Blik 1969/Jarðskjálftarnir í Vestmannaeyjum 1896 - Breytingaskrá

Viglundur á 25. september 2018 kl. 16:43

2018-09-25T16:43:16Z

Viglundur á 24. september 2010 kl. 19:41

2010-09-24T19:41:37Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 24. september 2010 kl. 19:41
Lína 13:		Lína 13:
	Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896		Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896
	samkvæmt samtíma heimildum. En áður en sú frásaga hefst, skal vikið örlítið til fyrri tíma.<br>		samkvæmt samtíma heimildum. En áður en sú frásaga hefst, skal vikið örlítið til fyrri tíma.<br>
	[[Mynd: 1969 b 267 A.jpg\|thumb\|350px\|''Haraldur Guðnason, bókavörður.'']]		[[Mynd: 1969 b 267+ A.jpg\|thumb\|350px\|''Haraldur Guðnason, bókavörður.'']]
	Vestmannaeyjar standa sem kunnugt er á eldfjallasvæði. Sumir höfðu haldið, að sú mikla glóð væri kulnuð að fullu og öllu, en á það höfum við verið minnt svo seint gleymist, að svo er ekki.<br>		Vestmannaeyjar standa sem kunnugt er á eldfjallasvæði. Sumir höfðu haldið, að sú mikla glóð væri kulnuð að fullu og öllu, en á það höfum við verið minnt svo seint gleymist, að svo er ekki.<br>
	Um síðasta gos í [[Helgafell]]i eru engar heimildir. Dr. Þorvaldur Thoroddsen telur, að það megi vel hafa skeð snemma á landnámstíð og vitnar í því sambandi í eitt handrit Landnámu, þar sem segir: [[Herjólfur Bárðarson]] byggði fyrst Vestmannaeyjar ok bjó í [[Herjólfsdalur\|Herjólfsdal]] fyrir innan [[Ægisdyr]], þar sem nú er hraun brunnið. Síðari tíma jarðfræðingar álíta þó, að Helgafellshraun hafi runnið miklu fyrr, jafnvel fyrir tíu þúsund árum.<br>		Um síðasta gos í [[Helgafell]]i eru engar heimildir. Dr. Þorvaldur Thoroddsen telur, að það megi vel hafa skeð snemma á landnámstíð og vitnar í því sambandi í eitt handrit Landnámu, þar sem segir: [[Herjólfur Bárðarson]] byggði fyrst Vestmannaeyjar ok bjó í [[Herjólfsdalur\|Herjólfsdal]] fyrir innan [[Ægisdyr]], þar sem nú er hraun brunnið. Síðari tíma jarðfræðingar álíta þó, að Helgafellshraun hafi runnið miklu fyrr, jafnvel fyrir tíu þúsund árum.<br>
Lína 52:		Lína 52:
	Í eynni [[Geldungur\|Geldung]] féll stór steinbogi í þessum jarðskjálftum. Magnús Guðmundsson segir svo frá í sömu grein í Ægi: „Fram að þessu hafði ætíð verið farið upp á norðurhluta fjallsins, og var þar svo gott að fara, að allir gátu þá leið komizt. En þar sem boginn hafði verið, gapti nú við sléttur steinveggur á báðar hliðar um 50 metra að norðan og 60 metra sunnanmegin. Geldungurinn lá undir 8 jarðir, þ.e. [[Kirkjubær\|Kirkjubæjajarðir]], og var það mikið tjón að geta eigi nýtt eyna, því að þar var mikil súla, fýll og svartfugl og nokkuð af lunda. 1897 fóru Kirkjubæjabændur fram á það við landsstjórnina að fá eftirgefið af jarðarleigunni eða að kosta til sem þyrfti til vegar upp á eyna og fá tvo menn, ef hugsazt gæti, að þar yrði komizt upp, og jarðareigendur legðu til skip og menn. Gekk landstjórnin að því síðarnefnda, en að lækka jarðarleiguna mun hún ekki hafa verið viðbúin að svara. - Ekki munu Kirkjubæjabændur hafa treyst sér til að komast upp á eyna, og vissi ég þó, að einn þeirra, [[Guðjón Eyjólfsson]], var góður bjargmaður. Því var það, að við [[Gísli Lárusson]] vorum fengnir frá landssjóði til þess að hafa forystu í þessu máli.“<br>		Í eynni [[Geldungur\|Geldung]] féll stór steinbogi í þessum jarðskjálftum. Magnús Guðmundsson segir svo frá í sömu grein í Ægi: „Fram að þessu hafði ætíð verið farið upp á norðurhluta fjallsins, og var þar svo gott að fara, að allir gátu þá leið komizt. En þar sem boginn hafði verið, gapti nú við sléttur steinveggur á báðar hliðar um 50 metra að norðan og 60 metra sunnanmegin. Geldungurinn lá undir 8 jarðir, þ.e. [[Kirkjubær\|Kirkjubæjajarðir]], og var það mikið tjón að geta eigi nýtt eyna, því að þar var mikil súla, fýll og svartfugl og nokkuð af lunda. 1897 fóru Kirkjubæjabændur fram á það við landsstjórnina að fá eftirgefið af jarðarleigunni eða að kosta til sem þyrfti til vegar upp á eyna og fá tvo menn, ef hugsazt gæti, að þar yrði komizt upp, og jarðareigendur legðu til skip og menn. Gekk landstjórnin að því síðarnefnda, en að lækka jarðarleiguna mun hún ekki hafa verið viðbúin að svara. - Ekki munu Kirkjubæjabændur hafa treyst sér til að komast upp á eyna, og vissi ég þó, að einn þeirra, [[Guðjón Eyjólfsson]], var góður bjargmaður. Því var það, að við [[Gísli Lárusson]] vorum fengnir frá landssjóði til þess að hafa forystu í þessu máli.“<br>
	Hér lýkur frásögn Magnúsar um jarðskjálftann, en hefst þáttur af því, er þeir Gísli fóru með átta þaulvana bjarggöngumenn til þess að legga „veg“ upp Geldung í maí 1897. Var þetta hættuför, en tókst giftusamlega. En það er önnur saga og verður ekki rakin hér.<br>		Hér lýkur frásögn Magnúsar um jarðskjálftann, en hefst þáttur af því, er þeir Gísli fóru með átta þaulvana bjarggöngumenn til þess að legga „veg“ upp Geldung í maí 1897. Var þetta hættuför, en tókst giftusamlega. En það er önnur saga og verður ekki rakin hér.<br>
