Blik 1969/Endurminningar IV. hluti - Breytingaskrá

Viglundur: Verndaði „Blik 1969/Endurminningar IV. hluti“ [edit=sysop:move=sysop]

2010-09-22T22:08:43Z

Verndaði „Blik 1969/Endurminningar IV. hluti“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 22. september 2010 kl. 22:08
(Enginn munur)

Viglundur á 22. september 2010 kl. 18:10

2010-09-22T18:10:41Z

Sýna breytingar

Viglundur á 16. maí 2010 kl. 17:39

2010-05-16T17:39:40Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 16. maí 2010 kl. 17:39
Lína 1:		Lína 1:
			[[Blik 1969\|Efnisyfirlit 1969]]



	==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==		==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==

Viglundur á 20. nóvember 2009 kl. 17:45

2009-11-20T17:45:59Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. nóvember 2009 kl. 17:45
Lína 51:		Lína 51:
	''Línan ryður sér til rúms. Sultarvofan flýr loks frá dyrum Eyjabúa.<br> Laugardagurinn 10. apríl 1897 er einn allra merkasti dagur í sögu<br> Vestmannaeyja. Fiskur á öðrum hverjum krók til jafnaðar.'' <br>		''Línan ryður sér til rúms. Sultarvofan flýr loks frá dyrum Eyjabúa.<br> Laugardagurinn 10. apríl 1897 er einn allra merkasti dagur í sögu<br> Vestmannaeyja. Fiskur á öðrum hverjum krók til jafnaðar.'' <br>

			[[Mynd: Tæki við línuveiðar.jpg\|thumb\|500px]]<br>
			''Þegar notkun línunnar hófst í Vestmannaeyjum, voru þessir þrír hlutir á myndinni hinir algengustu.''<br>
			''Línan var beitt í bjóð, áður en stamparnir komu til sögunnar, og lögð í sjóinn með berum höndum. Þegar að landi var komið með aflann, var hann seilaður og dreginn á seilinni upp á klöpp eða upp í fjöru, þar sem honum var skipt.''<br>
			''Seilin var gjörð af þrem hlutum: Seilunálinni, sem venjulegast var gjörð úr hvalbeini, seilartauginni (eða seilarólinni, væri hún skorin úr nautshúð) og svo seilarbotninum, sem oft var tígullaga spýta með gati í miðju. Þar var endi seilartaugarinnar festur. Að seilarbotninum rann fiskurinn eftir tauginni.''<br>
			''Áður en bryggjur urðu til í Eyjum og handvagnar komu til sögunnar til þess að aka aflanum upp að aðgerðarkrónum, var hann dreginn „úr Sandi“ með svokölluðum fiskdráttarkrókum, tveir fiskar í hvorri hendi. Þeir krókar voru oft haglega gerðir, eins og sést á myndinni.''<br>
			''Þessum tækjum öllum á lesari minn góðan kost á að kynnast í [[Byggðasafn Vestmannaeyja\|Byggðarsafni Vestmannaeyja.]]<br>
			<br>
			<br>
	Vertíðina 1897 hófum við róðra 4. marz. Janúar og febrúar voru þá með fádæmum stormasamir. <br>		Vertíðina 1897 hófum við róðra 4. marz. Janúar og febrúar voru þá með fádæmum stormasamir. <br>
	Þessa vertíð notuðum við handfæri til 10. apríl, og alltaf hékk lóðin ónotuð inni í húsi. <br>		Þessa vertíð notuðum við handfæri til 10. apríl, og alltaf hékk lóðin ónotuð inni í húsi. <br>

Viglundur á 20. nóvember 2009 kl. 16:59

2009-11-20T16:59:18Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 20. nóvember 2009 kl. 16:59
Lína 35:		Lína 35:

	==Línurúlla, goggar, bjóð og kálfsbelgir eins og í Mjóafirði==		==Línurúlla, goggar, bjóð og kálfsbelgir eins og í Mjóafirði==
			[[Mynd: Ílar og kálfsbelgir.jpg\|thumb\|500px]]<br>
			''Á þessari mynd til hægri eru þrír ílar til vinstri og kálfsbelgur til hægri.''<br>
			''Hvað voru ílar?''<br>
			''Íll var poki, ýmist úr skinni gjörður eða boldangi. Í poka þessum var geymt lýsi, sem haft var í opnum skipum.''<br>
			''Þegar sjógangur var mikill, svo að hætta gat stafað af, var íllinn dreginn á eftir skipinu, t.d. á siglingu og íldi lýsið í sjóinn út um göt á sponsi ílsins. Lýsið sló á sjávargang eins og olía gerir nú. Nú heitir íllinn bárufleygur og ílir úr sér smurolíu blandaðri dísilolíu, eftir því sem gamall og margreyndur skipstjóri tjáir mér.''<br>
			''Fyrstu áratugina eftir að íslenzkir fiskimenn tóku að veiða fisk á línu, þekktust naumast önnur línuból en kálfsbelgir. Væru þeir milliból var bólfærið undið upp á þá.''
			:::''(Myndin tekin í [[Byggðasafn Vestmannaeyja\|Byggðarsafni Vestmannaeyja''.]])



	Eftir að lóðarefnið var komið, unnum við nokkrir að því að setja lóðina upp. Sumir þeirra höfðu aldrei séð lóð áður. Líka voru ýmis áhöld smíðuð til línuveiðanna, svo sem línurúlla, goggar, bjóð. Þá voru drepnir og flegnir kálfar til þess að hafa belgina í ból, — línuból. Allt var útbúið, eins og það ætti að notast austur á Mjóafirði. Þegar línan og öll hennar fylgitæki voru tilbúin, voru veiðitæki þessi öll geymd þar til síðari hluta næstu vertíðar (1897). Þá var ætlunin að nota þau. Mér kom það þá ekki til hugar, að vertíð hæfist hér nokkru sinni með línu. Við vildum vanda sem bezt allan undirbúning veiðanna með lóð og bíða svo, þar til veður færu að stillast eða fram í aprílmánuð.		Eftir að lóðarefnið var komið, unnum við nokkrir að því að setja lóðina upp. Sumir þeirra höfðu aldrei séð lóð áður. Líka voru ýmis áhöld smíðuð til línuveiðanna, svo sem línurúlla, goggar, bjóð. Þá voru drepnir og flegnir kálfar til þess að hafa belgina í ból, — línuból. Allt var útbúið, eins og það ætti að notast austur á Mjóafirði. Þegar línan og öll hennar fylgitæki voru tilbúin, voru veiðitæki þessi öll geymd þar til síðari hluta næstu vertíðar (1897). Þá var ætlunin að nota þau. Mér kom það þá ekki til hugar, að vertíð hæfist hér nokkru sinni með línu. Við vildum vanda sem bezt allan undirbúning veiðanna með lóð og bíða svo, þar til veður færu að stillast eða fram í aprílmánuð.

Viglundur á 17. nóvember 2009 kl. 22:23

2009-11-17T22:23:56Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 22:23
Lína 57:		Lína 57:
	Við hættum að róa 6. maí. Höfðum þá farið 11 róðra með línuna og tapað samtals 800 önglum. En aflinn þennan stutta tíma nam samtals 5596 þorskum og 1416 ýsum. Auk þess fengum við talsvert af lúðu og skötu. <br>		Við hættum að róa 6. maí. Höfðum þá farið 11 róðra með línuna og tapað samtals 800 önglum. En aflinn þennan stutta tíma nam samtals 5596 þorskum og 1416 ýsum. Auk þess fengum við talsvert af lúðu og skötu. <br>
	Frá því að við drógum út og til 10. apríl, að við hófum veiðarnar með línuna, vorum við búnir að fá 218 í hlut. Gera má ráð fyrir, að lítið hefði við það bætzt, eftir því sem aflinn reyndist hjá hinum, sem stunduðu eingöngu færi til vertíðarloka.		Frá því að við drógum út og til 10. apríl, að við hófum veiðarnar með línuna, vorum við búnir að fá 218 í hlut. Gera má ráð fyrir, að lítið hefði við það bætzt, eftir því sem aflinn reyndist hjá hinum, sem stunduðu eingöngu færi til vertíðarloka.

