Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, III. hluti - Breytingaskrá

Viglundur á 18. september 2010 kl. 19:24

2010-09-18T19:24:33Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. september 2010 kl. 19:24
Lína 8:		Lína 8:

	<center>Æviágrip og nokkur ljóðmæli</center> </big></big></big>		<center>Æviágrip og nokkur ljóðmæli</center> </big></big></big>
	<center>(3. hluti~~, lok~~)</center>		<center>(3. hluti)</center>

Viglundur á 18. september 2010 kl. 18:26

2010-09-18T18:26:19Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. september 2010 kl. 18:26
Lína 110:		Lína 110:

	Vísa þessi mætti gjarnan lifa með afkomendum hjónanna Sigríðar Brynjólfsdóttur og Högna Sigurðssonar hér í Eyjum og víðar.<br>		Vísa þessi mætti gjarnan lifa með afkomendum hjónanna Sigríðar Brynjólfsdóttur og Högna Sigurðssonar hér í Eyjum og víðar.<br>
	[[Mynd:~~Blik~~ 1967 197.jpg\|thumb\|200px\|''Þorkell Færeyingur'']]		[[Mynd: 1967 b 197 A.jpg\|thumb\|200px\|''Þorkell Færeyingur'']]
	Árið 1882 flyzt Færeyingur nokkur frá heimkynnum sínum þar ytra til Íslands og gerist vinnumaður í Hellisfirði. Sá hét Þorkell Joensen. Hann mun hafa verið fæddur 1850.<br>		Árið 1882 flyzt Færeyingur nokkur frá heimkynnum sínum þar ytra til Íslands og gerist vinnumaður í Hellisfirði. Sá hét Þorkell Joensen. Hann mun hafa verið fæddur 1850.<br>
	Árið 1885 er Færeyingur þessi setztur að í Norðfirði og átti síðan heimili sitt þar á Nesi um tugi ára. Ég minnist hans þar á fyrsta tugi aldarinnar, en ekki er mér enn kunnugt, hvenær hann lézt.<br>		Árið 1885 er Færeyingur þessi setztur að í Norðfirði og átti síðan heimili sitt þar á Nesi um tugi ára. Ég minnist hans þar á fyrsta tugi aldarinnar, en ekki er mér enn kunnugt, hvenær hann lézt.<br>

Viglundur á 18. september 2010 kl. 18:16

2010-09-18T18:16:21Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. september 2010 kl. 18:16
Lína 2:		Lína 2:


	Sem áður í veikindunum er það trúin, trúarneistinn, sem sendir eilitla skímu inn í sálarlífið.<br>		<center>[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:</center>


			<big><big><big><big><big><center>Jónas skáld Þorsteinsson</center> </big></big><br>

			<center>Æviágrip og nokkur ljóðmæli</center> </big></big></big>
			<center>(3. hluti, lok)</center>