	Í Álsey voru menn að fýlaveiðum að morgni þess 27. ágúst. Voru þeir átta saman að sögn. Þrír þeirra eru nafngreindir, þeir bræður [[Gísli Eyjólfsson]], [[Búastaðir\|Búastöðum]] (faðir [[Eyjólfur Gíslason\|Eyjólfs]] skipstjóra þar og þeirra systkina), og [[Guðjón Eyjólfsson\|Guðjón]] á Kirkjubæ, ennfremur [[Einar Jónsson í Norðurgarði]]. Voru þessir þrír veiðimenn að „aðsækja“ sem kallað var, eins og þeir sem í Heimakletti voru, þ.e. að slá fuglinn með fýlakeppum sínum. Þá munaði minnstu, að eigi yrði válegt slys. Frá þessum atburði segir svo í blaðinu Fylki rúmlega 40 árum síðar: „Þegar þeir nú voru af mesta kappi að drepa fýlinn, hittist svo á, að þeir voru allir (þeir bræður og Einar) samtímis staddir í nokkuð stórri grastó. Kom þá mjög snarpur jarðskjálftakippur og skipti það tæpast sekúndum, að torfan, sem þeir voru í, losnaði frá berginu og fór til ferðar, en niður í sjó var margra tuga metra hátt berg með syllum, nefjum og grastætlum.<br>		Í Álsey voru menn að fýlaveiðum að morgni þess 27. ágúst. Voru þeir átta saman að sögn. Þrír þeirra eru nafngreindir, þeir bræður [[Gísli Eyjólfsson (eldri)\|Gísli Eyjólfsson]], [[Búastaðir\|Búastöðum]] (faðir [[Eyjólfur Gíslason\|Eyjólfs]] skipstjóra þar og þeirra systkina), og [[Guðjón Eyjólfsson\|Guðjón]] á Kirkjubæ, ennfremur [[Einar Jónsson í Norðurgarði]]. Voru þessir þrír veiðimenn að „aðsækja“ sem kallað var, eins og þeir sem í Heimakletti voru, þ.e. að slá fuglinn með fýlakeppum sínum. Þá munaði minnstu, að eigi yrði válegt slys. Frá þessum atburði segir svo í blaðinu Fylki rúmlega 40 árum síðar: „Þegar þeir nú voru af mesta kappi að drepa fýlinn, hittist svo á, að þeir voru allir (þeir bræður og Einar) samtímis staddir í nokkuð stórri grastó. Kom þá mjög snarpur jarðskjálftakippur og skipti það tæpast sekúndum, að torfan, sem þeir voru í, losnaði frá berginu og fór til ferðar, en niður í sjó var margra tuga metra hátt berg með syllum, nefjum og grastætlum.<br>
	Það geta allir ímyndað sér, hve voðaleg aðstaða þeirra var til að bjarga sér frá bráðum dauða, og hve skelfilegt það var, að vera utan í bjargi í þessum mikla jarðskjálfta. Allt sýndist dinglandi laust og lítið. Mold, graskekkir og grjót á fljúgandi ferð allt í kringum þá og loftið titrandi af þrýstingi og hvin niðurhrapandi stórgrýtis. Álsey sýndist þeim öllum ganga í bylgjum, og skalf hún eins og hrísla í vindi, og þeir þrír komnir til ferðar niður með grastorfunni, þar sem bráður dauði virtist óumflýjanlega bíða þeirra allra. En á hættunnar stund hugsar maðurinn örfljótt... Hér var heldur ekki um langan tíma til umhugsunar að ræða og mun það vissulega hafa borgið þeim, að þeir bræðurnir Gísli og Guðjón voru fljótir að hugsa og framkvæma, hin mestu lipurmenni og fullhugar. Þegar þeir fundu, hvað um var að vera og sáu, hvað verða vildi, hlupu þeir eins og kólfi væri skotið sinn til hvorrar hliðar úr grastorfunni og náðu hand- og fótfestu í öðrum grastóm, sem til allrar heppni voru fastar, og var þeim bræðrum þar við báðum borgið.<br>		Það geta allir ímyndað sér, hve voðaleg aðstaða þeirra var til að bjarga sér frá bráðum dauða, og hve skelfilegt það var, að vera utan í bjargi í þessum mikla jarðskjálfta. Allt sýndist dinglandi laust og lítið. Mold, graskekkir og grjót á fljúgandi ferð allt í kringum þá og loftið titrandi af þrýstingi og hvin niðurhrapandi stórgrýtis. Álsey sýndist þeim öllum ganga í bylgjum, og skalf hún eins og hrísla í vindi, og þeir þrír komnir til ferðar niður með grastorfunni, þar sem bráður dauði virtist óumflýjanlega bíða þeirra allra. En á hættunnar stund hugsar maðurinn örfljótt... Hér var heldur ekki um langan tíma til umhugsunar að ræða og mun það vissulega hafa borgið þeim, að þeir bræðurnir Gísli og Guðjón voru fljótir að hugsa og framkvæma, hin mestu lipurmenni og fullhugar. Þegar þeir fundu, hvað um var að vera og sáu, hvað verða vildi, hlupu þeir eins og kólfi væri skotið sinn til hvorrar hliðar úr grastorfunni og náðu hand- og fótfestu í öðrum grastóm, sem til allrar heppni voru fastar, og var þeim bræðrum þar við báðum borgið.<br>
	En af Einari er það að segja, að hann fór áfram niður með torfunni og virtist engu sýnna, en honum væri dauðinn vís. En svo einkennilega vildi til, að nokkru neðar nam torfan staðar við smá-grastætlur eða kekki og varð það honum til lífs.<br>		En af Einari er það að segja, að hann fór áfram niður með torfunni og virtist engu sýnna, en honum væri dauðinn vís. En svo einkennilega vildi til, að nokkru neðar nam torfan staðar við smá-grastætlur eða kekki og varð það honum til lífs.<br>

