sysop:move=sysop]

2008-05-21T08:11:58Z

Changed protection level for "Blik 1969/Konan, sem vann kærleiksverkið mikla" [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 21. maí 2008 kl. 08:11

Viglundur á 20. maí 2008 kl. 20:18

2008-05-20T20:18:46Z

Inga: Changed protection level for "Blik 1969/Konan, sem vann kærleiksverkið mikla" [edit=autoconfirmed:move=autoconfirmed]

2008-05-20T08:43:05Z

Changed protection level for "Blik 1969/Konan, sem vann kærleiksverkið mikla" [edit=autoconfirmed:move=autoconfirmed]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 20. maí 2008 kl. 08:43

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 7. apríl 2013 kl. 19:59
Lína 8:		Lína 8:


	Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalía Nikulásdóttir\|Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>		Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalía Nikulásdóttir\|Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson (Móhúsum)\|Jón Guðmundsson]], 36 ára. <br>
	Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>		Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.<br>
	Eftir að Helga húsfreyja í Berjanesi missti mann sinn, líklega um 1844, gerðist Jón Guðmundsson vinnumaður hjá henni og þeim mæðgum, er hokruðu saman í Berjanesi eftir fráfall Nikulásar bónda. Þá lærðu þau að elska hvort annað, Evlalia bóndadóttir og Jón vinnumaður.<br>		Eftir að Helga húsfreyja í Berjanesi missti mann sinn, líklega um 1844, gerðist Jón Guðmundsson vinnumaður hjá henni og þeim mæðgum, er hokruðu saman í Berjanesi eftir fráfall Nikulásar bónda. Þá lærðu þau að elska hvort annað, Evlalia bóndadóttir og Jón vinnumaður.<br>
	Sex ár höfðu þessi hjú lifað í tilhugalífinu, er þau fluttust til Vestmannaeyja, þá enn ógift.<br>		Sex ár höfðu þessi hjú lifað í tilhugalífinu, er þau fluttust til Vestmannaeyja, þá enn ógift.<br>
	Í Eyjum settust þau að í tómthúsinu [[Móhús]]um, sem stóð á [[Móhúsaflöt]] suður af [[Kirkjubær\|Kirkjubæjum]], í suðurjaðri túns Gríms bónda þar. Tómthús þetta var lítil baðstofa með moldargólfi og svo eldhúskytra. Þá eru upp taldar vistarverurnar þar.<br>		Í Eyjum settust þau að í tómthúsinu [[Móhús]]um, sem stóð á [[Móhúsaflöt]] suður af [[Kirkjubær\|Kirkjubæjum]], í suðurjaðri túns Gríms bónda þar. Tómthús þetta var lítil baðstofa með moldargólfi og svo eldhúskytra. Þá eru upp taldar vistarverurnar þar.<br>
	Á undan Evlaliu og Jóni bjuggu í tómthúsi þessu hjónin [[Andrés Sigurðsson]] og [[Guðríður Höskuldsdóttir]]. Þá hét tómthúsið [[Prunkinborg]]. Þau skiptu um nafn á því nokkru áður en þau seldu það og fluttu úr því.<br>		Á undan Evlaliu og Jóni bjuggu í tómthúsi þessu hjónin [[Andres Sigurðsson (Móhúsum)\|Andrés Sigurðsson]] og [[Guðríður Höskuldsdóttir (Móhúsum)\|Guðríður Höskuldsdóttir]]. Þá hét tómthúsið [[Prunkinborg]]. Þau skiptu um nafn á því nokkru áður en þau seldu það og fluttu úr því.<br>