	~~==Bjargi bylt af brautu==~~

	~~''Leiðin rudd. Vertíðina 1898 notuðu öll skip í Eyjum línu. Beitan var gota og ljósabeita. Sumir skáru í vanþekkingu sinni alla krókana af línunni til þess að geta greitt hana.'' <br>~~

	~~Næstu vertíð, 1898, voru öll skip, sem hér gengu þá á vetrarvertíðinni, útbúin með lóð. Á hverju bjóði voru 200 krókar og milli tauma 2—2½ alin (126—157 sm). <br>~~
	~~Átt-æringar réru með 8 bjóð og minni bátar svo minna að tiltölu. Beitan var jafnan þorsk- og ýsuhrogn, ef þau voru til, og svo ljósabeita með. <br>~~
	~~Bezta ljósabeitan þótti lúða og steinbítur. <br>~~
	~~Fyrst í stað voru margir lengi að beita, t.d. gamlir menn, og það bar við, að við hinir yngri, sem vorum orðnir vanir lóðinni, gerðum okkur gaman að sumum körlunum. <br>~~
	Ýmsar sagnir gengu um „samskipti“ sumra karlanna við línuna. — Tveir, sem beittu saman, höfðu fengið flækju. Þá stóðu þeir ráðalausir, þar til þeir sáu það ráðlegast að skera alla krókana af flækjunni. <br>
	Eitt sinn sá ég þrjá vera að beita sama bjóðið úr stokk. Einn tók krókana úr trénu, annar krækti beitunni á önglana og sá þriðji lagði þá niður í bjóðið. Dýr mundi hún þykja slík beitning í dagvinnu, hvað þá í næturvinnu! <br>
	Vertíðina 1898 var þó ekki einvörðungu notuð lóð. Svo var það einnig næstu vertíðir. Þessa vertíð (1898) hóf ég róðra 22. febr. Þá byrjaði ég með línuna og hélt því áfram, þangað til loðnan kom um miðjan marz. Þá tókum við handfærin um tíma. <br>
	~~Framan af vertíðinni var tregur fiskur á lóðina og þar af leiðandi lítið um hrogn til beitu. <br>~~
	Svona reyndist þetta næstu vertíðir, að fiskur var tregur á lóð, þangað til kom fram í apríl. Og eftir að loðnan tók að ganga, þýddi sjaldan að nota lóðina. Þetta mun þó hafa stafað af því fyrst og fremst, hversu einhæf beitan var. Hér vantaði síld, sérstaklega fyrri hluta vertíðar. Þó fiskaðist stundum mjög vel „Undir Sandi“ og á [[Állinn\|Álnum]] á lóðina, eftir að loðna kom, en alltaf aflaðist þá meira af ýsu en þorksi. <br>
	Fyrstu vertíðarnar eftir að lóð varð hér aðalveiðarfærið, var helzta veiðisvæðið frá heimamiðum austur að Dýpri-Mannklakk og [[Leddarforir\|Ledd]], sunnan við [[Rófa\|Rófu ]] og allt austur að [[Sandahraun]]i. <br>
	Þegar fram í sótti og bátum fór fjölgandi, fór sjósókn vaxandi, — ekki sízt eftir að bátar með færeyska laginu voru almennt notaðir. Þá tóku menn að sækja suður að [[Súlnaskersklakkur\|Súlnaskersklakk]]. Hann var um tíma mjög ásótt fiskimið línubáta.