Viglundur á 24. september 2010 kl. 19:39

2010-09-24T19:39:06Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 24. september 2010 kl. 19:39
Lína 3:		Lína 3:


	[[~~Mynd: 1969 b 267.jpg\|thumb\|''~~Haraldur Guðnason~~, bókavörður''~~]]
			<center>[[Haraldur Guðnason\|HARALDUR GUÐNASON]]:</center>



			<big><big><big><big><center>Jarðskjálftarnir í Vestmannaeyjum</center> </big></big></big>


	Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896		Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896
	samkvæmt samtíma heimildum. En áður en sú frásaga hefst, skal vikið örlítið til fyrri tíma.<br		samkvæmt samtíma heimildum. En áður en sú frásaga hefst, skal vikið örlítið til fyrri tíma.<br>
			[[Mynd: 1969 b 267 A.jpg\|thumb\|350px\|''Haraldur Guðnason, bókavörður.'']]
	Vestmannaeyjar standa sem kunnugt er á eldfjallasvæði. Sumir höfðu haldið, að sú mikla glóð væri kulnuð að fullu og öllu, en á það höfum við verið minnt svo seint gleymist, að svo er ekki.<br>		Vestmannaeyjar standa sem kunnugt er á eldfjallasvæði. Sumir höfðu haldið, að sú mikla glóð væri kulnuð að fullu og öllu, en á það höfum við verið minnt svo seint gleymist, að svo er ekki.<br>
	Um síðasta gos í [[Helgafell]]i eru engar heimildir. Dr. Þorvaldur Thoroddsen telur, að það megi vel hafa skeð snemma á landnámstíð og vitnar í því sambandi í eitt handrit Landnámu, þar sem segir: [[Herjólfur Bárðarson]] byggði fyrst Vestmannaeyjar ok bjó í [[Herjólfsdalur\|Herjólfsdal]] fyrir innan [[Ægisdyr]], þar sem nú er hraun brunnið. Síðari tíma jarðfræðingar álíta þó, að Helgafellshraun hafi runnið miklu fyrr, jafnvel fyrir tíu þúsund árum.<br>		Um síðasta gos í [[Helgafell]]i eru engar heimildir. Dr. Þorvaldur Thoroddsen telur, að það megi vel hafa skeð snemma á landnámstíð og vitnar í því sambandi í eitt handrit Landnámu, þar sem segir: [[Herjólfur Bárðarson]] byggði fyrst Vestmannaeyjar ok bjó í [[Herjólfsdalur\|Herjólfsdal]] fyrir innan [[Ægisdyr]], þar sem nú er hraun brunnið. Síðari tíma jarðfræðingar álíta þó, að Helgafellshraun hafi runnið miklu fyrr, jafnvel fyrir tíu þúsund árum.<br>
Lína 24:		Lína 31:
	Það skal ekki dómur á það lagður hér, hvað hæft er í þessum frásögnum. Hitt má fullyrða, að þeir mörgu, sem töldu sig hafa séð eldinn eða bjarmann, hafa ekki skrökvað þessu upp. Athyglisvert er, hve mörgum ber saman um að hafa séð eldinn í hafi. Sjálfur þekkti ég vel einn þeirra bænda, er þá bjó í Hallgeirsey. Hann		Það skal ekki dómur á það lagður hér, hvað hæft er í þessum frásögnum. Hitt má fullyrða, að þeir mörgu, sem töldu sig hafa séð eldinn eða bjarmann, hafa ekki skrökvað þessu upp. Athyglisvert er, hve mörgum ber saman um að hafa séð eldinn í hafi. Sjálfur þekkti ég vel einn þeirra bænda, er þá bjó í Hallgeirsey. Hann
	var grandvar maður, athugull í bezta lagi og laus við hjátrú. Ólíklegt er,		var grandvar maður, athugull í bezta lagi og laus við hjátrú. Ólíklegt er,
	að sá merki klerkur, séra Halldór Þorsteinsson frá Kiðjabergi, er þá bjó að Bergþórshvoli, hafi látið einhverjar furðusagnir ganga út frá heimili sínu. Hitt er svo einkennilegt,að enginn maður í Eyjum, svo vitað sé, hafi séð neitt óvenjulegt á þessum slóðum. Hinsvegar er ekki undarlegt, þótt mörgum þætti saga þessi með ólíkindum, því að ekki höfðu farið sögur af gosi kringum Eyjar		að sá merki klerkur, séra Halldór Þorsteinsson frá Kiðjabergi, er þá bjó að Bergþórshvoli, hafi látið einhverjar furðusagnir ganga út frá heimili sínu. Hitt er svo einkennilegt, að enginn maður í Eyjum, svo vitað sé, hafi séð neitt óvenjulegt á þessum slóðum. Hinsvegar er ekki undarlegt, þótt mörgum þætti saga þessi með ólíkindum, því að ekki höfðu farið sögur af gosi kringum Eyjar
	frá Landnámsöld, en nú er sjón sögu ríkari.<br>		frá Landnámsöld, en nú er sjón sögu ríkari.<br>
	Þorvaldur Thoroddsen segir frá þessu hugsanlegu neðansjávargosi í Landsskjálftasögu sinni og hinu mikla eldfjallariti sínu á þýzku. Segir frá þessu á sömu lund og hér hefur verið rakið, en klykkir út á þá leið, að nánari deili viti menn ekki á þessu meinta neðansjávargosi, en þar sem svo mörgum sjónarvottum beri saman sé ekki rétt að álykta, að þessar frásagnir séu með öllu úr lausu lofti gripnar.<br>		Þorvaldur Thoroddsen segir frá þessu hugsanlegu neðansjávargosi í Landsskjálftasögu sinni og hinu mikla eldfjallariti sínu á þýzku. Segir frá þessu á sömu lund og hér hefur verið rakið, en klykkir út á þá leið, að nánari deili viti menn ekki á þessu meinta neðansjávargosi, en þar sem svo mörgum sjónarvottum beri saman sé ekki rétt að álykta, að þessar frásagnir séu með öllu úr lausu lofti gripnar.<br>
Lína 53:		Lína 60:
	<small>Helztu heimildir: ÞTh: Landskjálftar á Íslandi, Rvík 1905, ÞTh: Die Geschichte Der Isl. Vulkane, Kh. 1925, M. Guðm.: Ægir 1945, Fylkir 1949, Ísafold 1896 og frásagnir nokkurra Eyjamanna.</small>		<small>Helztu heimildir: ÞTh: Landskjálftar á Íslandi, Rvík 1905, ÞTh: Die Geschichte Der Isl. Vulkane, Kh. 1925, M. Guðm.: Ægir 1945, Fylkir 1949, Ísafold 1896 og frásagnir nokkurra Eyjamanna.</small>

	——————————————————————

			<center> ——————————————————————</center>


			<center>[[Mynd: 1969 b 275 A.jpg\|ctr\|500px]]</center>


	~~[[Mynd: 1969 b 275.jpg\|ctr\|500px]]~~<br>		<center>''Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.''</center>
	~~:::~~''Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.''