	Í gildum heimildum er Evlalia Nikulásdóttir titluð bústýra Jóns tómthúsmanns Guðmundssonar, húsbónda síns og hjáhvílu, því að vitanlega bjuggu þau saman þarna í Móhúsum í „hneykslanlegu samlífi“, hann Jón og hún Evlalia. Það vissu		Í gildum heimildum er Evlalia Nikulásdóttir titluð bústýra Jóns tómthúsmanns Guðmundssonar, húsbónda síns og hjáhvílu, því að vitanlega bjuggu þau saman þarna í Móhúsum í „hneykslanlegu samlífi“, hann Jón og hún Evlalia. Það vissu
	allir, líka sóknarpresturinn hann séra [[Jón Austmann]]. En hvað var hægt að		allir, líka sóknarpresturinn hann séra [[Jón Austmann]]. En hvað var hægt að
	gera? Skilja þau að með valdboði? Vissulega, en séra Jón Austmann á Ofanleiti kaus heldur að fara „hina leiðina“. Hún var honum geðþekkari og tamari; Hann talaði um fyrir hjúunum. Og sjá, dropinnn holar steininn. Orð og umræður og opin		gera? Skilja þau að með valdboði? Vissulega, en séra Jón Austmann á Ofanleiti kaus heldur að fara „hina leiðina“. Hún var honum geðþekkari og tamari; Hann talaði um fyrir hjúunum. Og sjá, dropinnn holar steininn. Orð og umræður og opin
	skáar hneyksliskenndir fólksins hola um síðir sálarbergið, þótt stundum taki það líka langan tíma.<br>		skáar hneyksliskenndir fólksins hola um síðir sálarbergið, þótt stundum taki það líka langan tíma.<br>
	Loks létu þau tilleiðast, ástarhjúin í Móhúsum, og gengu í hjónaband. Það var árið eftir flutninginn til Eyja (1853). [[Séra Brynjólfur Jónsson]] gaf þau saman. Þá hafði hann gegnt aðstoðarprestsembættinu í Eyjum nokkra mánuði. Svaramaður brúðgumans var nágranninn [[Sigurður Torfason\|Sigurður hreppstjóri Torfason]] á [[Búastaðir\|Búastöðum]], og svaramaður brúðarinnar var [[Magnús Austmann Jónsson]], stúdent og bóndi í [[Nýiær\|Nýjabæ]], fyrri eiginmaður [[Kristín Einarsdóttir\|Kristínar húsfreyju Einarsdóttur]] þar.<br>		Loks létu þau tilleiðast, ástarhjúin í Móhúsum, og gengu í hjónaband. Það var árið eftir flutninginn til Eyja (1853). [[Séra Brynjólfur Jónsson]] gaf þau saman. Þá hafði hann gegnt aðstoðarprestsembættinu í Eyjum nokkra mánuði. Svaramaður brúðgumans var nágranninn [[Sigurður Torfason (hreppstjóri)\|Sigurður hreppstjóri Torfason]] á [[Búastaðir\|Búastöðum]], og svaramaður brúðarinnar var [[Magnús Austmann Jónsson]], stúdent og bóndi í [[Nýiær\|Nýjabæ]], fyrri eiginmaður [[Kristín Einarsdóttir (Nýjabæ)\|Kristínar húsfreyju Einarsdóttur]] þar.<br>
	Við hjónavígsluna afréðu hin rosknu brúðhjón með sér helmingafélag að gildandi landslögum, en í brúðarpart ánefndi brúðguminn brúði sinni 1/4 af öfluðu og óöfluðu fé að skuldum frádregnum, eins og þetta er orðað í kirkjulegum heimildum.<br>		Við hjónavígsluna afréðu hin rosknu brúðhjón með sér helmingafélag að gildandi landslögum, en í brúðarpart ánefndi brúðguminn brúði sinni 1/4 af öfluðu og óöfluðu fé að skuldum frádregnum, eins og þetta er orðað í kirkjulegum heimildum.<br>
	Þessum hjónum í Móhúsum varð ekki barna auðið.<br>		Þessum hjónum í Móhúsum varð ekki barna auðið.<br>
	Jón tómthúsmaður lézt 2.maí 1862. Banamein hans var sullaveiki. Hið kirkjulega hjónaband þeirra hafði þá varað í 9 ár.<br>		Jón tómthúsmaður lézt 2.maí 1862. Banamein hans var sullaveiki. Hið kirkjulega hjónaband þeirra hafði þá varað í 9 ár.<br>
