Blik 1967/Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum - Breytingaskrá

Viglundur á 13. desember 2012 kl. 10:11

2012-12-13T10:11:20Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 13. desember 2012 kl. 10:11
Lína 164:		Lína 164:

	Öll þessi 4 ár er verðið á hákarlalifrinni hið sama, kr. 12,00 fyrir hverja tunnu upp úr skipi.<br>		Öll þessi 4 ár er verðið á hákarlalifrinni hið sama, kr. 12,00 fyrir hverja tunnu upp úr skipi.<br>
	Skipstjóri á þilskipinu [[Neptunus, þilskip\|Neptunusi]] var [[Sigurður Sigurfinnsson]] í [[Boston]]. Hann var líka einn af 4 eigendum skipsins. Hinir voru þau [[Kristín Einarsdóttir]] ekkja í Nýjabæ, systir Árna bónda Einarssonar á Vilborgarstöðum, [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]i og [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurður Sveinsson]] „snedker“ í [[Nýborg]].<br>		Skipstjóri á þilskipinu [[Neptunus, þilskip\|Neptunusi]] var [[Sigurður Sigurfinnsson]] í [[Boston]]. Hann var líka einn af 4 eigendum skipsins. Hinir voru þau [[Kristín Einarsdóttir (Nýjabæ)\|Kristín Einarsdóttir]] ekkja í Nýjabæ, systir Árna bónda Einarssonar á Vilborgarstöðum, [[Gísli Stefánsson (kaupmaður)\|Gísli Stefánsson]] í [[Hlíðarhús]]i og [[Sigurður Sveinsson í Nýborg\|Sigurður Sveinsson]] „snedker“ í [[Nýborg]].<br>
	Þessi stutta veiðiskýrsla Neptunusar veitir okkur eilitla hugmynd um það, hversu hákarlinn gekk til þurrðar á Vestmannaeyjamiðum ár frá ári um þetta árabil. Það veldur því öðrum þræði, að veiðarnar leggjast alveg niður. Einnig stuðlar hið lága verð á lifrinni að því sama.<br>		Þessi stutta veiðiskýrsla Neptunusar veitir okkur eilitla hugmynd um það, hversu hákarlinn gekk til þurrðar á Vestmannaeyjamiðum ár frá ári um þetta árabil. Það veldur því öðrum þræði, að veiðarnar leggjast alveg niður. Einnig stuðlar hið lága verð á lifrinni að því sama.<br>
	Eins og ég drap á áðan í greinarkorni þessu, þá getur Þorvaldur Thoroddsen þess í ritum sínum, að hákarlslifrarverðið hafi numið 50-60 krónum á tunnu, fyrst eftir að hákarlsveiðar hófust við Norðurland eftir miðja 19. öldina, en verið fallið niður í 24 krónur 1896.<br>		Eins og ég drap á áðan í greinarkorni þessu, þá getur Þorvaldur Thoroddsen þess í ritum sínum, að hákarlslifrarverðið hafi numið 50-60 krónum á tunnu, fyrst eftir að hákarlsveiðar hófust við Norðurland eftir miðja 19. öldina, en verið fallið niður í 24 krónur 1896.<br>

Viglundur á 18. september 2010 kl. 15:05

2010-09-18T15:05:34Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. september 2010 kl. 15:05
Lína 1:		Lína 1:
	[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Bliks 1967]]		[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Bliks 1967]]

	[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]		<center>[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:</center>
	==Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum==
	„Hákarlatúrar“ hétu veiðiferðir þessar í daglegu tali í Vestmannaeyjum, þegar farið var í hákarlalegur. Þær voru mikið stundaðar á opnum skipum á tímabilinu 1860-1890. Um 1860 tregaðist mjög fiskafli við Eyjar. Þá tóku útgerðarmenn og formenn að stunda hákarlaveiðar, því að þær voru ~~ábótasamari~~. Þegar á leið, gáfu þær mikið í aðra hönd, sérstaklega á Norðurlandi, því að verðið þar nam 50-60 krónum fyrir hverja lifrartunnu og stundum allt að 70 krónum (Þ.Th.), en var jafnan mun lægra á Suðurlandi, sérstaklega í Vestmannaeyjum. <br>
			<big><big><big><big><center>Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum</center> </big></big></big>


