Blik 1957/Tóta í Uppsölum - Breytingaskrá

Viglundur á 17. júlí 2013 kl. 21:23

2013-07-17T21:23:00Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. júlí 2013 kl. 21:23
Lína 4:		Lína 4:


	::::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:		:::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:

Viglundur á 17. júlí 2013 kl. 21:22

2013-07-17T21:22:24Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 17. júlí 2013 kl. 21:22
Lína 100:		Lína 100:
	Þórunn kvaddi heimilið í Reynisholti með söknuði í þeirri von að komast þangað brátt aftur heil á heilsu. En það fór allt á annan veg.<br>		Þórunn kvaddi heimilið í Reynisholti með söknuði í þeirri von að komast þangað brátt aftur heil á heilsu. En það fór allt á annan veg.<br>
	Halldór læknir rannsakaði heilsu hennar af sinni alkunnu nákvæmni og þekkingu. Hann mun brátt hafa gengið úr skugga um, að taugasjúkdómur Þórunnar var ólæknandi. Einvörðungu hlýtt og gott viðmót, hugarhlýja og hjálpsemi gat létt byrðar Þórunnar, en heilsan yrði henni aldrei bætt að fullu. Þórunn naut þegar í ríkum mæli hugarhlýju hins samúðarríka læknis. Læknishjónin, frú [[Anna Gunnlaugsson\|Anna]] og Halldór, hlynntu að Þórunni eftir föngum og voru henni í alla staði hlý og hjálpleg. Alla læknishjálp og öll lyf gaf læknirinn henni. Læknisheimilið stóð henni einnig opið. Þar naut hún hlýju og mannúðar. Þórunn reyndi að endurgjalda þá mannslund alla með því að annast börn læknishjónanna og leggja dálitla hönd að verki þar innan húss. <br>		Halldór læknir rannsakaði heilsu hennar af sinni alkunnu nákvæmni og þekkingu. Hann mun brátt hafa gengið úr skugga um, að taugasjúkdómur Þórunnar var ólæknandi. Einvörðungu hlýtt og gott viðmót, hugarhlýja og hjálpsemi gat létt byrðar Þórunnar, en heilsan yrði henni aldrei bætt að fullu. Þórunn naut þegar í ríkum mæli hugarhlýju hins samúðarríka læknis. Læknishjónin, frú [[Anna Gunnlaugsson\|Anna]] og Halldór, hlynntu að Þórunni eftir föngum og voru henni í alla staði hlý og hjálpleg. Alla læknishjálp og öll lyf gaf læknirinn henni. Læknisheimilið stóð henni einnig opið. Þar naut hún hlýju og mannúðar. Þórunn reyndi að endurgjalda þá mannslund alla með því að annast börn læknishjónanna og leggja dálitla hönd að verki þar innan húss. <br>
	Þórunn Ketilsdóttir kynntist brátt að góðu nágrönnum sínum, meðan hún dvaldist hjá frænda sínum í Nýborg. Sérstaklega varð hún heilluð af [[Litlibær\|Litlabæjarheimilinu]]. Hjónin þar, [[Ástgeir Guðmundsson]] bátasmiður og [[Kristín Magnúsdóttir í Litlabæ\|Kristín Magnúsdóttir]] frá Berjanesi í Út-Landeyjum, bróðurdóttir [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteins Jónssonar]] læknis, voru henni svo einstaklega hlý og góð og börnin alúðleg. Þar sat hún mörgum stundum, meðan hún átti heima í Nýborg. Þórunn þráði að eiga heima hjá