	Næstu tvö árin eftir fráfall eiginmannsins bjó Evlalia Nikulásdóttir einsetukona í Móhúsum að öðru leyti en því, að hún hafði þar hjá sér dreng, sem var 5 ára gamall 1862, niðursetningur, [[Sverrir Jónsson]] að nafni.<br>		Næstu tvö árin eftir fráfall eiginmannsins bjó Evlalia Nikulásdóttir einsetukona í Móhúsum að öðru leyti en því, að hún hafði þar hjá sér dreng, sem var 5 ára gamall 1862, niðursetningur, [[Sverrir Jónsson (Móhúsum)\|Sverrir Jónsson]] að nafni.<br>
	Árið 1864, eða tveim árum eftir fráfall Jóns tómthúsmanns Guðmundssonar, fluttist ekkillinn [[Gísli Brynjólfsson í Móhúsum\|Gísli Brynjólfsson]] til Vestmannaeyja úr Rangárvallasýslu. Þar hafði hann verið vinnumaður á ýmsum bæjum, eftir að hann missti konu sína, og haft með sér son sinn [[Þorsteinn Gíslason í Móhúsum)\|Þorstein]]. Gísli Brynjólfsson settist að í Móhúsum hjá Evlaliu ekkju þar, gerðist fyrirvinna hennar, og hafði hann Þorstein son sinn með sér á framfæri sínu, þá 12 ára.<br>		Árið 1864, eða tveim árum eftir fráfall Jóns tómthúsmanns Guðmundssonar, fluttist ekkillinn [[Gísli Brynjólfsson (Móhúsum)\|Gísli Brynjólfsson]] til Vestmannaeyja úr Rangárvallasýslu. Þar hafði hann verið vinnumaður á ýmsum bæjum, eftir að hann missti konu sína, og haft með sér son sinn [[Þorsteinn Gíslason (Móhúsum)\|Þorstein]]. Gísli Brynjólfsson settist að í Móhúsum hjá Evlaliu ekkju þar, gerðist fyrirvinna hennar, og hafði hann Þorstein son sinn með sér á framfæri sínu, þá 12 ára.<br>
	Svo liðu næstu 10 árin þarna í Móhúsum í viðburðalitlu brauðstriti.<br>		Svo liðu næstu 10 árin þarna í Móhúsum í viðburðalitlu brauðstriti.<br>
	Hinn 13. marz 1874 fórust 6 menn á [[Gaukur, áraskip\|sexæringnum Gauk]] frá Eyjum suður af ~~Klettsnefinu~~ norðan vert við mynni ytri hafnarinnar í Eyjum. Þessir menn drukknuðu þar: 1. [[Árni Árnason (Vilborgarstöðum)\|Árni Árnason]], bóndi á [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], 30 ára að aldri, afi [[Árni Árnason (símritari)\|Árna heitins Árnasonar]] símritara (Sjá [[Blik 1963]]). 2. [[Erlendur Pétursson]], vinnumaður í [[Litlakot]]i í Eyjum, 22 ára. 3. [[Jón Jónsson húsmaður í Dölum)\|Jón Jónsson]], húsmaður í Dölum, 35 ára, faðir [[Una Jónsdóttir\|Unu skáldkonu]]. 4. [[Sigurður Eyjólfsson á Steinsstöðum\|Sigurður Eyjólfsson]], vinnupiltur á [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]], 15 ára. 5. [[Stefán Austmann Jónsson]], bóndi í [[Vanangur\|Vanangri]], 44 ára (Sjá [[Blik 1961]]). 6. Gísli Brynjólfsson, tómthúsmaður í Móhúsum, fyrirvinna Evlaliu Nikulásdóttur, húsfreyju þar, og faðir Þorsteins Gíslasonar, sem þá var orðinn holdsveikur og ekki þess megnugur, að vinna sér inn daglegar nauðþurftir.<br>		Hinn 13. marz 1874 fórust 6 menn á [[Gaukur, áraskip\|sexæringnum Gauk]] frá Eyjum suður af [[Klettsnef]]inu norðan vert við mynni ytri hafnarinnar í Eyjum. Þessir menn drukknuðu þar: 1. [[Árni Árnason (Vilborgarstöðum)\|Árni Árnason]], bóndi á [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], 30 ára að aldri, afi [[Árni Árnason (símritari)\|Árna heitins Árnasonar]] símritara (Sjá [[Blik 1963]]). 2. [[Erelendur Pétursson (Litla-Koti)\|Erlendur Pétursson]], vinnumaður í [[Litlakot]]i í Eyjum, 22 ára. 3. [[Jón Jónsson (húsmaður í Dölum)\|Jón Jónsson]], húsmaður í Dölum, 35 ára, faðir [[Una Jónsdóttir\|Unu skáldkonu]]. 