			„Hákarlatúrar“ hétu veiðiferðir þessar í daglegu tali í Vestmannaeyjum, þegar farið var í hákarlalegur. Þær voru mikið stundaðar á opnum skipum á tímabilinu 1860-1890. Um 1860 tregaðist mjög fiskafli við Eyjar. Þá tóku útgerðarmenn og formenn að stunda hákarlaveiðar, því að þær voru ábatasamari. Þegar á leið, gáfu þær mikið í aðra hönd, sérstaklega á Norðurlandi, því að verðið þar nam 50-60 krónum fyrir hverja lifrartunnu og stundum allt að 70 krónum (Þ.Th.), en var jafnan mun lægra á Suðurlandi, sérstaklega í Vestmannaeyjum. <br>
	Hákarlalifrin féll hinsvegar mjög í verði, þegar leið nær aldamótunum. T.d. voru aðeins greiddar 24 krónur fyrir hverja lifrartunnu á Norðurlandi árið 1896 (Þ.Th.). Eftir lifrinni úr hákarlinum var næstum eingöngu sótzt, - ekki hákarlinum sjálfum.<br>		Hákarlalifrin féll hinsvegar mjög í verði, þegar leið nær aldamótunum. T.d. voru aðeins greiddar 24 krónur fyrir hverja lifrartunnu á Norðurlandi árið 1896 (Þ.Th.). Eftir lifrinni úr hákarlinum var næstum eingöngu sótzt, - ekki hákarlinum sjálfum.<br>
	Þegar lifrin féll svo mjög í verði, urðu sjómenn tregari til að leggja á sig allt það erfiði, þær vökur og þá vosbúð, - og hættur, sem var samfara hákarlaveiðum.<br>		Þegar lifrin féll svo mjög í verði, urðu sjómenn tregari til að leggja á sig allt það erfiði, þær vökur og þá vosbúð, - og hættur, sem var samfara hákarlaveiðum.<br>
Lína 17:		Lína 21:
	Allir minni bátar en þessir, voru kallaðir ''jul'' hvort sem 1 eða 2 hlutir voru goldnir eftir þá.<br>		Allir minni bátar en þessir, voru kallaðir ''jul'' hvort sem 1 eða 2 hlutir voru goldnir eftir þá.<br>
	Auk þeirra hluta, sem teknir voru í bátsleigu, var tekinn einn beituhlutur af hákarlslifrinni og tveir hlutir fyrir lán á sókninni, og akkeri með járnfesti, sem nam 5-6 föðmum (10-12 m), og var sá keðjustúfur ofan við akkerið kallaður „forhlaupari“. Þá var tóg til þess að liggja við. Það var allt að 120 faðmar á lengd. Þessum legufærum fylgdu einnig handfæri úr gildri línu með sökku, sem var oftast 8 pund (4 kg) á þyngd, og öngull, hákarlsöngull. Hann var með segulnagla (sigurnagla). Þar í var fest smágerð járnfesti 2-3 faðma löng. Einnig var ofan við sökkuna eða lóðið festi um það bil 1 faðmur á lengd. Í hana var svo færið bundið. Þessi festarstúfur ofan við sökkuna var kallaður bálkur. Járnfestar þessar voru nauðsynlegar til þess að hindra, að „sá grái“ klippti sundur öngultauminn eða færið næst fyrir ofan sökkuna með hinum ofurbeittu sköflum sínum.		Auk þeirra hluta, sem teknir voru í bátsleigu, var tekinn einn beituhlutur af hákarlslifrinni og tveir hlutir fyrir lán á sókninni, og akkeri með járnfesti, sem nam 5-6 föðmum (10-12 m), og var sá keðjustúfur ofan við akkerið kallaður „forhlaupari“. Þá var tóg til þess að liggja við. Það var allt að 120 faðmar á lengd. Þessum legufærum fylgdu einnig handfæri úr gildri línu með sökku, sem var oftast 8 pund (4 kg) á þyngd, og öngull, hákarlsöngull. Hann var með segulnagla (sigurnagla). Þar í var fest smágerð járnfesti 2-3 faðma löng. Einnig var ofan við sökkuna eða lóðið festi um það bil 1 faðmur á lengd. Í hana var svo færið bundið. Þessi festarstúfur ofan við sökkuna var kallaður bálkur. Járnfestar þessar voru nauðsynlegar til þess að hindra, að „sá grái“ klippti sundur öngultauminn eða færið næst fyrir ofan sökkuna með hinum ofurbeittu sköflum sínum.
	[[Mynd:~~Blik~~ 1967 122.jpg\|left\|thumb\|500px\|''Ýmis hákarlaveiðitæki.''<br>		[[Mynd: 1967 b 122 A.jpg\|left\|thumb\|500px\|''Ýmis hákarlaveiðitæki.''<br>
	''Efst á myndinni er tromphnífur með járnskafti. Þá er hákarlaskutull með tógi. Þá ífæra. Þá sakka með járnfesti að taum og hákarlsöngull. Neðst á myndinni er hákarlsdrepur.'']]		''Efst á myndinni er tromphnífur með járnskafti. Þá er hákarlaskutull með tógi. Þá ífæra. Þá sakka með járnfesti að taum og hákarlsöngull. Neðst á myndinni er hákarlsdrepur.'']]