þessari fjölskyldu. Þessa þrá sína bar hún eitt sinn upp við Kristínu húsfreyju. Þær ræddu málið um stund. Börnin í Litlabæ voru sjö og húsrúm mjög af skornum skammti. Stofa var í austurenda hússins þvert um það. Þar stóðu fjögur rúm. Tvö önnur lítil herbergi voru í húsinu. <br>		Þórunn Ketilsdóttir kynntist brátt að góðu nágrönnum sínum, meðan hún dvaldist hjá frænda sínum í Nýborg. Sérstaklega varð hún heilluð af [[Litlibær\|Litlabæjarheimilinu]]. Hjónin þar, [[Ástgeir Guðmundsson]] bátasmiður og [[Kristín Magnúsdóttir (Litlabæ)\|Kristín Magnúsdóttir]] frá Berjanesi í Út-Landeyjum, bróðurdóttir [[Þorsteinn Jónsson (héraðslæknir)\|Þorsteins Jónssonar]] læknis, voru henni svo einstaklega hlý og góð og börnin alúðleg. Þar sat hún mörgum stundum, meðan hún átti heima í Nýborg. Þórunn þráði að eiga heima hjá þessari fjölskyldu. Þessa þrá sína bar hún eitt sinn upp við Kristínu húsfreyju. Þær ræddu málið um stund. Börnin í Litlabæ voru sjö og húsrúm mjög af skornum skammti. Stofa var í austurenda hússins þvert um það. Þar stóðu fjögur rúm. Tvö önnur lítil herbergi voru í húsinu. <br>
	Ástgeir Guðmundsson var kunnur að manngæzku og hjálpsemi. Ekki vildi hann sporna við því, að Þórunn fengi húsaskjól hjá þeim hjónum, fyrst Kristín kona hans vildi það. Hér sannaðist ljóslega hið forna orðtak: Þar, sem hjartarúm er, þar er húsrúm. <br>		Ástgeir Guðmundsson var kunnur að manngæzku og hjálpsemi. Ekki vildi hann sporna við því, að Þórunn fengi húsaskjól hjá þeim hjónum, fyrst Kristín kona hans vildi það. Hér sannaðist ljóslega hið forna orðtak: Þar, sem hjartarúm er, þar er húsrúm. <br>
	Svo flutti þá Þórunn Ketilsdóttir rúmið sitt úr Nýborg í Litlabæ og fékk að hafa það í stofunni, þar sem fjögur rúmin voru fyrir. <br>		Svo flutti þá Þórunn Ketilsdóttir rúmið sitt úr Nýborg í Litlabæ og fékk að hafa það í stofunni, þar sem fjögur rúmin voru fyrir. <br>
Lína 106:		Lína 106:
	Eins og ég gat um, var Kristín húsfreyja í Litlabæ trúkona mikil. Sá eiginleiki var líka ríkastur í sálarlífi Þórunnar. Þær höfðu því mikla ánægju af því að lesa hvor fyrir aðra sálma, svo sem Passíusálmana og önnur trúarljóð, og syngja. Einnig lásu þær saman í Ritningunni og ræddu um menn þar og málefni. Þetta innilega trúarlíf og samlíf þeirra beggja, Kristínar og Þórunnar, varð hinni síðarnefndu eins konar læknisdómur, sem hún naut lengi — ef til vill til æviloka. Ég hefi aldrei kynnzt mannveru, sem haft hefur svo heillandi nautn af trúariðkunum eins og Þórunn Ketilsdóttir. Trú hennar gagntók hana gjörsamlega. Hún sótti kirkju, samkomur í K.F.U.M. og K., þar sem hún starfaði mörg ár, samkomur Hvítasunnusafnaðarins og Aðventista, oft allt sama daginn af einskærri þrá eftir að hlusta á trúarleg ræðuhöld, sálma og söng. Það, sem á milli þessara flokka kann að bera í trúmálum, virtist Þórunni