Viglundur á 17. nóvember 2009 kl. 22:11

2009-11-17T22:11:05Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 22:11
Lína 1:		Lína 1:
	~~==Geigur í garpi. Erfiðar draumfarir. Gat búizt við lífsháska, enda rættist draumurinn. „Það þykir mér verst, ef við drepum okkur, að ég er ekki búinn að borða bitann minn!“==~~

	~~Síðara sumarið, sem við rérum úr Brekkuþorpi, fórum við eitt sinn á sjóinn kl. 1 að nóttu. Þá var liðið fram í september. <br>~~
	Þessa nótt rérum við langt á undan öðrum fjarðarmönnum, eins og við gerðum jafnan, þegar góð voru veður, því að okkur þótti það miklu fiskilegra að vera búnir að leggja lóðina á undan öðrum. <br>
	Þessa nótt var logn og heiður himinn og veður hið fegursta. Þó lagðist þessi róður mjög illa í mig. Mig dreymdi þannig, að ég gekk þess ekki dulinn, að ég mundi komast í lífsháska á sjó, áður langt liði. Ég hafði orð á þessu við félaga mína, Jón og Vigfús. Við fórum nú samt í lengstu fiskileitir, því að veðurútlitið var mjög gott. En slíkur geigur var í mér við draum minn, að ég lagði ekki nema 2/3 af línunni, enda þótt Vigfús léti undrun sína í ljós, þar sem stillilogn var og heiðríkja. <br>
	~~Þegar við höfðum lokið við að leggja það, sem lagt var, tók að birta í norðaustri. Þá birtist veðurbakki í þeirri átt. Hann hækkaði brátt. <br>~~
	Þegar lóðin hafði legið fjórðung stundar, skipaði ég að róa að endabóli og fara að draga. Jón mæltist til þess, að hann fengi að borða áður, en ég neitaði því. Um það bil sem stjórinn var innbyrtur, hvessti snögglega af austri-norðaustri. <br>
	Fiskur var nægur, og þegar við hófum drátt á síðara bjóðinu, var miðrúmið orðið hálft og skutur hálfur af fiski. Öllum fiskinum á lóðinni, sem þá var ódregin, fleygðum við, enda var nú komið hvassviðri með miklum sjó, því að harður straumur fór á móti storminum. <br>
	~~Við sigldum aðeins á þríhyrnunni einni heim, og þó hljóp báturinn oft og tíðum hættulega mikið.<br>~~
	~~Alla leiðina heim urðu þeir báðir Jón og Vigfús, að standa í austri og hvíla hvorn annan. <br>~~
	Seinna kom okkur saman um, að ekki sjaldnar en 20 sinnum hefði bátinn hálffyllt á siglingu þessari. Eitt sinn skall á okkur ólag, sem færði mig í kaf, þar sem ég sat undir stjórn. Hélt ég þá, að sjóferð þessari væri lokið. Þá flaug sú hugsun eins og leiftur í gegnum huga minn, að nú væri um enga björgun að ræða, og sorgbitin yrði hún móðir mín, er hún frétti látið mitt. Flest lauslegt í bátnum fór fyrir borð. Þar með var fiskurinn. Mig minnir, að 4 fiskar væru eftir í miðrúminu. <br>
	Eftir að ólagið var liðið hjá, fór báturinn að lyfta sér, enda dró Jón ekki af sér við austurinn. Þegar hann hafði þurrausið bátinn, bað hann Vigfús að hvíla sig og bætti þá við: „Það þykir mér verst, ef við drepum okkur, að ég er ekki búinn að borða bitann minn.“

	==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==		==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==