	Öll þessi veiðitæki til hákarlaveiðanna áttu skipeigendur að hafa til reiðu ásamt 3-4 skutlum (hákarlaskutlum), skutultaug, skutulsköftum sem voru laus í skutlinum, 4 hnífum eða sveðjum með 18 þumlunga (41 sm) löngu blaði flugbeittu á 2 álna skafti. Þá fylgdi einnig veiðitækjunum „drepari“, hnífur af slíkri stærð og hinir fyrrnefndu, en blaðið á dreparanum var tvíeggjað. - Þá má ekki gleyma tromphnífnum. Hann var hálfpípulagaður með ávala egg, - og með ~~járn-~~ eða tréskafti. Þá er eftir að nefna tromptógið eða trompfestina og nokkrar ífærur eða knúbakka. Það voru ýmist langir eða stuttir járnkrókar gildir en agnhaldslausir. Stundum voru á þeim tréskaft.<br>		Öll þessi veiðitæki til hákarlaveiðanna áttu skipeigendur að hafa til reiðu ásamt 3-4 skutlum (hákarlaskutlum), skutultaug, skutulsköftum sem voru laus í skutlinum, 4 hnífum eða sveðjum með 18 þumlunga (41 sm) löngu blaði flugbeittu á 2 álna skafti. Þá fylgdi einnig veiðitækjunum „drepari“, hnífur af slíkri stærð og hinir fyrrnefndu, en blaðið á dreparanum var tvíeggjað. - Þá má ekki gleyma tromphnífnum. Hann var hálfpípulagaður með ávala egg, – og með járn– eða tréskafti. Þá er eftir að nefna tromptógið eða trompfestina og nokkrar ífærur eða knúbakka. Það voru ýmist langir eða stuttir járnkrókar gildir en agnhaldslausir. Stundum voru á þeim tréskaft.<br>
	Allan þennan búnað, öll þessi áhöld, allar birgðir til hákarlaveiðanna þurftu hákarlaformennirnir að hafa til reiðu og á vísum stað, hvenær sem til þurfti að taka á tímanum frá vetrarnóttum til vordaga. Einnig mátti ekki vanta næga beitu, þ.e. hangið hrossakjöt og svonefnt blóðkjöt. Svo nefndu menn hrossakjöt af blóðvelli, látið í ílát ásamt blóðinu, er hirt var til að geyma kjötið í. Flestir létu ögn af rommi í blóðið, svo að það rotnaði síður. Með hrossakjötinu þótti gott að hafa selskjöt og spik. Til þess að hafa það rétt „matreitt“ var selur, - oftast smærri selur, - ýldaður 2-3 mánuði. Var hann þá heill með innyflum látinn í fjós, svo að hann gæti úldnað sem mest og bezt. Af allri þessari hákarlsbeitu var hin sterkasta og versta ólykt, og ekki sjóveikum hent að vera nálægt, er önglarnir voru egndir fyrir hákarlinn. Það verk var ætlað einhverjum þeim manni, er vann bezt í sæti sínu sökum stirðleika og ekki þótti snúningaliðugur við önnur störf á skipinu, til dæmis við skurð á hákarlinum. Þó varð þessi beitumaður að kunna verk sitt, kunna að laga beituna, egna öngulinn eftir því sem siðvenja var og bezt hafði reynzt til veiða. En brjóstheill þurfti beitumaðurinn að vera og laus við sjóveiki, því að stækjan var römm af beitunni, lyktin ferleg. Óþefinn lagði fyrir brjóst.