			<big>Sem áður í veikindunum er það trúin, trúarneistinn, sem sendir eilitla skímu inn í sálarlífið.<br>
	Sumarið 1897 tók Jónas Þorsteinsson að hressast á ný, svo að af honum brá þunglyndið endur og eins. Í ágúst skrifaði hann Jóni mági sínum ljóðabréf.<br>		Sumarið 1897 tók Jónas Þorsteinsson að hressast á ný, svo að af honum brá þunglyndið endur og eins. Í ágúst skrifaði hann Jóni mági sínum ljóðabréf.<br>
	Þar bregður enn fyrir ömurlegu sálarástandi:		Þar bregður enn fyrir ömurlegu sálarástandi:
Lína 17:		Lína 26:
	Svo sem greint er frá í [[Blik\|Bliki 1963]] (bls. 171) fluttist [[Högni Sigurðsson]], sonur [[Sigurður Sigurfinnsson\|Sigurðar Sigurfinnssonar]] hreppstjóra í Vestmannaeyjum, austur í Norðfjörð, er hann hafði lokið gagnfræðaprófi í Flensborgarskóla. Í Norðfirði dvaldist Högni 5-6 ár og stundaði sjósókn og fleira á sumrum og barnakennslu á vetrum.<br>		Svo sem greint er frá í [[Blik\|Bliki 1963]] (bls. 171) fluttist [[Högni Sigurðsson]], sonur [[Sigurður Sigurfinnsson\|Sigurðar Sigurfinnssonar]] hreppstjóra í Vestmannaeyjum, austur í Norðfjörð, er hann hafði lokið gagnfræðaprófi í Flensborgarskóla. Í Norðfirði dvaldist Högni 5-6 ár og stundaði sjósókn og fleira á sumrum og barnakennslu á vetrum.<br>
	Högni Sigurðsson og Jónas Þorsteinsson kynntust í Norðfirði. Högna gazt vel að gáfum Jónasar. Sjálfur var Högni skáld og kunni vel að meta vel kveðna vísu.<br>		Högni Sigurðsson og Jónas Þorsteinsson kynntust í Norðfirði. Högna gazt vel að gáfum Jónasar. Sjálfur var Högni skáld og kunni vel að meta vel kveðna vísu.<br>
	Þegar Jónas skáld raknaði smám saman úr sinnisveikisrotinu 1896-1897, naut hann hjálpsemi og mannlundar Högna Sigurðssonar og vinarhlýju hans. Högni tók Jónas Þorsteinsson til sín og leyfði honum húsrými hjá sér. Kærleikslund Högna og næmur skilningur á sálarveilu skáldsins hafði þau áhrif á sjúklinginn, að hann hresstist dag frá degi, sálarlífið styrkist. Hann tók að sannfærast um það á nýjan leik, „að lífið er ~~ljós~~,“ þar sem „helgunar andi“ lýsir og vermir.<br>		Þegar Jónas skáld raknaði smám saman úr sinnisveikisrotinu 1896-1897, naut hann hjálpsemi og mannlundar Högna Sigurðssonar og vinarhlýju hans. Högni tók Jónas Þorsteinsson til sín og leyfði honum húsrými hjá sér. Kærleikslund Högna og næmur skilningur á sálarveilu skáldsins hafði þau áhrif á sjúklinginn, að hann hresstist dag frá degi, sálarlífið styrkist. Hann tók að sannfærast um það á nýjan leik, „að lífið er ljós“, þar sem „helgunar andi“ lýsir og vermir.<br>
	Sömu hugarhlýjuna auðsýndi kona Högna, [[Sigríður Brynjólfsdóttir]], hinu sjúka skáldi, eftir að hún giftist Högna Sigurðssyni. Síðan urðu þeir Jónas og Högni Sigurðsson aldavinir, meðan báðir lifðu.<br>		Sömu hugarhlýjuna auðsýndi kona Högna, [[Sigríður Brynjólfsdóttir]], hinu sjúka skáldi, eftir að hún giftist Högna Sigurðssyni. Síðan urðu þeir Jónas og Högni Sigurðsson aldavinir, meðan báðir lifðu.<br>
	Og nú yrkir skáldið Jónas Þorsteinsson í öðrum tón, eftir að hafa notið sálarhlýju Högna Sigurðssonar um sinn:		Og nú yrkir skáldið Jónas Þorsteinsson í öðrum tón, eftir að hafa notið sálarhlýju Högna Sigurðssonar um sinn:
Lína 92:		Lína 101:
	:veit ég Gerða heitir.		:veit ég Gerða heitir.