	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 16. maí 2010 kl. 16:33

2010-05-16T16:33:21Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 16. maí 2010 kl. 16:33
Lína 1:		Lína 1:
	[[Mynd:~~Blik 1967 280~~.jpg\|thumb\|''Haraldur Guðnason, bókavörður'']]		[[Blik 1969\|Efnisyfirlit 1969]]



			[[Mynd: 1969 b 267.jpg\|thumb\|''Haraldur Guðnason, bókavörður'']]

	Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896		Í sambandi við eldsumbrot skammt undan Heimaey og tilkvámu hinnar fimmtándu eyjar - Surtseyjar - hafa ýmsir rifjað upp það, sem hér hefur skeð áður fyrr í jarðmyndunarsögu Eyjanna. En svo firnalöng er sú saga, að um fátt eitt finnast heimildir. Verður í þessum þætti einkum greint frá jarðskjálftunum hér 1896
Lína 51:		Lína 55:
	——————————————————————		——————————————————————

	[[Mynd: ~~Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal~~.jpg\|ctr\|500px]]<br>		[[Mynd: 1969 b 275.jpg\|ctr\|500px]]<br>
	''Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.''		:::''Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.''

	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 28. október 2009 kl. 17:44

2009-10-28T17:44:57Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 28. október 2009 kl. 17:44
Lína 48:		Lína 48:

	<small>Helztu heimildir: ÞTh: Landskjálftar á Íslandi, Rvík 1905, ÞTh: Die Geschichte Der Isl. Vulkane, Kh. 1925, M. Guðm.: Ægir 1945, Fylkir 1949, Ísafold 1896 og frásagnir nokkurra Eyjamanna.</small>		<small>Helztu heimildir: ÞTh: Landskjálftar á Íslandi, Rvík 1905, ÞTh: Die Geschichte Der Isl. Vulkane, Kh. 1925, M. Guðm.: Ægir 1945, Fylkir 1949, Ísafold 1896 og frásagnir nokkurra Eyjamanna.</small>

			——————————————————————

			[[Mynd: Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.jpg\|ctr\|500px]]<br>
			''Skólinn og rjómabúið við Deildará í Mýrdal.''

	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 28. október 2009 kl. 17:38

2009-10-28T17:38:08Z

Sýna breytingar

Inga: Changed protection level for "Blik 1969/Jarðskjálftarnir í Vestmannaeyjum 1896" [edit=sysop:move=sysop]

2008-06-13T08:11:49Z

Changed protection level for "Blik 1969/Jarðskjálftarnir í Vestmannaeyjum 1896" [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 13. júní 2008 kl. 08:11

Viglundur á 11. júní 2008 kl. 00:08

2008-06-11T00:08:45Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 11. júní 2008 kl. 00:08
Lína 62:		Lína 62:
	Nú starfa þeir félagar af kappi að fýlungaveiðinni; sumir uppi í fjallinu, rota fýlinn og kasta honum niður, aðrir í bátunum og innbyrða fuglinn. Allt í einu, um klukkan hálftíu, rennur upp sú ógnþrungna stund, er björgin skjálfa og grjótið hrynur yfir þá ofan úr brúnum. Þá verður einum veiðimannanna að orði: „Nú er ekki annað að gera en fela sig guði.“ Veiðimennirnir geta hlaupið lítið eitt til hliðar og kasta sér þar á grúfu. Grjótið fer í loftköstum allt í kring um þá og yfir þá. Að nokkurri stund liðinni er allt kyrrt. Þeir félagar rísa á fætur hver af öðrum, allir nema einn - Ísleifur á Vilborgarstöðum. Stór steinn lenti á honum og varð af mikill áverki á baki. Var hann nú vafinn í lundasnæri og látinn síga niður í annan bátinn, sem hélt til lands hið skjótasta.		Nú starfa þeir félagar af kappi að fýlungaveiðinni; sumir uppi í fjallinu, rota fýlinn og kasta honum niður, aðrir í bátunum og innbyrða fuglinn. Allt í einu, um klukkan hálftíu, rennur upp sú ógnþrungna stund, er björgin skjálfa og grjótið hrynur yfir þá ofan úr brúnum. Þá verður einum veiðimannanna að orði: „Nú er ekki annað að gera en fela sig guði.“ Veiðimennirnir geta hlaupið lítið eitt til hliðar og kasta sér þar á grúfu. Grjótið fer í loftköstum allt í kring um þá og yfir þá. Að nokkurri stund liðinni er allt kyrrt. Þeir félagar rísa á fætur hver af öðrum, allir nema einn - Ísleifur á Vilborgarstöðum. Stór steinn lenti á honum og varð af mikill áverki á baki. Var hann nú vafinn í lundasnæri og látinn síga niður í annan bátinn, sem hélt til lands hið skjótasta.