Ketilsdóttur algjört aukaatriði. Trúargrundvöllur þeirra allra var hinn sami fyrir hennar augum, og það var henni nóg. Sá grundvöllur var henni allt. <br>		Eins og ég gat um, var Kristín húsfreyja í Litlabæ trúkona mikil. Sá eiginleiki var líka ríkastur í sálarlífi Þórunnar. Þær höfðu því mikla ánægju af því að lesa hvor fyrir aðra sálma, svo sem Passíusálmana og önnur trúarljóð, og syngja. Einnig lásu þær saman í Ritningunni og ræddu um menn þar og málefni. Þetta innilega trúarlíf og samlíf þeirra beggja, Kristínar og Þórunnar, varð hinni síðarnefndu eins konar læknisdómur, sem hún naut lengi — ef til vill til æviloka. Ég hefi aldrei kynnzt mannveru, sem haft hefur svo heillandi nautn af trúariðkunum eins og Þórunn Ketilsdóttir. Trú hennar gagntók hana gjörsamlega. Hún sótti kirkju, samkomur í K.F.U.M. og K., þar sem hún starfaði mörg ár, samkomur Hvítasunnusafnaðarins og Aðventista, oft allt sama daginn af einskærri þrá eftir að hlusta á trúarleg ræðuhöld, sálma og söng. Það, sem á milli þessara flokka kann að bera í trúmálum, virtist Þórunni Ketilsdóttur algjört aukaatriði. Trúargrundvöllur þeirra allra var hinn sami fyrir hennar augum, og það var henni nóg. Sá grundvöllur var henni allt. <br>
	Árin liðu. Börnin í Litlabæ fluttu úr föðurtúnum og gerðust sjálfstæðir heimilisfeður og mæður. Aldurinn færðist yfir hjónin Ástgeir og Kristínu. Loks hættu þau sjálfstæðu heimilishaldi í Litlabæ, og Þórunn varð að flytja þaðan. Hvar var nú skjól að fá? — Jú, lögð er jafnan líkn með þraut. <br>		Árin liðu. Börnin í Litlabæ fluttu úr föðurtúnum og gerðust sjálfstæðir heimilisfeður og mæður. Aldurinn færðist yfir hjónin Ástgeir og Kristínu. Loks hættu þau sjálfstæðu heimilishaldi í Litlabæ, og Þórunn varð að flytja þaðan. Hvar var nú skjól að fá? — Jú, lögð er jafnan líkn með þraut. <br>
	Árið, sem Þórunn Ketilsdóttir dvaldist í Nýborg, fluttist hingað til Eyja ung stúlka af landi. Af sérstakri tilviljun hafði hún kynnzt Þórunni þegar við komu sína hingað til Eyja. Þórunn hafði þá í fátækt sinni og umkomuleysi skotið yfir hana skjólshúsi og léð henni vistarveru. Þessi stúlka hafði gifzt hér og átti nú húsum að ráða. Hjá henni og manni hennar fékk nú Þórunn húsaskjól. Hjónin eru þau [[Sigríður Brandsdóttir (Uppsölum)\|Sigríður Brandsdóttir]] og [[Gísli Ingvarsson (Uppsölum)\|Gísli Ingvarsson]] að [[Uppsalir\|Uppsölum]]. Hjá þessum mætu hjónum leigði Þórunn herbergi í 28 ár, og hjá þeim dó hún í desember 1953, 88 ára að aldri eins og áður segir. <br>		Árið, sem Þórunn Ketilsdóttir dvaldist í [[Nýborg]], fluttist hingað til Eyja ung stúlka af landi. Af sérstakri tilviljun hafði hún kynnzt Þórunni þegar við komu sína hingað til Eyja. Þórunn hafði þá í fátækt sinni og umkomuleysi skotið yfir hana skjólshúsi og léð henni vistarveru. Þessi stúlka hafði gifzt hér og átti nú húsum að ráða. Hjá henni og manni hennar fékk nú Þórunn húsaskjól. Hjónin eru þau [[Sigríður Brandsdóttir (Uppsölum)\|Sigríður Brandsdóttir]] og [[Gísli Ingvarsson (Uppsölum)\|Gísli Ingvarsson]] að [[Uppsalir\|Uppsölum]]. Hjá þessum mætu hjónum leigði Þórunn herbergi í 28 ár, og hjá þeim dó hún í desember 1953, 88 ára að aldri eins og áður segir. <br>