	Næstelzta barn Högna og Sigríðar var þá nýskírt, er þetta gerðist, stúlkubarn, sem hét Ágústa Þorgerður. Tæpast mundi þessi frásögn hafa lifað, svo lítil sem hún er, ef ekki hefði undrið átt sér stað þá þegar, sem sé það, að Högni dró stóra og feita lúðu rétt eftir að erindið var kveðið.<br>		Næstelzta barn Högna og Sigríðar var þá nýskírt, er þetta gerðist, stúlkubarn, sem hét [[Ágústa Þorgerður Högnadóttir\|Ágústa Þorgerður]]. Tæpast mundi þessi frásögn hafa lifað, svo lítil sem hún er, ef ekki hefði undrið átt sér stað þá þegar, sem sé það, að Högni dró stóra og feita lúðu rétt eftir að erindið var kveðið.<br>
	Sigríður Brynjólfsdóttir, kona Högna Sigurðssonar, reyndist Jónasi Þorsteinssyni umhyggjusöm og hjartahlý. Hún eins og maður hennar fann til með einstæðingnum auðnulitla. Skáldið kunni að meta mannlund hennar og drengskap og vildi svo gjarnan vera maður til að launa henni að einhverju leyti allt það, sem hún hafði honum vel gjört. Skáldið kvað til hennar vel gerða vísu:		Sigríður Brynjólfsdóttir, kona Högna Sigurðssonar, reyndist Jónasi Þorsteinssyni umhyggjusöm og hjartahlý. Hún eins og maður hennar fann til með einstæðingnum auðnulitla. Skáldið kunni að meta mannlund hennar og drengskap og vildi svo gjarnan vera maður til að launa henni að einhverju leyti allt það, sem hún hafði honum vel gjört. Skáldið kvað til hennar vel gerða vísu:

Lína 118:		Lína 127:
	Þegar Jónas skáld var ferðbúinn til Færeyja, sendi hann kunningja sínum þessar vísur:		Þegar Jónas skáld var ferðbúinn til Færeyja, sendi hann kunningja sínum þessar vísur:

	:~~'''~~FERÐBÚINN TIL FÆREYJA~~'''~~		:FERÐBÚINN TIL FÆREYJA
	:(Úr bréfi til kunningja)		:(Úr bréfi til kunningja)

Lína 133:		Lína 142:
	Þegar landið hvarf í sæ á leið til Færeyja, orti skáldið þetta kvæði og sendi Högna Sigurðssyni vini sínum í Norðfirði:		Þegar landið hvarf í sæ á leið til Færeyja, orti skáldið þetta kvæði og sendi Högna Sigurðssyni vini sínum í Norðfirði:

	:~~'''~~Á LEIÐ TIL FÆREYJA, ER ÍSLAND HVARF Í SÆ:~~'''~~		:Á LEIÐ TIL FÆREYJA, ER ÍSLAND HVARF Í SÆ:
	:Fjallagyðja á fannastól,		:Fjallagyðja á fannastól,
	:fóstran, sem ég trega,		:fóstran, sem ég trega,
Lína 165:		Lína 174:


	:~~'''~~ÚR LJÓÐABRÉFI TIL HÖGNA SIGURÐSSONAR, NORÐFIRÐI, SENT FRÁ FÆREYJUM 1901~~'''~~		:ÚR LJÓÐABRÉFI TIL HÖGNA SIGURÐSSONAR, NORÐFIRÐI, SENT FRÁ FÆREYJUM 1901.

	:Högni minn, ég heilsa þér		:Högni minn, ég heilsa þér
Lína 222:		Lína 231:
	:að aflist vel á þorra.		:að aflist vel á þorra.

	:Það, sem nefna þegnar ''Gjá'		:Það, sem nefna þegnar ''Gjá''
	:það er skammt frá ''Eyde'',		:það er skammt frá ''Eyde'',
	:virðar sigldu vörum frá		:virðar sigldu vörum frá
Lína 282:		Lína 291:
	:lífga báða kunni.		:lífga báða kunni.
	:Mikið vísdóms mettuð önd		:Mikið vísdóms mettuð önd
	:Mímis drakk af ~~brunnni~~.		:Mímis drakk af brunni.