4. [[Sigurður Eyjólfsson (Steinsstöðum)\|Sigurður Eyjólfsson]], vinnupiltur á [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]], 15 ára. 5. [[Stefán Austmann Jónsson]], bóndi í [[Vanangur\|Vanangri]], 44 ára (Sjá [[Blik 1961]]). 6. [[Gísli Brynjólfsson (Móhúsum)\|Gísli Brynjólfsson]], tómthúsmaður í Móhúsum, fyrirvinna Evlaliu Nikulásdóttur, húsfreyju þar, og faðir Þorsteins Gíslasonar, sem þá var orðinn holdsveikur og ekki þess megnugur, að vinna sér inn daglegar nauðþurftir.<br>
	Gísli Brynjólfsson var 62 ára, er hann drukknaði.<br>		Gísli Brynjólfsson var 62 ára, er hann drukknaði.<br>
	Eftir slysið deildi Evlalia Nikulásdóttir í Móhúsum kjörum sínum með hinu holdsveika ungmenni, sem engan átti að nema hana. Enginn var þá holdsveikraspítalinn á landinu og enginn vildi óneyddur taka inn á heimili sitt holdsveikan sjúkling. Evlalia Nikulásdóttir ein fékkst til þess að vinna hér kærleiksverkið mikla, halda heimili fyrir holdsveika ungmennið og láta hið sama yfir bæði ganga.<br>		Eftir slysið deildi Evlalia Nikulásdóttir í Móhúsum kjörum sínum með hinu holdsveika ungmenni, sem engan átti að nema hana. Enginn var þá holdsveikraspítalinn á landinu og enginn vildi óneyddur taka inn á heimili sitt holdsveikan sjúkling. Evlalia Nikulásdóttir ein fékkst til þess að vinna hér kærleiksverkið mikla, halda heimili fyrir holdsveika ungmennið og láta hið sama yfir bæði ganga.<br>
	Þau Evlalia ekkja í Móhúsum og Þorsteinn holdsveiki, eins og hann var jafna nefndur, drógu síðan fram lífið um tvo tugi ára eftir Gauksslysið og lifðu að miklu leyti á gjöfum hjartagóðs fólks í Eyjum, sem sendi þeim matföng svo að segja af borðum sínum daglega og aðrar nauðþurftir eftir vilja og getu. Allir		Þau Evlalia ekkja í Móhúsum og Þorsteinn holdsveiki, eins og hann var jafna nefndur, drógu síðan fram lífið um tvo tugi ára eftir Gauksslysið og lifðu að miklu leyti á gjöfum hjartagóðs fólks í Eyjum, sem sendi þeim matföng svo að segja af borðum sínum daglega og aðrar nauðþurftir eftir vilja og getu. Allir
	Eyjabúar viðurkenndu í hjarta sínu og opinskátt, að þessi kona gerði miskunnarverkið mikla, kærleiksverkið ríka í þágu alls Eyjafólks með því að fórna sér, fórna sjálfri sér, kröftum sínum og lífi fyrir krossberann Þorstein holdsveika, sem enginn vildi hýsa, allir vildu vera lausir við að hafa á heimili sínu.<br>		Eyjabúar viðurkenndu í hjarta sínu og opinskátt, að þessi kona gerði miskunnarverkið mikla, kærleiksverkið ríka í þágu alls Eyjafólks með því að fórna sér, fórna sjálfri sér, kröftum sínum og lífi fyrir krossberann Þorstein holdsveika, sem enginn vildi hýsa, allir vildu vera lausir við að hafa á heimili sínu.<br>
	~~Ofáir~~ voru málsverðirnir, sem þeim bárust frá nágrönnunum í [[Tún (hús)\|Tún]]i,		Ófáir voru málsverðirnir, sem þeim bárust frá nágrönnunum í [[Tún (hús)\|Tún]]i,