<br>		Allan þennan búnað, öll þessi áhöld, allar birgðir til hákarlaveiðanna þurftu hákarlaformennirnir að hafa til reiðu og á vísum stað, hvenær sem til þurfti að taka á tímanum frá vetrarnóttum til vordaga. Einnig mátti ekki vanta næga beitu, þ.e. hangið hrossakjöt og svonefnt blóðkjöt. Svo nefndu menn hrossakjöt af blóðvelli, látið í ílát ásamt blóðinu, er hirt var til að geyma kjötið í. Flestir létu ögn af rommi í blóðið, svo að það rotnaði síður. Með hrossakjötinu þótti gott að hafa selskjöt og spik. Til þess að hafa það rétt „matreitt“ var selur, - oftast smærri selur, - ýldaður 2-3 mánuði. Var hann þá heill með innyflum látinn í fjós, svo að hann gæti úldnað sem mest og bezt. Af allri þessari hákarlsbeitu var hin sterkasta og versta ólykt, og ekki sjóveikum hent að vera nálægt, er önglarnir voru egndir fyrir hákarlinn. Það verk var ætlað einhverjum þeim manni, er vann bezt í sæti sínu sökum stirðleika og ekki þótti snúningaliðugur við önnur störf á skipinu, til dæmis við skurð á hákarlinum. Þó varð þessi beitumaður að kunna verk sitt, kunna að laga beituna, egna öngulinn eftir því sem siðvenja var og bezt hafði reynzt til veiða. En brjóstheill þurfti beitumaðurinn að vera og laus við sjóveiki, því að stækjan var römm af beitunni, lyktin ferleg. Óþefinn lagði fyrir brjóst.<br>
	Einnig var saltað selspik notað til beitu. Var þá skinnið haft við spikið til þess að beitan héldist betur á önglinum.<br>		Einnig var saltað selspik notað til beitu. Var þá skinnið haft við spikið til þess að beitan héldist betur á önglinum.<br>
Lína 37:		Lína 41:
	Síðast skal svo talinn stór vatnskútur með drykkjar- og kaffivatni handa skipshöfninni.<br>		Síðast skal svo talinn stór vatnskútur með drykkjar- og kaffivatni handa skipshöfninni.<br>
	- - - - -<br>		- - - - -<br>
	Nú hafa öll tæki og áhöld verið borin í skipið og allt annað, sem þar á og þarf að vera. - Síðan leggjum við af stað í „hákarlatúrinn“. Formaðurinn ætlar austur í Fjallasjó, austur fyrir Holtshraun, því að þar er jafnan mest veiðivonin, fyrst enginn hefur hleypt þar niður hákarlsskrokkum að undanförnu.<br>		Nú hafa öll tæki og áhöld verið borin í skipið og allt annað, sem þar á og þarf að vera. - Síðan leggjum við af stað í „hákarlatúrinn“. Formaðurinn ætlar austur í [[Fjallasjór\|Fjallasjó]], austur fyrir [[Holtshraun]], því að þar er jafnan mest veiðivonin, fyrst enginn hefur hleypt þar niður hákarlsskrokkum að undanförnu.<br>
	Svo er skipi ýtt úr vör, [[Lækurinn\|Læknum]], lagðar út árar og damlað austur úr [[Leið\|Leiðinni]]. Á meðan les skipshöfnin berhöfðuð sjóferðabæn sína og rækir þannig kristilegar skyldur sínar við kirkju og kristindóm, guð og allar góðvættir, en þó fyrst og fremst við sjálfa sig.		Svo er skipi ýtt úr vör, [[Lækurinn\|Læknum]], lagðar út árar og damlað austur úr [[Leið\|Leiðinni]]. Á meðan les skipshöfnin berhöfðuð sjóferðabæn sína og rækir þannig kristilegar skyldur sínar við kirkju og kristindóm, guð og allar góðvættir, en þó fyrst og fremst við sjálfa sig.
	:''„Í skaparans nafni ýtt var út''		:''„Í skaparans nafni ýtt var út''
Lína 140:		Lína 144:
	Árið 1887:		Árið 1887:
	:18. apríl 109 tunnur		:18. apríl 109 tunnur
	:12. júní 32 ~~- -~~		:12. júní 32 —
	:18. ágúst 96 ~~- -~~		:18. ágúst 96 —
	:26. ágúst 24 ~~- -~~		:26. ágúst 24 —
	:11. okt. 59 ~~- -~~		:11. okt. 59 —