	:Helzt við óð ég hýrga móð.		:Helzt við óð ég hýrga móð.
Lína 326:		Lína 335:
	:hjartans kveðju mína.		:hjartans kveðju mína.

	:~~'''~~MINNI FÆREYINGA~~'''~~		:MINNI FÆREYINGA
	:Ég fór að skoða Færeyjar		:Ég fór að skoða Færeyjar
	:og fólkið hjartaprúða,		:og fólkið hjartaprúða,
Lína 521:		Lína 530:
	:ljóssins fögru braut að ná. –		:ljóssins fögru braut að ná. –

	:Ljósunn skyldi barnið heita. Og aftur kvað faðirinn:		Ljósunn skyldi barnið heita. Og aftur kvað faðirinn:

	:Gæfu minni geld ég hrós		:Gæfu minni geld ég hrós

Viglundur á 13. desember 2009 kl. 21:06

2009-12-13T21:06:09Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 13. desember 2009 kl. 21:06
Lína 1:		Lína 1:
	[[Blik 1967\|Efnisyfirlit ~~Blik~~ 1967]]		[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Bliks 1967]]

Viglundur á 10. desember 2009 kl. 12:25

2009-12-10T12:25:46Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 10. desember 2009 kl. 12:25
Lína 1:		Lína 1:
			[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Blik 1967]]


	Sem áður í veikindunum er það trúin, trúarneistinn, sem sendir eilitla skímu inn í sálarlífið.<br>		Sem áður í veikindunum er það trúin, trúarneistinn, sem sendir eilitla skímu inn í sálarlífið.<br>
	Sumarið 1897 tók Jónas Þorsteinsson að hressast á ný, svo að af honum brá þunglyndið endur og eins. Í ágúst skrifaði hann Jóni mági sínum ljóðabréf.<br>		Sumarið 1897 tók Jónas Þorsteinsson að hressast á ný, svo að af honum brá þunglyndið endur og eins. Í ágúst skrifaði hann Jóni mági sínum ljóðabréf.<br>
Lína 545:		Lína 548:
	Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.<br>		Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.<br>

	*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|~~Jónas skáld Þorsteinsson,~~ IV. hluti]]		*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|IV. hluti]]

	*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, II. hluti\|Til baka]]		*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, II. hluti\|Til baka]]

Viglundur á 8. nóvember 2009 kl. 15:04

2009-11-08T15:04:25Z

Sýna breytingar

Viglundur á 5. nóvember 2009 kl. 12:11

2009-11-05T12:11:25Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 5. nóvember 2009 kl. 12:11
Lína 550:		Lína 550:
	Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.<br>		Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.<br>

	[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti]]		*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti]]

	[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, II. hluti\|Til baka]]		*[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, II. hluti\|Til baka]]


	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 5. nóvember 2009 kl. 12:08

2009-11-05T12:08:44Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 5. nóvember 2009 kl. 12:08
Lína 551:		Lína 551:

	[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti]]		[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti]]

			[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, II. hluti\|Til baka]]