Viglundur á 17. nóvember 2009 kl. 21:13

2009-11-17T21:13:32Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 21:13
Lína 86:		Lína 86:
	Fyrstu vertíðarnar eftir að lóð varð hér aðalveiðarfærið, var helzta veiðisvæðið frá heimamiðum austur að Dýpri-Mannklakk og [[Leddarforir\|Ledd]], sunnan við [[Rófa\|Rófu ]] og allt austur að [[Sandahraun]]i. <br>		Fyrstu vertíðarnar eftir að lóð varð hér aðalveiðarfærið, var helzta veiðisvæðið frá heimamiðum austur að Dýpri-Mannklakk og [[Leddarforir\|Ledd]], sunnan við [[Rófa\|Rófu ]] og allt austur að [[Sandahraun]]i. <br>
	Þegar fram í sótti og bátum fór fjölgandi, fór sjósókn vaxandi, — ekki sízt eftir að bátar með færeyska laginu voru almennt notaðir. Þá tóku menn að sækja suður að [[Súlnaskersklakkur\|Súlnaskersklakk]]. Hann var um tíma mjög ásótt fiskimið línubáta.		Þegar fram í sótti og bátum fór fjölgandi, fór sjósókn vaxandi, — ekki sízt eftir að bátar með færeyska laginu voru almennt notaðir. Þá tóku menn að sækja suður að [[Súlnaskersklakkur\|Súlnaskersklakk]]. Hann var um tíma mjög ásótt fiskimið línubáta.

	~~==Sumarstörfin í Eyjum fyrr á árum==~~

	~~''Róið á julum. Sigið í björg. Aflað heyja á túnum og í úteyjum. Þannig um aldir.'' <br>~~

	Áður en lóðin varð aðalveiðarfærið, stunduðu menn hér líka fiskveiðar á sumrum —sérstaklega þó að vorinu og fyrrihluta sumarsins. Þá réru menn á hinum svonefndu smáferjum eða „julum.“ Aðallega var róið á heimamiðin, svo sem Mannklakk, Réttarklakk, [[ Flókamið]], [[Hola\|Holu]], [[Bessi\|Bessa]],
	~~[[Þórarinshraun]], [[Bót]], [[Klakkar\|Klakka]], Ledd og Rófu. <br>~~
	~~Í júlí og til ágústloka var lítið stundaður sjór, því að á þeim tíma sumarsins voru flestir ungir menn við fuglaveiðar, og þeir eldri við slátt og aðra vinnu í landi. <br>~~
	Einstök sumur kom hér mikill fiskur, svo sem sumarið 1880. Þá hafði verið mjög mikill fiskur bæði „suður í sjó“ hér um Flóann og víða, en þá máttu fáir vera að því að sinna fiskveiðum nema í hjáverkum, því að það sumar var hin svonefnda
	[[Austurbúðin\|Nýjabúð]] byggð, þ.e. Austurbúðarhúsið austur við [[Skansinn]]. Þar voru margir í vinnu. Sumarið 1892 gekk líka mikill fiskur á heimamið, þá fékk ég 400 fiska í hlut af þorski frá júlíbyrjun til ágústloka. Mestur hluti þess afla veiddist vestur á [[Svið]]um og á öðrum fiskimiðum í „suðursjónum.“ <br>
	Bátar þeir, sem róið var á utan vertíðar, voru bæði litlir og að ýmsu leyti lélegir. Þeir gengu illa, sérstaklega í mótvindi. Eitt sinn vorum við á slíkum báti í 6 tíma að berja heim af Ledd. <br>
	Á vorin blésu hér oft austanvindar og jafnvel vikum saman með litlum hvíldum. En á þessum litlu bátum þýddi ekki að fara á sjó nema í góðu veðri. Menn stunduðu þó þessa vorróðra, þegar tök voru á, og það jafnvel hvernig sem gekk, því að lítið var annað að starfa um þann tíma árs og „lítið dró vesalan“. Það sem fékkst, var þá fundinn peningur og eilítil viðbót við innleggið frá vertíðinni. <br>
	Oft fiskaðist allmikið af öðrum fiski en þorski og löngu á vorin. Sérstaklega var það lúðan, sem menn oftast höfðu meira en nóg af til matar, enda var það þá og lengi síðar siður hér, að Eyjabúar gáfu hver öðrum í soðið, eftir því sem á stóð fyrir hverjum og einum í það og það skiptið. <br>
	Meðan handfærin voru einvörðungu stunduð á vertíðum, var stundum hætt við vertíðarskipin 20.—30. apríl sökum aflatregðu. Fóru menn þá að róa sumarbátum, svo framt að nokkur aflavon var. <br>
	~~Eftir að lóðin var tekin upp almennt, fóru menn fljótlega að nota hana á vorin og svo yfirleitt á öllum tímum ársins. <br>~~
	Í fyrstu áttu fáir nothœfa báta til þess að stunda á með lóð. Þar stóð ég hinsvegar strax vel að vígi, því að ég hafði ráð á hinum bezta bát, nefnilega „Hannibal“, sem áður er sagt frá, enda var hann notaður á vorin og sumrin, þar til vélbátarnir tóku við af opnu skipunum. <br>
	Það var því fljótlega hætt við hin svokölluðu „smájul“. Nú fóru Eyjabúar einnig að panta sér báta frá Færeyjum. Um árabil komu fleiri og færri bátar þaðan með hverri ferð dönsku millilandaskipanna. Að síðustu var kominn hingað mesti fjöldi af færeyskum sumarbátum. <br>
	Eftir að Eyjabúar hófu fiskveiðar með lóð, voru margar vertíðir hér mjög arðvænlegar. Margar sögur eru til um það, hvað menn lögðu þá mikið erfiði og miklar vökur á sig. Og það fór þá eins með vorvertíðarnar eins og vetrarvertíðarnar, að frádráttur frá afla var mjög lítill. <br>
	Á vorin notuðu menn gamla lóð frá vetrarvertíðinni. Vorlóðin, ef ég mætti nefna hana svo, var mjög stutt, aðeins 400—600 önglar, og beitan var eingöngu ljósabeita, helzt ýsa, sem veiddist venjulega samhliða löngunni. Voraflinn var mestmegnis langa. Af henni fóru í skippundið (160kg) 50-60. <br>
	~~Bezta fiskisvæðið var [[Þríhamradjúp\|Þríhamradýpið]] suður af [[Klakkar\|Klökkum]], — og svo svæðið frá [[Djúpamið]]i suður að Þórarinshrauni. <br>~~
	~~Þegar fram í sótti, tóku menn að sækja lengra á vorbátunum, t.d. austur á Rófu og Dýpri-Mannklakk, út á Ledd og suður að Súlnaskersklakk.~~