	[[Magnús Guðmundsson]], [[Vesturhús]]um (1872-1953), segir frá þessum válega atburði í Ægi 1945, en einn veiðimannanna sagði honum: „Jón heitinn Einarsson frá Garðsstöðum sagði svo frá, svo að ég og margir aðrir heyrðu: - Við vorum komnir niður á [[Bringur\|Neðsta-Bring]] og vorum komnir langt ,,að sækja" (rétt búnir) og þá ætluðum við að halda upp úr tónni og upp á Heimaklett, en þá hristist allt undir fótum okkar, og jafnhliða þeyttist grjótið ofan úr [[Hákolluhamar\|Hákolluhamri]], sem er ofan og austanhallt yfir [[Dufþekja\|Dufþekju]], niður alla tóna og fylgdi því einnig feikn af gras- og moldarmekkjum. Við fleygðum okkur samstundis niður, þar sem við vorum staddir, og samkvæmt því, er við töluðum saman á eftir, bjuggumst við allir við, að okkar síðasta stund væri komin. Næsti maður við mig var Pétur í Vanangri. Fleygðum við okkur niður á sömu grasflúðina, hvor við annars hlið. Hinir félagar okkar voru þarna mjög nálægt okkur. Grjótið, sumt stór björg, hentist þarna niður sem áður segir með braki og miklum gný, og þegar það kom niður á móts við það, er við vorum, hentust klettarnir þannig, að alllangt var á milli þess, er þeir komu niður. Margir steinar komu mjög nálægt okkur, en eitt bjargið kom svo nærri okkur, að það hjó torfuna niður í móbergið, er við lágum á, þétt við höfuð okkar og þeyttist svo yfir okkur. Þegar þessu var af létt, kallar Ísleifur Jónsson, unglingspiltur, til okkar og segir: „Eruð þið lifandi?“ Þá stóðu allir upp og játtu því, en Ísleifur stóð ekki upp, hann var dauðsærður á bakinu og dó af þeim meiðslum á öðrum eða þriðja degi (hann andaðist 31. ágúst- höf.). Ísleifur var hinn mesti efnis- og myndarpiltur. Hann var albróðir [[Þorsteinn Jónsson (Laufási)\|Þorsteins]] í Laufási, sem lengst mun hafa verið formaður á vélbát á Íslandi, hinn mesti sægarpur og aflamaður.		[[Magnús Guðmundsson (Vesturhúsum)\|Magnús Guðmundsson]], [[Vesturhús]]um (1872-1953), segir frá þessum válega atburði í Ægi 1945, en einn veiðimannanna sagði honum: „Jón heitinn Einarsson frá Garðsstöðum sagði svo frá, svo að ég og margir aðrir heyrðu: - Við vorum komnir niður á [[Bringur\|Neðsta-Bring]] og vorum komnir langt ,,að sækja" (rétt búnir) og þá ætluðum við að halda upp úr tónni og upp á Heimaklett, en þá hristist allt undir fótum okkar, og jafnhliða þeyttist grjótið ofan úr [[Hákolluhamar\|Hákolluhamri]], sem er ofan og austanhallt yfir [[Dufþekja\|Dufþekju]], niður alla tóna og fylgdi því einnig feikn af gras- og moldarmekkjum. Við fleygðum okkur samstundis niður, þar sem við vorum staddir, og samkvæmt því, er við töluðum saman á eftir, bjuggumst við allir við, að okkar síðasta stund væri komin. Næsti maður við mig var Pétur í Vanangri. Fleygðum við okkur niður á sömu grasflúðina, hvor við annars hlið. Hinir félagar okkar voru þarna mjög nálægt okkur. Grjótið, sumt stór björg, hentist þarna niður sem áður segir með braki og miklum gný, og þegar það kom niður á móts við það, er við vorum, hentust klettarnir þannig, að alllangt var á milli þess, er þeir komu niður. Margir steinar komu mjög nálægt okkur, en eitt bjargið kom svo nærri okkur, að það hjó torfuna niður í móbergið, er við lágum á, þétt við höfuð okkar og þeyttist svo yfir okkur. Þegar þessu var af létt, kallar Ísleifur Jónsson, unglingspiltur, til okkar og segir: „Eruð þið lifandi?“ Þá stóðu allir upp og játtu því, en Ísleifur stóð ekki upp, hann var dauðsærður á bakinu og dó af þeim meiðslum á öðrum eða þriðja degi (hann andaðist 31. ágúst- höf.). Ísleifur var hinn mesti efnis- og myndarpiltur. Hann var albróðir [[Þorsteinn Jónsson (Laufási)\|Þorsteins]] í Laufási, sem lengst mun hafa verið formaður á vélbát á Íslandi, hinn mesti sægarpur og aflamaður.

	Þorsteinn læknir segir í fréttabréfi um þetta slys, að 10 mínútum áður en grjóthrunið dundi yfir, hafi mennirnir allir verið nokkru austar „og þar varð hrapið svo mikið, að það mundi hafa sópað þeim öllum dauðum niður í sjó, hefðu þeir þá verið þar.“		Þorsteinn læknir segir í fréttabréfi um þetta slys, að 10 mínútum áður en grjóthrunið dundi yfir, hafi mennirnir allir verið nokkru austar „og þar varð hrapið svo mikið, að það mundi hafa sópað þeim öllum dauðum niður í sjó, hefðu þeir þá verið þar.“

Viglundur á 10. júní 2008 kl. 19:31

2008-06-10T19:31:51Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 10. júní 2008 kl. 19:31
Lína 52:		Lína 52:
	26. ágúst, sem var mjög snarpur. Hann muna enn nokkrir gamlir Eyjamenn, sumir vegna þess ótta, sem hann vakti hjá þeim, þá á barnsaldri. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] læknir segir frá þessum atburði: „Í fyrrakvöld kl. 10 kom hér snarpur jarðskjálftakippur er stóð yfir um hálfa mínútu; litlu síðar annar nokkru minni, og nokkru seinna tveir aðrir vægir kippir. Aftur í gærmorgun (þ. e. 27. 8.) klukkan 9 1/2 fannst fyrst vægur kippur, og um tveim mínútum síðar annar mjög harður en stóð mjög skamma stund, og í nótt fundust enn nokkrir hægir kippir. Vegsummerki eftir kippinn í gærmorgun urðu meiri en lítil. Skriður féllu úr fjöllum yfir graslendi, og sumstaðar í sjó niður, annars staðar hrundu stykki úr fjöllum og stærri og minni björg niður í sjó; úr öllum hinum lausari fjöllum kom meira og minna grjóthrap. Svæði af fuglabyggðum eru víða meira eða minna eydd og skemmd.“		26. ágúst, sem var mjög snarpur. Hann muna enn nokkrir gamlir Eyjamenn, sumir vegna þess ótta, sem hann vakti hjá þeim, þá á barnsaldri. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] læknir segir frá þessum atburði: „Í fyrrakvöld kl. 10 kom hér snarpur jarðskjálftakippur er stóð yfir um hálfa mínútu; litlu síðar annar nokkru minni, og nokkru seinna tveir aðrir vægir kippir. Aftur í gærmorgun (þ. e. 27. 8.) klukkan 9 1/2 fannst fyrst vægur kippur, og um tveim mínútum síðar annar mjög harður en stóð mjög skamma stund, og í nótt fundust enn nokkrir hægir kippir. Vegsummerki eftir kippinn í gærmorgun urðu meiri en lítil. Skriður féllu úr fjöllum yfir graslendi, og sumstaðar í sjó niður, annars staðar hrundu stykki úr fjöllum og stærri og minni björg niður í sjó; úr öllum hinum lausari fjöllum kom meira og minna grjóthrap. Svæði af fuglabyggðum eru víða meira eða minna eydd og skemmd.“