	[[Jón Vigfússon í Túni\|Jóni bónda Vigfússyni]] og börnum hans, sem flest voru heima enn á þeim árum, [[Þórunn Jónsdóttir\|Þórunn]], [[Jóhann Jónsson (Brekku)\|Jóhann]], [[Vigfús Jónsson\|Vigfús]] og [[Sigurlín Jónsdóttir\|Sigurlín]]. Þá var iðulega sendur matur að Móhúsum frá hjónunum á [[Vesturhús]]um, [[Guðrún Erlendsdóttir\|Guðrúnu Erlendsdóttur]] og [[Guðmundur Þórarinsson\|Guðmundi Þórarinssyni]], og svo frá búendum á Kirkjubæjarbýlunum. [[Rósa Eyjólfsdóttir (Þorlaugargerði)\|Rósa heitin Eyjólfsdóttir]], húsfreyja í [[Þorlaugargerði]], sem var dóttir Eyjólfs bónda á Kirkjubæ, sagði eitt sinn frá því, er hún var send að Móhúsum með mat handa þeim Evlaliu og Þorsteini. Svo varfærin voru þau bæði gagnvart holdsveikinni, að litla stúlkan fékk ekki að fara inn á heimilið. Hún lét matinn af sér frammi við dyr. Þar tóku þau við honum annað hvort. Svo var stúlkan látin staldra við meðan þess var beðið til guðs, að hún fengi aldrei þessa hræðilegu veiki, að guð vildi varðveita hana frá þeim voða. Ekki síður bað hinn holdsveiki maður þess en konan, sem vann kærleiksverkið og annaðist sjúklinginn.<br>		[[Jón Vigfús Vigfússon (Túni)\|Jóni bónda Vigfússyni]] og börnum hans, sem flest voru heima enn á þeim árum, [[Þórunn Jónsdóttir (Þingholti)\|Þórunn]], [[Jóhann Jónsson (Brekku)\|Jóhann]], [[Vigfús Jónsson (formaður)\|Vigfús]] og [[Sigurlín Jónsdóttir (Túni)\|Sigurlín]]. Þá var iðulega sendur matur að Móhúsum frá hjónunum á [[Vesturhús]]um, [[Guðrún Erlendsdóttir (Vesturhúsum)\|Guðrúnu Erlendsdóttur]] og [[Guðmundur Þórarinsson (Vesturhúsum)\|Guðmundi Þórarinssyni]], og svo frá búendum á Kirkjubæjarbýlunum. [[Rósa Eyjólfsdóttir (Þorlaugargerði)\|Rósa heitin Eyjólfsdóttir]], húsfreyja í [[Þorlaugargerði]], sem var dóttir [[Eyjólfur Eiríksson (Kirkjubæ)\|Eyjólfs]] bónda á Kirkjubæ, sagði eitt sinn frá því, er hún var send að Móhúsum með mat handa þeim Evlaliu og Þorsteini. Svo varfærin voru þau bæði gagnvart holdsveikinni, að litla stúlkan fékk ekki að fara inn á heimilið. Hún lét matinn af sér frammi við dyr. Þar tóku þau við honum annað hvort. Svo var stúlkan látin staldra við meðan þess var beðið til guðs, að hún fengi aldrei þessa hræðilegu veiki, að guð vildi varðveita hana frá þeim voða. Ekki síður bað hinn holdsveiki maður þess en konan, sem vann kærleiksverkið og annaðist sjúklinginn.<br>
	Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld		Þegar fram liðu árin, var sá fasti háttur á í Vestmannaeyjum, að hver nýliði við sjósókn með færisstúfinn sinn, færði Evlaliu Nikulásdóttur í Móhúsum Maríufiskinn sinn. Það þótti svo sjálfsagt, að fæstir brutu þann sið. Sú trú hafði skapazt með Eyjafólki, að fyrirbænir hennar og þakkarorð, er hún lét í té gefendunum þeim, rættust þeim til hamingju í sjómannsstarfi, festu þeim farsæld
	og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>		og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.<br>
	[[Friðrik J. Guðmundsson, Batavíu\|Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson vitavörður\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>		[[Friðrik J. Guðmundsson, Batavíu\|Friðrik Guðmundsson]] í [[Batavía\|Batavíu]] (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson (vitavörður)\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í Batavíu hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.<br>

	Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>		Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.<br>

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. maí 2008 kl. 20:18
Lína 1:		Lína 1:
	Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson]], 36 ára.		Haustið 1852 fluttu til Vestmannaeyja undan Eyjafjöllum tvö ástfangin hjú, [[Evlalia Nikulásdóttir]], 31 árs, og [[Jón Guðmundsson í Móhúsum\|Jón Guðmundsson]], 36 ára.

	Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.		Evlalia var dóttir Nikulásar Ingjaldssonar bónda í Berjanesi og konu hans, Helgu Jónsdóttur. Þau hjón bjuggu um árabil í Berjanesi undir Eyjafjöllum.
Lína 7:		Lína 7:
	Sex ár höfðu þessi hjú lifað í tilhugalífinu, er þau fluttust til Vestmannaeyja, þá enn ógift.		Sex ár höfðu þessi hjú lifað í tilhugalífinu, er þau fluttust til Vestmannaeyja, þá enn ógift.

	Í Eyjum settust þau að í tómthúsinu [[Móhús]]um, sem stóð á Móhúsaflöt suður af [[Kirkjubær\|Kirkjubæjum]], í suðurjaðri túns Gríms bónda þar. Tómthús þetta var lítil baðstofa með moldargólfi og svo eldhúskytra. Þá eru upp taldar vistarverurnar þar.		Í Eyjum settust þau að í tómthúsinu [[Móhús]]um, sem stóð á [[Móhúsaflöt]] suður af [[Kirkjubær\|Kirkjubæjum]], í suðurjaðri túns Gríms bónda þar. Tómthús þetta var lítil baðstofa með moldargólfi og svo eldhúskytra. Þá eru upp taldar vistarverurnar þar.

	Á undan Evlaliu og Jóni bjuggu í tómthúsi þessu hjónin [[Andrés Sigurðsson]] og [[Guðríður Höskuldsdóttir]]. Þá hét tómthúsið [[Prunkinborg]]. Þau skiptu um nafn á því nokkru áður en þau seldu það og fluttu úr því.		Á undan Evlaliu og Jóni bjuggu í tómthúsi þessu hjónin [[Andrés Sigurðsson]] og [[Guðríður Höskuldsdóttir]]. Þá hét tómthúsið [[Prunkinborg]]. Þau skiptu um nafn á því nokkru áður en þau seldu það og fluttu úr því.
Lína 30:		Lína 30:
	Svo liðu næstu 10 árin þarna í Móhúsum í viðburðalitlu brauðstriti.		Svo liðu næstu 10 árin þarna í Móhúsum í viðburðalitlu brauðstriti.