	~~==Framfarasporið mikla==~~

	~~''Ísfélag Vestmannaeyja ryður brautina. Það byggir frosthús 1902.'' <br>~~

	~~Mikill bagi var það löngum við útgerðina og dró úr afla, að ekkert~~
	~~íshús var í byggðarlaginu fyrr en 1902, að Ísfélag Vestmannaeyja var stofnað og byggði íshús að norskri fyrirmynd það ár. <br>~~
	Þar sem ekkert íshús var til, skemmdist beitan fljótlega, þegar frátök gerði. Langan virtist bæði lyktar- og bragðnæm; hún aflaðist ekki nema á nýja beitu. Íshússkorturinn olli oft vandræðum, og menn urðu af þeim sökum að róa með handfæri á grunnmið eða sarga þar með línu beitta maðki og skelfiski. Stundum kom það fyrir, að ekki tókst að ná í beitu fyrir lönguna.

	~~==Mjór er mikils vísir==~~

	~~''Snjókofar útgerðarmanna sönnuðu nauðsyn þess að byggja íshús í Eyjum. Ísinn sóttur á [[Vilpa\|Vilpu]] eða Daltjörnina. Annars safnað snjó.'' <br>~~

	Það var árið 1900, að við tókum okkur saman fjórir og létum útbúa okkur allstóran frystikassa. Jafnframt byggðum við okkur ískjallara, þar sem vörugeymsluhús Brynj. Sigfússonar kaupmanns stendur nú. (Sjá [[Blik 1967]], bls. 47). <br>
	~~Eftir að vélbátarnir komu til sögunnar, áttu flestar útgerðir slíka kjallara. Þeir voru venjulega kallaðir snjókofar. <br>~~
	~~Fyrstu tvö árin, sem við áttum ískjallarann, tókum við ís á Vilpu. Þriðja árið lagði Vilpu aldrei fyrir hátíðar. Þá söfnuðum við snjó í~~
	ískjallarann okkar, og þótti okkur betra að eiga við hann en ísinn. Annað vorið, sem við áttum ískjallarann, seldum við töluvert af ís í fiskiskútu, sem stundaði veiðar hér við Eyjar það vor (1901). <br>
	~~Í ískjallaranum geymdum við beitur okkar í næsta róður eða róðra, og stundum gátum við geymt beitu fyrir aðra líka.~~