	Þau árin, sem Þórunn leigði í Uppsölum, greiddi bæjarsjóður húsaleigu fyrir hana. Sigríður og Gísli voru Þórunni í alla staði góð. Hún unni þeim og virti þau. Margir Eyjabúar véku góðu að Þórunni Ketilsdóttur. Hún naut jafnan hjálpsemi þeirra og hugarhlýju. Það viðurkenndi hún fúslega og þakkaði. Börn þeirra hjóna frá Reynisholti voru henni hugulsöm og góð til hinztu stundar. Einnig afkomendur þess fólks, er hún ólst upp hjá, voru henni artarlegir og sendu henni gjafir. Kaupmaður í bænum, sem dvalizt hafði og starfað í Skaftafellssýslu um árabil, gaf henni neyzlumjólk í mörg ár. Svo mætti lengur telja dæmi um hjálpsemi og samúð fólks til handa hinni hjartahlýju og trygglyndu öðlingskonu, sem bar jafnan þunga byrði og lifði við kvöl og kröm heilsuleysis langa ævi sökum skorts og skilningsleysis, sökum miskunnarleysis og harðýðgi, sökum vöntunar á mannúð og meðkennd á uppvaxtarárunum. <br>		Þau árin, sem Þórunn leigði í Uppsölum, greiddi bæjarsjóður húsaleigu fyrir hana. Sigríður og Gísli voru Þórunni í alla staði góð. Hún unni þeim og virti þau. Margir Eyjabúar véku góðu að Þórunni Ketilsdóttur. Hún naut jafnan hjálpsemi þeirra og hugarhlýju. Það viðurkenndi hún fúslega og þakkaði. Börn þeirra hjóna frá Reynisholti voru henni hugulsöm og góð til hinztu stundar. Einnig afkomendur þess fólks, er hún ólst upp hjá, voru henni artarlegir og sendu henni gjafir. Kaupmaður í bænum, sem dvalizt hafði og starfað í Skaftafellssýslu um árabil, gaf henni neyzlumjólk í mörg ár. Svo mætti lengur telja dæmi um hjálpsemi og samúð fólks til handa hinni hjartahlýju og trygglyndu öðlingskonu, sem bar jafnan þunga byrði og lifði við kvöl og kröm heilsuleysis langa ævi sökum skorts og skilningsleysis, sökum miskunnarleysis og harðýðgi, sökum vöntunar á mannúð og meðkennd á uppvaxtarárunum. <br>
	Þórunn gat rímað vísu, þegar hún vildi það við hafa. Það gerði hún helzt, þegar hún skrifaði í minningabækur ungra vina sinna. Flestar vísur hennar, þær, sem ég hefi séð, eru fyrirbænir eða frómar óskir til vina hennar og velgjörðarmanna. Ég læt hér nokkrar fjúka, og skulu þær vera sýnishorn af kveðskap hennar.		Þórunn gat rímað vísu, þegar hún vildi það við hafa. Það gerði hún helzt, þegar hún skrifaði í minningabækur ungra vina sinna. Flestar vísur hennar, þær, sem ég hefi séð, eru fyrirbænir eða frómar óskir til vina hennar og velgjörðarmanna. Ég læt hér nokkrar fjúka, og skulu þær vera sýnishorn af kveðskap hennar.