	Árið 1888:		Árið 1888:

Viglundur á 13. maí 2010 kl. 20:34

2010-05-13T20:34:05Z

@@ Lína 17: / Lína 17: @@
 Allir minni bátar en þessir, voru kallaðir ''jul'' hvort sem 1 eða 2 hlutir voru goldnir eftir þá.<br>
 Auk þeirra hluta, sem teknir voru í bátsleigu, var tekinn einn beituhlutur af hákarlslifrinni og tveir hlutir fyrir lán á sókninni, og akkeri með járnfesti, sem nam 5-6 föðmum (10-12 m), og var sá keðjustúfur ofan við akkerið kallaður „forhlaupari“. Þá var tóg til þess að liggja við. Það var allt að 120 faðmar á lengd. Þessum legufærum fylgdu einnig handfæri úr gildri línu með sökku, sem var oftast 8 pund (4 kg) á þyngd, og öngull, hákarlsöngull. Hann var með segulnagla (sigurnagla). Þar í var fest smágerð járnfesti 2-3 faðma löng. Einnig var ofan við sökkuna eða lóðið festi um það bil 1 faðmur á lengd. Í hana var svo færið bundið. Þessi festarstúfur ofan við sökkuna var kallaður bálkur. Járnfestar þessar voru nauðsynlegar til þess að hindra, að „sá grái“ klippti sundur öngultauminn eða færið næst fyrir ofan sökkuna með hinum ofurbeittu sköflum sínum.
-[[Mynd:Blik 1967 122.jpg|thumb|700px|''Ýmis hákarlaveiðitæki.''<br>
+[[Mynd:Blik 1967 122.jpg|left|thumb|500px|''Ýmis hákarlaveiðitæki.''<br>
 ''Efst á myndinni er tromphnífur með járnskafti. Þá er hákarlaskutull með tógi. Þá ífæra. Þá sakka með járnfesti að taum og hákarlsöngull. Neðst á myndinni er hákarlsdrepur.'']]
 Öll þessi veiðitæki til hákarlaveiðanna áttu skipeigendur að hafa til reiðu ásamt 3-4 skutlum (hákarlaskutlum), skutultaug, skutulsköftum sem voru laus í skutlinum, 4 hnífum eða sveðjum með 18 þumlunga (41 sm) löngu blaði flugbeittu á 2 álna skafti. Þá fylgdi einnig veiðitækjunum „drepari“, hnífur af slíkri stærð og hinir fyrrnefndu, en blaðið á dreparanum var tvíeggjað. - Þá má ekki gleyma tromphnífnum. Hann var hálfpípulagaður með ávala egg, - og með járn- eða tréskafti. Þá er eftir að nefna tromptógið eða trompfestina og nokkrar ífærur eða knúbakka. Það voru ýmist langir eða stuttir járnkrókar gildir en agnhaldslausir. Stundum voru á þeim tréskaft.<br>
@@ Lína 98: / Lína 68: @@
 Tveir hásetanna draga skepnuna að borði. Sá þriðji tvíhendir skutulinn, viðbúinn að skutla í fiskinn stóra, þegar hann nálgast yfirborð sjávarins. Aðrir munda ífærur eða knúbakka til þess að tryggja það enn betur, að skepnan sleppi ekki af sóknarönglinum, þegar hún brýst um með heljarviðbrögðum og bægslagangi.<br>
 Brátt hefur skipshöfnin óskorað vald á hákarlinum. Þetta er stór og dýrmætur dráttur, þarna sem hann liggur við skipshliðina með kviðinn upp. Þá er drepurinn tvíhentur og skepnan rist á kviðinn að endilöngu. Kemur þá hin mikla lifur í ljós. Hér eru engin vettlingatök á ferðum. Af kappi og kunnáttu er lifrin bráðlega öll innbyrt, og nemur hún nær tveim tunnum, því að drátturinn var vænn.
 Þegar þessu verki er lokið, má ekki sleppa hákarlsskrokknum til botns, eins og fyrr segir. Þá er gripið til tromphnífsins og stungið með honum gat á haus hákarlsins frá kjaftviki aftur og út um hnakkann. Gegnum það gat er þræddur snærisspotti með priki, með skoru í enda.<br>