	Frásögn Þ. Th. er mjög á sömu lund, enda að nokkru byggð á heimild frá lækninum. Hann getur um skýrslu séra [[Oddgeir ~~Þórður~~ Guðmundsen\|Oddgeirs Guðmundsen]] um jarðskjálftann dags. 27. apríl 1897, sem hann þá eigi birtir í bók sinni um jarðskjálfta á Íslandi, líklega vegna þess, að hér hrundu ekki hús eða mannvirki svo teljandi væri. Séra Oddgeir segir í skýrslu sinni, að jarðskjálftinn hafi verið miklu harðari á suðurkjálka heimalandsins en á norðurjaðri þess. Niðri við kaupstaðinn stóðu einhlaðnir garðar lítt haggaðir og margir voru þeir niður frá, sem vöknuðu ekki við fyrsta kippinn, en þá flúðu allir í Ofanleiti upp úr rúmunum og út á tún. Íbúðarhúsið skekktist og grunnmúr undir því sprakk, fjós og hlaða laskaðist og kálgarður tvíhlaðinn hrundi til grunna. Víst er, að kippurinn hefur samt verið allharður niðri í kaupstaðnum, því að drengur, sem var að ganga milli rúma missti fótanna vegna hreyfingar á gólfinu og í húsum helltist vatn og mjólk úr ílátum. Mönnum fundust kippirnir ganga norðaustri til suðvesturs. Skipstjóri á enskum línuveiðara, sem var að veiðum um tvær vikur sjávar suður af [[Súlnasker\|Súlnaskeri]] morguninn 27. ág., sagði svo frá, að skipið hefði allt nötrað við kippina og áhöld og ílát fallið niður. Dagana 5., 6. og 10. september komu harðir kippir á Suðurlandi, sem víða gerðu skaða. Í Eyjum var kippurinn 5. sept. harður, en þó urðu ekki verulegar skemmdir á húsum. Hinsvegar hrapaði allmikið úr björgum. Úr Klifinu hrapaði mikið, svo að stór grashvammur sunnan í því skemmdist og [[Hlíðarbrekkur]] að nokkru. Úr [[Dalfjall]]i og [[Heimaklettur\|Heimakletti]] norðanverðum hrundi mjög og varð af tjón í fuglabyggðum.		Frásögn Þ. Th. er mjög á sömu lund, enda að nokkru byggð á heimild frá lækninum. Hann getur um skýrslu séra [[Oddgeir Þórðarson Guðmundsen\|Oddgeirs Guðmundsen]] um jarðskjálftann dags. 27. apríl 1897, sem hann þá eigi birtir í bók sinni um jarðskjálfta á Íslandi, líklega vegna þess, að hér hrundu ekki hús eða mannvirki svo teljandi væri. Séra Oddgeir segir í skýrslu sinni, að jarðskjálftinn hafi verið miklu harðari á suðurkjálka heimalandsins en á norðurjaðri þess. Niðri við kaupstaðinn stóðu einhlaðnir garðar lítt haggaðir og margir voru þeir niður frá, sem vöknuðu ekki við fyrsta kippinn, en þá flúðu allir í Ofanleiti upp úr rúmunum og út á tún. Íbúðarhúsið skekktist og grunnmúr undir því sprakk, fjós og hlaða laskaðist og kálgarður tvíhlaðinn hrundi til grunna. Víst er, að kippurinn hefur samt verið allharður niðri í kaupstaðnum, því að drengur, sem var að ganga milli rúma missti fótanna vegna hreyfingar á gólfinu og í húsum helltist vatn og mjólk úr ílátum. Mönnum fundust kippirnir ganga norðaustri til suðvesturs. Skipstjóri á enskum línuveiðara, sem var að veiðum um tvær vikur sjávar suður af [[Súlnasker\|Súlnaskeri]] morguninn 27. ág., sagði svo frá, að skipið hefði allt nötrað við kippina og áhöld og ílát fallið niður. Dagana 5., 6. og 10. september komu harðir kippir á Suðurlandi, sem víða gerðu skaða. Í Eyjum var kippurinn 5. sept. harður, en þó urðu ekki verulegar skemmdir á húsum. Hinsvegar hrapaði allmikið úr björgum. Úr Klifinu hrapaði mikið, svo að stór grashvammur sunnan í því skemmdist og [[Hlíðarbrekkur]] að nokkru. Úr [[Dalfjall]]i og [[Heimaklettur\|Heimakletti]] norðanverðum hrundi mjög og varð af tjón í fuglabyggðum.

	Haldið var, að [[Landakirkja]]n hefði orðið fyrir nokkrum skemmdum af völdum jarðskjálftanna. Kjartan Einarsson prófastur í Holti kom til Eyja í vizitasíuferð sumarið 1897. Um skoðun hans á kirkjunni segir m. a.: „Við skoðun prófasts Kjartans Einarssonar 16. júlí 1897 sjást sprungur á báðum hliðarveggjum og vesturstafni, að öllum líkindum af völdum jarðskjálftans s.l. ár.“		Haldið var, að [[Landakirkja]]n hefði orðið fyrir nokkrum skemmdum af völdum jarðskjálftanna. Kjartan Einarsson prófastur í Holti kom til Eyja í vizitasíuferð sumarið 1897. Um skoðun hans á kirkjunni segir m. a.: „Við skoðun prófasts Kjartans Einarssonar 16. júlí 1897 sjást sprungur á báðum hliðarveggjum og vesturstafni, að öllum líkindum af völdum jarðskjálftans s.l. ár.“

Viglundur á 10. júní 2008 kl. 19:30

2008-06-10T19:30:19Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 10. júní 2008 kl. 19:30
Lína 52:		Lína 52:
	26. ágúst, sem var mjög snarpur. Hann muna enn nokkrir gamlir Eyjamenn, sumir vegna þess ótta, sem hann vakti hjá þeim, þá á barnsaldri. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] læknir segir frá þessum atburði: „Í fyrrakvöld kl. 10 kom hér snarpur jarðskjálftakippur er stóð yfir um hálfa mínútu; litlu síðar annar nokkru minni, og nokkru seinna tveir aðrir vægir kippir. Aftur í gærmorgun (þ. e. 27. 8.) klukkan 9 1/2 fannst fyrst vægur kippur, og um tveim mínútum síðar annar mjög harður en stóð mjög skamma stund, og í nótt fundust enn nokkrir hægir kippir. Vegsummerki eftir kippinn í gærmorgun urðu meiri en lítil. Skriður féllu úr fjöllum yfir graslendi, og sumstaðar í sjó niður, annars staðar hrundu stykki úr fjöllum og stærri og minni björg niður í sjó; úr öllum hinum lausari fjöllum kom meira og minna grjóthrap. Svæði af fuglabyggðum eru víða meira eða minna eydd og skemmd.“		26. ágúst, sem var mjög snarpur. Hann muna enn nokkrir gamlir Eyjamenn, sumir vegna þess ótta, sem hann vakti hjá þeim, þá á barnsaldri. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] læknir segir frá þessum atburði: „Í fyrrakvöld kl. 10 kom hér snarpur jarðskjálftakippur er stóð yfir um hálfa mínútu; litlu síðar annar nokkru minni, og nokkru seinna tveir aðrir vægir kippir. Aftur í gærmorgun (þ. e. 27. 8.) klukkan 9 1/2 fannst fyrst vægur kippur, og um tveim mínútum síðar annar mjög harður en stóð mjög skamma stund, og í nótt fundust enn nokkrir hægir kippir. Vegsummerki eftir kippinn í gærmorgun urðu meiri en lítil. Skriður féllu úr fjöllum yfir graslendi, og sumstaðar í sjó niður, annars staðar hrundu stykki úr fjöllum og stærri og minni björg niður í sjó; úr öllum hinum lausari fjöllum kom meira og minna grjóthrap. Svæði af fuglabyggðum eru víða meira eða minna eydd og skemmd.“