	~~==Magnús eignast síldarnet==~~

	~~''Hann hafði kynnzt þeim netaveiðum austur í Mjóafirði. Mesti sólarhringsafli 12 síldir.'' <br>~~

	~~Eftir að við byggðum ískjallarann, gerðum við fyrstu tilraun með~~
	~~síldarnet, því að þarna var von til að geta geymt nokkurt síldarmagn. <br>~~
	Gísli kaupmaður Stefánsson pantaði síldarnetin fyrir okkur, þ.e.a.s. slöngurnar. Þær fékk hann ólitaðar frá Englandi. Barkalitur og korkur í flár fylgdi slöngunum og efni í þinla eða teina. <br>
	~~Þetta voru tvær langar slöngur. Við bútuðum hvora þeirra í 4 hluta og fengum þannig 8 net úr þeim báðum. Netið var fellt 13 faðmar (26 metrar) á lengd og 2½ á dýpt. <br>~~
	~~Hugmynd okkar var að hafa þetta lagnet, eins og þá tíðkaðist á Austfjörðum. Þess vegna vildum við ekki hafa netin dýpri. <br>~~
	Þegar við vorum búnir að lita netin, fella þau og ganga frá þeim að öðru leyti, lögðum við nokkur þeirra og létum þau liggja um viku tíma út frá klöppunum sunnan við [[Víkin\|Víkina]]. Mesti sólarhringsafli var 12 síldar. <br>
	Um haustið fékk [[Jón Ingimundarson\|Jón Ingimundsson]] í [[Mandalur\|Mandal]] netin lánuð og lét reka með þau á enskum síldarbáti, sem hér var þá. Hann lét reka á Flóanum austur af Urðunum. Hann veiddi talsverða síld, en veður spilltist, svo að veiði þessi varð endaslepp.

	~~==Ekki gefist upp==~~

	~~''Samtök um síldveiðar. Full net''.~~
	~~''Hver síld boðin á einn eyri. Engin sala.'' <br>~~

	Eftir það reyndi enginn með netin fyrr en árið eftir. Þá tókum við okkur saman fjórir, Gísli Lárusson í Stakkagerði, Jón í Mandal, [[Stefán Gíslason]] í [[Hlíðarhús]]i og ég, og fórum með netin á Hannibal suður á [[Stakkabót]]. Þetta var 26. ágúst, og netin voru fimm. Ætlunin var að láta reka með netin. Þegar við höfðum gefið út tógið og bundið það fast í bátnum, þyngdi svo á bólunum, að auðséð var að netin voru orðin full af síld. Svo reyndist þetta líka. Báturinn gerði ekki betur en bera aflann. Við buðum síldina til kaups á einn eyri stykkið. Þegar sú verzlun tókst ekki, gáfum við hverjum sem hafa vildi hálfa fötu af síld. Samt fór lítið af síldinni. Megin hluta hennar létum við salta. <br>
	~~Um leið og vélbátarnir komu, fengu einstaka bátsfélög sér síldarnet og öfluðu stundum vel í þau. <br>~~

	~~==Vertíðarskip með færeysku lagi koma til sögunnar. Þau þóttu léttari og ekki eins „mannfrek“==~~