Viglundur á 13. desember 2009 kl. 21:02

2009-12-13T21:02:42Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 13. desember 2009 kl. 21:02
Lína 1:		Lína 1:
	[[Blik 1967\|Efnisyfirlit ~~Blik~~ 1967]]		[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Bliks 1967]]

	[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]		[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]

Viglundur á 10. desember 2009 kl. 11:50

2009-12-10T11:50:36Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 10. desember 2009 kl. 11:50
Lína 1:		Lína 1:
			[[Blik 1967\|Efnisyfirlit Blik 1967]]

			[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]
			==Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum==
	„Hákarlatúrar“ hétu veiðiferðir þessar í daglegu tali í Vestmannaeyjum, þegar farið var í hákarlalegur. Þær voru mikið stundaðar á opnum skipum á tímabilinu 1860-1890. Um 1860 tregaðist mjög fiskafli við Eyjar. Þá tóku útgerðarmenn og formenn að stunda hákarlaveiðar, því að þær voru ábótasamari. Þegar á leið, gáfu þær mikið í aðra hönd, sérstaklega á Norðurlandi, því að verðið þar nam 50-60 krónum fyrir hverja lifrartunnu og stundum allt að 70 krónum (Þ.Th.), en var jafnan mun lægra á Suðurlandi, sérstaklega í Vestmannaeyjum. <br>		„Hákarlatúrar“ hétu veiðiferðir þessar í daglegu tali í Vestmannaeyjum, þegar farið var í hákarlalegur. Þær voru mikið stundaðar á opnum skipum á tímabilinu 1860-1890. Um 1860 tregaðist mjög fiskafli við Eyjar. Þá tóku útgerðarmenn og formenn að stunda hákarlaveiðar, því að þær voru ábótasamari. Þegar á leið, gáfu þær mikið í aðra hönd, sérstaklega á Norðurlandi, því að verðið þar nam 50-60 krónum fyrir hverja lifrartunnu og stundum allt að 70 krónum (Þ.Th.), en var jafnan mun lægra á Suðurlandi, sérstaklega í Vestmannaeyjum. <br>
	Hákarlalifrin féll hinsvegar mjög í verði, þegar leið nær aldamótunum. T.d. voru aðeins greiddar 24 krónur fyrir hverja lifrartunnu á Norðurlandi árið 1896 (Þ.Th.). Eftir lifrinni úr hákarlinum var næstum eingöngu sótzt, - ekki hákarlinum sjálfum.<br>		Hákarlalifrin féll hinsvegar mjög í verði, þegar leið nær aldamótunum. T.d. voru aðeins greiddar 24 krónur fyrir hverja lifrartunnu á Norðurlandi árið 1896 (Þ.Th.). Eftir lifrinni úr hákarlinum var næstum eingöngu sótzt, - ekki hákarlinum sjálfum.<br>

Viglundur á 31. október 2009 kl. 17:04

2009-10-31T17:04:09Z

Sýna breytingar

Inga: Changed protection level for "Blik 1967/Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum" [edit=sysop:move=sysop]

2008-07-04T08:46:14Z

Changed protection level for "Blik 1967/Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum" [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 4. júlí 2008 kl. 08:46

Viglundur á 3. júlí 2008 kl. 17:56

2008-07-03T17:56:52Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 3. júlí 2008 kl. 17:56
Lína 113:		Lína 113:
	Við kjöltrompum allt að 30 hákarla í þessari legu, og úr þeim fáum við um það bil 50 tunnur af lifur. Þó var „sá grái“ býsna tregur á köflum.		Við kjöltrompum allt að 30 hákarla í þessari legu, og úr þeim fáum við um það bil 50 tunnur af lifur. Þó var „sá grái“ býsna tregur á köflum.

	:''~~Því~~ hann hafði jafnan hákarlinn''		:''„Því hann hafði jafnan hákarlinn''
	:''hugleitt það vel og rökum metið,''		:''hugleitt það vel og rökum metið,''
	:''hvort ginnandi hráa hrossaketið''		:''hvort ginnandi hráa hrossaketið''

Viglundur á 3. júlí 2008 kl. 17:55

2008-07-03T17:55:22Z

Sýna breytingar

Inga: Changed protection level for "Blik 1967/Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum" [edit=autoconfirmed:move=autoconfirmed]

2008-07-03T08:09:25Z

Changed protection level for "Blik 1967/Hákarlaveiðar í Vestmannaeyjum" [edit=autoconfirmed:move=autoconfirmed]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 3. júlí 2008 kl. 08:09