	Frásögn Þ. Th. er mjög á sömu lund, enda að nokkru byggð á heimild frá lækninum. Hann getur um skýrslu séra [[Oddgeir Guðmundsen\|Oddgeirs Guðmundsen]] um jarðskjálftann dags. 27. apríl 1897, sem hann þá eigi birtir í bók sinni um jarðskjálfta á Íslandi, líklega vegna þess, að hér hrundu ekki hús eða mannvirki svo teljandi væri. Séra Oddgeir segir í skýrslu sinni, að jarðskjálftinn hafi verið miklu harðari á suðurkjálka heimalandsins en á norðurjaðri þess. Niðri við kaupstaðinn stóðu einhlaðnir garðar lítt haggaðir og margir voru þeir niður frá, sem vöknuðu ekki við fyrsta kippinn, en þá flúðu allir í Ofanleiti upp úr rúmunum og út á tún. Íbúðarhúsið skekktist og grunnmúr undir því sprakk, fjós og hlaða laskaðist og kálgarður tvíhlaðinn hrundi til grunna. Víst er, að kippurinn hefur samt verið allharður niðri í kaupstaðnum, því að drengur, sem var að ganga milli rúma missti fótanna vegna hreyfingar á gólfinu og í húsum helltist vatn og mjólk úr ílátum. Mönnum fundust kippirnir ganga norðaustri til suðvesturs. Skipstjóri á enskum línuveiðara, sem var að veiðum um tvær vikur sjávar suður af [[Súlnasker\|Súlnaskeri]] morguninn 27. ág., sagði svo frá, að skipið hefði allt nötrað við kippina og áhöld og ílát fallið niður. Dagana 5., 6. og 10. september komu harðir kippir á Suðurlandi, sem víða gerðu skaða. Í Eyjum var kippurinn 5. sept. harður, en þó urðu ekki verulegar skemmdir á húsum. Hinsvegar hrapaði allmikið úr björgum. Úr Klifinu hrapaði mikið, svo að stór grashvammur sunnan í því skemmdist og [[Hlíðarbrekkur]] að nokkru. Úr [[Dalfjall]]i og [[Heimaklettur\|Heimakletti]] norðanverðum hrundi mjög og varð af tjón í fuglabyggðum.		Frásögn Þ. Th. er mjög á sömu lund, enda að nokkru byggð á heimild frá lækninum. Hann getur um skýrslu séra [[Oddgeir Þórður Guðmundsen\|Oddgeirs Guðmundsen]] um jarðskjálftann dags. 27. apríl 1897, sem hann þá eigi birtir í bók sinni um jarðskjálfta á Íslandi, líklega vegna þess, að hér hrundu ekki hús eða mannvirki svo teljandi væri. Séra Oddgeir segir í skýrslu sinni, að jarðskjálftinn hafi verið miklu harðari á suðurkjálka heimalandsins en á norðurjaðri þess. Niðri við kaupstaðinn stóðu einhlaðnir garðar lítt haggaðir og margir voru þeir niður frá, sem vöknuðu ekki við fyrsta kippinn, en þá flúðu allir í Ofanleiti upp úr rúmunum og út á tún. Íbúðarhúsið skekktist og grunnmúr undir því sprakk, fjós og hlaða laskaðist og kálgarður tvíhlaðinn hrundi til grunna. Víst er, að kippurinn hefur samt verið allharður niðri í kaupstaðnum, því að drengur, sem var að ganga milli rúma missti fótanna vegna hreyfingar á gólfinu og í húsum helltist vatn og mjólk úr ílátum. Mönnum fundust kippirnir ganga norðaustri til suðvesturs. Skipstjóri á enskum línuveiðara, sem var að veiðum um tvær vikur sjávar suður af [[Súlnasker\|Súlnaskeri]] morguninn 27. ág., sagði svo frá, að skipið hefði allt nötrað við kippina og áhöld og ílát fallið niður. Dagana 5., 6. og 10. september komu harðir kippir á Suðurlandi, sem víða gerðu skaða. Í Eyjum var kippurinn 5. sept. harður, en þó urðu ekki verulegar skemmdir á húsum. Hinsvegar hrapaði allmikið úr björgum. Úr Klifinu hrapaði mikið, svo að stór grashvammur sunnan í því skemmdist og [[Hlíðarbrekkur]] að nokkru. Úr [[Dalfjall]]i og [[Heimaklettur\|Heimakletti]] norðanverðum hrundi mjög og varð af tjón í fuglabyggðum.

	Haldið var, að [[Landakirkja]]n hefði orðið fyrir nokkrum skemmdum af völdum jarðskjálftanna. Kjartan Einarsson prófastur í Holti kom til Eyja í vizitasíuferð sumarið 1897. Um skoðun hans á kirkjunni segir m. a.: „Við skoðun prófasts Kjartans Einarssonar 16. júlí 1897 sjást sprungur á báðum hliðarveggjum og vesturstafni, að öllum líkindum af völdum jarðskjálftans s.l. ár.“		Haldið var, að [[Landakirkja]]n hefði orðið fyrir nokkrum skemmdum af völdum jarðskjálftanna. Kjartan Einarsson prófastur í Holti kom til Eyja í vizitasíuferð sumarið 1897. Um skoðun hans á kirkjunni segir m. a.: „Við skoðun prófasts Kjartans Einarssonar 16. júlí 1897 sjást sprungur á báðum hliðarveggjum og vesturstafni, að öllum líkindum af völdum jarðskjálftans s.l. ár.“
Lína 58:		Lína 58:
	Segja má, að Vestmannaeyjar hefðu sloppið vel frá þessum hrunadansi náttúruaflanna, ef ekki hefði annað verra skeð, en hér varð eitt af fjórum dauðaslysum af völdum þessa jarðskjálfta og mildi, að þau urðu ekki mörg. - Um þessar mundir stóðu yfir fýlaferðir Eyjamanna. Fuglaveiðar voru þá ekki sport heldur nauðsyn. Voru menn við þessar veiðar bæði á heimalandinu og í úteyjum. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] héraðslæknir sagði svo frá, að menn hafi verið á þrem stöðum við fýlungaveiðar, er kippurinn kom að morgni 27. ágúst, og var veiðiferðum um það bil að ljúka. Einn hópurinn var neðst í [[Dufþekja\|Dufþekju]] norðan í Heimakletti, fimm menn uppi og fimm neðan undir á tveim bátum til að taka á móti fuglinum.		Segja má, að Vestmannaeyjar hefðu sloppið vel frá þessum hrunadansi náttúruaflanna, ef ekki hefði annað verra skeð, en hér varð eitt af fjórum dauðaslysum af völdum þessa jarðskjálfta og mildi, að þau urðu ekki mörg. - Um þessar mundir stóðu yfir fýlaferðir Eyjamanna. Fuglaveiðar voru þá ekki sport heldur nauðsyn. Voru menn við þessar veiðar bæði á heimalandinu og í úteyjum. [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteinn Jónsson]] héraðslæknir sagði svo frá, að menn hafi verið á þrem stöðum við fýlungaveiðar, er kippurinn kom að morgni 27. ágúst, og var veiðiferðum um það bil að ljúka. Einn hópurinn var neðst í [[Dufþekja\|Dufþekju]] norðan í Heimakletti, fimm menn uppi og fimm neðan undir á tveim bátum til að taka á móti fuglinum.