	Þegar í ljós kom, að aflaföng fóru stórum vaxandi með almennri notkun lóðarinnar, og Eyjabúum í heild varð það ljóst, að skipaeigendur græddu á útgerðinni, fór róðrarskipum hér fjölgandi. Mest voru það þá færeyskir róðrarbátar. Bátar með því lagi voru þá einnig brátt smíðaðir hér og reyndar öll vertíðarskip með því lagi. Þau voru flest tí-róin og með „kutter“-siglingu. <br>
	Vertíðirnar 1905 og 1906 var ég með skip með færeysku lagi, því að mér þótti gamli áttæringurinn Ingólfur svo mannfrekur og erfiður á móti bátunum eða skipunum með færeyska laginu. Við vorum 14 á þessar tvær vertíðir.<br>
	~~Reynsla mín og margra annarra var ágæt af skipunum eða bátunum með færeyska laginu, en þeir voru hér fá ár í notkun, því að vélbátarnir útrýmdu þeim fljótt.~~
	~~:::::::::[[Magnús Guðmundsson\|''M.G.'']]~~

Viglundur á 17. nóvember 2009 kl. 21:06

2009-11-17T21:06:06Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 21:06
Lína 11:		Lína 11:
	Seinna kom okkur saman um, að ekki sjaldnar en 20 sinnum hefði bátinn hálffyllt á siglingu þessari. Eitt sinn skall á okkur ólag, sem færði mig í kaf, þar sem ég sat undir stjórn. Hélt ég þá, að sjóferð þessari væri lokið. Þá flaug sú hugsun eins og leiftur í gegnum huga minn, að nú væri um enga björgun að ræða, og sorgbitin yrði hún móðir mín, er hún frétti látið mitt. Flest lauslegt í bátnum fór fyrir borð. Þar með var fiskurinn. Mig minnir, að 4 fiskar væru eftir í miðrúminu. <br>		Seinna kom okkur saman um, að ekki sjaldnar en 20 sinnum hefði bátinn hálffyllt á siglingu þessari. Eitt sinn skall á okkur ólag, sem færði mig í kaf, þar sem ég sat undir stjórn. Hélt ég þá, að sjóferð þessari væri lokið. Þá flaug sú hugsun eins og leiftur í gegnum huga minn, að nú væri um enga björgun að ræða, og sorgbitin yrði hún móðir mín, er hún frétti látið mitt. Flest lauslegt í bátnum fór fyrir borð. Þar með var fiskurinn. Mig minnir, að 4 fiskar væru eftir í miðrúminu. <br>
	Eftir að ólagið var liðið hjá, fór báturinn að lyfta sér, enda dró Jón ekki af sér við austurinn. Þegar hann hafði þurrausið bátinn, bað hann Vigfús að hvíla sig og bætti þá við: „Það þykir mér verst, ef við drepum okkur, að ég er ekki búinn að borða bitann minn.“		Eftir að ólagið var liðið hjá, fór báturinn að lyfta sér, enda dró Jón ekki af sér við austurinn. Þegar hann hafði þurrausið bátinn, bað hann Vigfús að hvíla sig og bætti þá við: „Það þykir mér verst, ef við drepum okkur, að ég er ekki búinn að borða bitann minn.“



	==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==		==Borið við að veiða á línu — enginn árangur==

Viglundur á 17. nóvember 2009 kl. 20:54

2009-11-17T20:54:18Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 20:54
Lína 155:		Lína 155:
	:::::::::[[Magnús Guðmundsson\|''M.G.'']]		:::::::::[[Magnús Guðmundsson\|''M.G.'']]


			[[Blik 1969/Endurminningar V. hluti\|V. hluti]]

	[[Blik 1969/Endurminningar III. hluti\|Til baka]]		[[Blik 1969/Endurminningar III. hluti\|Til baka]]

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. nóvember 2009 kl. 20:54
Lína 155:		Lína 155:
	:::::::::[[Magnús Guðmundsson\|''M.G.'']]		:::::::::[[Magnús Guðmundsson\|''M.G.'']]


			[[Blik 1969/Endurminningar V. hluti\|V. hluti]]

	[[Blik 1969/Endurminningar III. hluti\|Til baka]]		[[Blik 1969/Endurminningar III. hluti\|Til baka]]