	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 5. nóvember 2009 kl. 11:58

2009-11-05T11:58:54Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 5. nóvember 2009 kl. 11:58
Lína 548:		Lína 548:
	Harðangur nefndi Jónas skáld Þorsteinsson íbúðarhús sitt á Nesi í Norðfirði. Ég læt vera að lýsa vistarverunni þar. Enn rennur mér til rifja öll sú fátækt, sem skáldið og fjölskylda hans áttu þar við að búa, og allur sá þrældómur, sem Jóhanna bústýra lagði á sig og varð á sig að leggja á þessum erfiðu árum, þegar allt var á frumstigi hjá okkur, flutningatækin, vegirnir, verzlunarhættirnir, kaupgjaldsmálin, - já, réttur fátæklingsins til að lifa, - til að draga fram lífið. Já, allt allt.<br>		Harðangur nefndi Jónas skáld Þorsteinsson íbúðarhús sitt á Nesi í Norðfirði. Ég læt vera að lýsa vistarverunni þar. Enn rennur mér til rifja öll sú fátækt, sem skáldið og fjölskylda hans áttu þar við að búa, og allur sá þrældómur, sem Jóhanna bústýra lagði á sig og varð á sig að leggja á þessum erfiðu árum, þegar allt var á frumstigi hjá okkur, flutningatækin, vegirnir, verzlunarhættirnir, kaupgjaldsmálin, - já, réttur fátæklingsins til að lifa, - til að draga fram lífið. Já, allt allt.<br>
	Marga kolapokana sá ég Jóhönnu bústýru bera á bakinu heim að Harðangri klædda tötrum. Þá féllu sjaldan skórnir að fótum hennar. Þeir voru oftast af „hinu kyninu“ og líklega „númer 44“, þó að hún hefði getað komizt af með nr. 39, ef allt hefði verið með felldu. - Já, ég finn enn þá meira til þess nú en þá, hversu þetta allt var ömurlegt. Já, líf fátæklinganna í heild. Það má gleymast, segir þú, lesari minn góður. Er það alveg víst? Er þetta ekki eilítill kafli úr sögu þjóðarinnar? Hversvegna að draga fjöður yfir átakanlegustu kaflana? Ef til vill megum við mest af þeim læra.<br>		Marga kolapokana sá ég Jóhönnu bústýru bera á bakinu heim að Harðangri klædda tötrum. Þá féllu sjaldan skórnir að fótum hennar. Þeir voru oftast af „hinu kyninu“ og líklega „númer 44“, þó að hún hefði getað komizt af með nr. 39, ef allt hefði verið með felldu. - Já, ég finn enn þá meira til þess nú en þá, hversu þetta allt var ömurlegt. Já, líf fátæklinganna í heild. Það má gleymast, segir þú, lesari minn góður. Er það alveg víst? Er þetta ekki eilítill kafli úr sögu þjóðarinnar? Hversvegna að draga fjöður yfir átakanlegustu kaflana? Ef til vill megum við mest af þeim læra.<br>
	Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.		Ég held meira að segja, að það geri mig sjálfan á mínum aldri að betri manni, að rifja allt þetta upp og gera mér sem fyllsta grein fyrir ævi Jónasar skálds Þorsteinssonar og örlögum, og svo þeirra, sem lifðu með honum og fyrir hann og tengdu örlög sín ævi hans og atorku eða atorkuleysi, gáfum og svo gáfnaskorti til þess að sjá sér og sínum farborða í von og trú á gæfu og gengi á tímum vályndis og voða, fátæktar og úrræðaleysis, þegar hamfarir náttúruaflanna á landi okkar færðu allt í fjötra og hindruðu allt bjargræði, fyrst og fremst sökum úrræðaleysis þjóðarinnar, fátæktar, tæknilegrar fáfræði og umkomuleysis. Aðeins afburðamennirnir að hyggindum og forsjálni flutu skaðlitlir yfir þann örlagastraum og björguðu þá æðioft öðrum með sér. Ef til vill eigum við þeim mest að þakka tilveru þjóðarinnar nú, afburða hyggindagáfum þeirra og atgjörvi, - þeim að þakka, að íslenzka þjóðin sökk ekki gjörsamlega í djúp tímans, svo að lítil sem engin verksumerki sæjust þess, að hún hefði nokkurn tíma verið til.<br>

			[[Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti\|Jónas skáld Þorsteinsson, IV. hluti]]

	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur: Blik 1967/Jónas skáldi Þorsteinsson, æviágrip og ljóð III. hluti færð á Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, III. hluti

2009-11-05T11:55:53Z

Blik 1967/Jónas skáldi Þorsteinsson, æviágrip og ljóð III. hluti færð á Blik 1967/Jónas skáld Þorsteinsson, III. hluti

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 5. nóvember 2009 kl. 11:55
(Enginn munur)