	Átta jarðir áttu veiðirétt í Heimakletti en auk þess voru tvær bátalegur. Voru tíu menn alls við þennan veiðiskap. Fyrirliði þeirra, er fóru til veiða í Klettinn, var [[Magnús Vigfússon]] í [[Presthús]]um (bróðir [[Sigurður Vigfússon\|Sigga Fúsa]] á [[Fögruvellir\|Fögruvöllum]]). Eldsnemma að morgni 27. ágúst kallaði Magnús sína menn í Klettinn. Eftirá þótti sem för þessi hefði verið ráðin af lítilli fyrirhyggju, en menn hafa varla gert ráð fyrir, að kippirnir yrðu fleiri og vissu ekki um þær hamfarir, sem orðið höfðu uppi á fastalandinu. Þá höfðu fýlaveiðarnar gengið illa um sumarið sökum storma og rigninga og hefur mönnum trúlega leikið hugur á að ljúka þeim sem fyrst. Ekki er nú vitað með vissu um þá menn alla, sem fóru í þessa örlagaríku veiðiferð. Þeir, sem nafngreindir eru, voru eftirtaldir menn, auk fyrrnefnds köllunarmanns: [[Jón Einarsson]], [[Garðsstaðir\|Garðsstöðum]], [[Ísleifur Jónsson]], [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], [[Vigfús Pálsson Scheving]], Vilborgarstöðum, [[Jón Hreinsson]] frá [[Batavía\|Batavíu]] (fluttist til Ameríku) og Pétur Pétursson í [[Vanangur\|Vanangri]] (drukknaði 1908). Þá er talið, að [[Árni Magnússon]] frá Vilborgarstöðum hafi verið með í þessari fýlaferð.		Átta jarðir áttu veiðirétt í Heimakletti en auk þess voru tvær bátalegur. Voru tíu menn alls við þennan veiðiskap. Fyrirliði þeirra, er fóru til veiða í Klettinn, var [[Magnús Vigfússon]] í [[Presthús]]um (bróðir [[Sigurður Vigfússon (Fögruvöllum)\|Sigga Fúsa]] á [[Fögruvellir\|Fögruvöllum]]). Eldsnemma að morgni 27. ágúst kallaði Magnús sína menn í Klettinn. Eftirá þótti sem för þessi hefði verið ráðin af lítilli fyrirhyggju, en menn hafa varla gert ráð fyrir, að kippirnir yrðu fleiri og vissu ekki um þær hamfarir, sem orðið höfðu uppi á fastalandinu. Þá höfðu fýlaveiðarnar gengið illa um sumarið sökum storma og rigninga og hefur mönnum trúlega leikið hugur á að ljúka þeim sem fyrst. Ekki er nú vitað með vissu um þá menn alla, sem fóru í þessa örlagaríku veiðiferð. Þeir, sem nafngreindir eru, voru eftirtaldir menn, auk fyrrnefnds köllunarmanns: [[Jón Einarsson]], [[Garðsstaðir\|Garðsstöðum]], [[Ísleifur Jónsson]], [[Vilborgarstaðir\|Vilborgarstöðum]], [[Vigfús Pálsson Scheving]], Vilborgarstöðum, [[Jón Hreinsson]] frá [[Batavía\|Batavíu]] (fluttist til Ameríku) og Pétur Pétursson í [[Vanangur\|Vanangri]] (drukknaði 1908). Þá er talið, að [[Árni Magnússon]] frá Vilborgarstöðum hafi verið með í þessari fýlaferð.

	Nú starfa þeir félagar af kappi að fýlungaveiðinni; sumir uppi í fjallinu, rota fýlinn og kasta honum niður, aðrir í bátunum og innbyrða fuglinn. Allt í einu, um klukkan hálftíu, rennur upp sú ógnþrungna stund, er björgin skjálfa og grjótið hrynur yfir þá ofan úr brúnum. Þá verður einum veiðimannanna að orði: „Nú er ekki annað að gera en fela sig guði.“ Veiðimennirnir geta hlaupið lítið eitt til hliðar og kasta sér þar á grúfu. Grjótið fer í loftköstum allt í kring um þá og yfir þá. Að nokkurri stund liðinni er allt kyrrt. Þeir félagar rísa á fætur hver af öðrum, allir nema einn - Ísleifur á Vilborgarstöðum. Stór steinn lenti á honum og varð af mikill áverki á baki. Var hann nú vafinn í lundasnæri og látinn síga niður í annan bátinn, sem hélt til lands hið skjótasta.		Nú starfa þeir félagar af kappi að fýlungaveiðinni; sumir uppi í fjallinu, rota fýlinn og kasta honum niður, aðrir í bátunum og innbyrða fuglinn. Allt í einu, um klukkan hálftíu, rennur upp sú ógnþrungna stund, er björgin skjálfa og grjótið hrynur yfir þá ofan úr brúnum. Þá verður einum veiðimannanna að orði: „Nú er ekki annað að gera en fela sig guði.“ Veiðimennirnir geta hlaupið lítið eitt til hliðar og kasta sér þar á grúfu. Grjótið fer í loftköstum allt í kring um þá og yfir þá. Að nokkurri stund liðinni er allt kyrrt. Þeir félagar rísa á fætur hver af öðrum, allir nema einn - Ísleifur á Vilborgarstöðum. Stór steinn lenti á honum og varð af mikill áverki á baki. Var hann nú vafinn í lundasnæri og látinn síga niður í annan bátinn, sem hélt til lands hið skjótasta.