	Hinn 13. marz 1874 fórust 6 menn á sexæringnum Gauk frá Eyjum suður af Klettsnefinu norðan vert við mynni ytri hafnarinnar í Eyjum. Þessir menn drukknuðu þar: 1. [[Árni Árnason (Vilborgarstöðum)\|Árni Árnason]], bóndi á [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], 30 ára að aldri, afi [[Árni Árnason (símritari)\|Árna heitins Árnasonar]] símritara (Sjá [[Blik 1963]]). 2. [[Erlendur Pétursson]], vinnumaður í [[Litlakot]]i í Eyjum, 22 ára. 3. [[Jón Jónsson (Dölum)\|Jón Jónsson]], húsmaður í Dölum, 35 ára, faðir [[Una Jónsdóttir\|Unu skáldkonu]]. 4. Sigurður Eyjólfsson, vinnupiltur á [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]], 15 ára. 5. [[Stefán Austmann Jónsson]], bóndi í [[Vanangur\|Vanangri]], 44 ára (Sjá [[Blik 1961]]). 6. Gísli Brynjólfsson, tómthúsmaður í Móhúsum, fyrirvinna Evlaliu Nikulásdóttur, húsfreyju þar, og faðir Þorsteins Gíslasonar, sem þá var orðinn holdsveikur og ekki þess megnugur, að vinna sér inn daglegar nauðþurftir.		Hinn 13. marz 1874 fórust 6 menn á [[Gaukur áraskip\|sexæringnum Gauk]] frá Eyjum suður af Klettsnefinu norðan vert við mynni ytri hafnarinnar í Eyjum. Þessir menn drukknuðu þar: 1. [[Árni Árnason (Vilborgarstöðum)\|Árni Árnason]], bóndi á [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], 30 ára að aldri, afi [[Árni Árnason (símritari)\|Árna heitins Árnasonar]] símritara (Sjá [[Blik 1963]]). 2. [[Erlendur Pétursson]], vinnumaður í [[Litlakot]]i í Eyjum, 22 ára. 3. [[Jón Jónsson (Dölum)\|Jón Jónsson]], húsmaður í Dölum, 35 ára, faðir [[Una Jónsdóttir\|Unu skáldkonu]]. 4. Sigurður Eyjólfsson, vinnupiltur á [[Steinsstaðir\|Steinsstöðum]], 15 ára. 5. [[Stefán Austmann Jónsson]], bóndi í [[Vanangur\|Vanangri]], 44 ára (Sjá [[Blik 1961]]). 6. Gísli Brynjólfsson, tómthúsmaður í Móhúsum, fyrirvinna Evlaliu Nikulásdóttur, húsfreyju þar, og faðir Þorsteins Gíslasonar, sem þá var orðinn holdsveikur og ekki þess megnugur, að vinna sér inn daglegar nauðþurftir.

	Gísli Brynjólfsson var 62 ára, er hann drukknaði.		Gísli Brynjólfsson var 62 ára, er hann drukknaði.
Lína 45:		Lína 45:
	og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson frá Vesturhúsum\|Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.		og gæfu í þeirri mikilvægu lífsiðju. Heit bænarorð hennar liðu mörgum unglingnum, sem færðu henni Maríufiskinn sinn, seint úr minni. Þau urðu honum þannig til blessunar. Þannig var þessu til dæmis varið með [[Magnús Guðmundsson frá Vesturhúsum\|Magnús Guðmundsson]], formann á Vesturhúsum.

	[[Friðrik Guðmundsson]] í Batavíu (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, Guðmundar Ögmundssonar, austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í [[Batavíu\|Batavíu]] hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum ~~sykurmóta~~ og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.		[[Friðrik Guðmundsson]] í Batavíu (f. 1888) segist minnast þess, að hann á aldrinum 5-7 ára trítlaði við hlið föður síns, [[Guðmundur Ögmundsson\|Guðmundar Ögmundssonar]], austur að Móhúsum fyrir hver jól á þessum árum, til þess að færa gömlu konunni annað lærið af „jólaánni“, sem Guðmundur í [[Batavíu\|Batavíu]] hafði að föstum sið að lóga rétt fyrir jólin. Drengurinn litli hlakkaði lengi til þeirrar ferðar. Þá gaf góða konan honum sykurmola og skonroksköku. Það þótti börnum í Eyjum mikill fengur. Einhver góður og velviljaður maður hafði þá jafnan nokkru áður fært ekkjunni lögg á pela, sem Guðmundur gefandi fékk að bragða á sér til glaðnings og þakklætisvotts. Enn er Friðriki í minni glaðlega og góðlega andlitið á gæðakonunni kærleiksríku í Móhúsum.

	Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.		Þorsteinn Gíslason lézt 5. júní 1894 á fimmtugsaldri.