Víglundur á 9. mars 2013 kl. 19:47

2013-03-09T19:47:22Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 9. mars 2013 kl. 19:47
Lína 22:		Lína 22:
	Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.		Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.

	~~::::~~:::::::::::★		:::::::::::★

	Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>		Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>

Víglundur á 9. mars 2013 kl. 17:52

2013-03-09T17:52:55Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 9. mars 2013 kl. 17:52
Lína 106:		Lína 106:
	Eins og ég gat um, var Kristín húsfreyja í Litlabæ trúkona mikil. Sá eiginleiki var líka ríkastur í sálarlífi Þórunnar. Þær höfðu því mikla ánægju af því að lesa hvor fyrir aðra sálma, svo sem Passíusálmana og önnur trúarljóð, og syngja. Einnig lásu þær saman í Ritningunni og ræddu um menn þar og málefni. Þetta innilega trúarlíf og samlíf þeirra beggja, Kristínar og Þórunnar, varð hinni síðarnefndu eins konar læknisdómur, sem hún naut lengi — ef til vill til æviloka. Ég hefi aldrei kynnzt mannveru, sem haft hefur svo heillandi nautn af trúariðkunum eins og Þórunn Ketilsdóttir. Trú hennar gagntók hana gjörsamlega. Hún sótti kirkju, samkomur í K.F.U.M. og K., þar sem hún starfaði mörg ár, samkomur Hvítasunnusafnaðarins og Aðventista, oft allt sama daginn af einskærri þrá eftir að hlusta á trúarleg ræðuhöld, sálma og söng. Það, sem á milli þessara flokka kann að bera í trúmálum, virtist Þórunni Ketilsdóttur algjört aukaatriði. Trúargrundvöllur þeirra allra var hinn sami fyrir hennar augum, og það var henni nóg. Sá grundvöllur var henni allt. <br>		Eins og ég gat um, var Kristín húsfreyja í Litlabæ trúkona mikil. Sá eiginleiki var líka ríkastur í sálarlífi Þórunnar. Þær höfðu því mikla ánægju af því að lesa hvor fyrir aðra sálma, svo sem Passíusálmana og önnur trúarljóð, og syngja. Einnig lásu þær saman í Ritningunni og ræddu um menn þar og málefni. Þetta innilega trúarlíf og samlíf þeirra beggja, Kristínar og Þórunnar, varð hinni síðarnefndu eins konar læknisdómur, sem hún naut lengi — ef til vill til æviloka. Ég hefi aldrei kynnzt mannveru, sem haft hefur svo heillandi nautn af trúariðkunum eins og Þórunn Ketilsdóttir. Trú hennar gagntók hana gjörsamlega. Hún sótti kirkju, samkomur í K.F.U.M. og K., þar sem hún starfaði mörg ár, samkomur Hvítasunnusafnaðarins og Aðventista, oft allt sama daginn af einskærri þrá eftir að hlusta á trúarleg ræðuhöld, sálma og söng. Það, sem á milli þessara flokka kann að bera í trúmálum, virtist Þórunni Ketilsdóttur algjört aukaatriði. Trúargrundvöllur þeirra allra var hinn sami fyrir hennar augum, og það var henni nóg. Sá grundvöllur var henni allt. <br>
	Árin liðu. Börnin í Litlabæ fluttu úr föðurtúnum og gerðust sjálfstæðir heimilisfeður og mæður. Aldurinn færðist yfir hjónin Ástgeir og Kristínu. Loks hættu þau sjálfstæðu heimilishaldi í Litlabæ, og Þórunn varð að flytja þaðan. Hvar var nú skjól að fá? — Jú, lögð er jafnan líkn með þraut. <br>		Árin liðu. Börnin í Litlabæ fluttu úr föðurtúnum og gerðust sjálfstæðir heimilisfeður og mæður. Aldurinn færðist yfir hjónin Ástgeir og Kristínu. Loks hættu þau sjálfstæðu heimilishaldi í Litlabæ, og Þórunn varð að flytja þaðan. Hvar var nú skjól að fá? — Jú, lögð er jafnan líkn með þraut. <br>
	Árið, sem Þórunn Ketilsdóttir dvaldist í Nýborg, fluttist hingað til Eyja ung stúlka af landi. Af sérstakri tilviljun hafði hún kynnzt Þórunni þegar við komu sína hingað til Eyja. Þórunn hafði þá í fátækt sinni og umkomuleysi skotið yfir hana skjólshúsi og léð henni vistarveru. Þessi stúlka hafði gifzt hér og átti nú húsum að ráða. Hjá henni og manni hennar fékk nú Þórunn húsaskjól. Hjónin eru þau [[Sigríður Brandsdóttir á Uppsölum\|Sigríður Brandsdóttir]] og [[Gísli Ingvarsson]] að [[Uppsalir\|Uppsölum]]. Hjá þessum mætu hjónum leigði Þórunn herbergi í 28 ár, og hjá þeim dó hún í desember 1953, 88 ára að aldri eins og áður segir. <br>		Árið, sem Þórunn Ketilsdóttir dvaldist í Nýborg, fluttist hingað til Eyja ung stúlka af landi. Af sérstakri tilviljun hafði hún kynnzt Þórunni þegar við komu sína hingað til Eyja. Þórunn hafði þá í fátækt sinni og umkomuleysi skotið yfir hana skjólshúsi og léð henni vistarveru. Þessi stúlka hafði gifzt hér og átti nú húsum að ráða. Hjá henni og manni hennar fékk nú Þórunn húsaskjól. Hjónin eru þau [[Sigríður Brandsdóttir (Uppsölum)\|Sigríður Brandsdóttir]] og [[Gísli Ingvarsson (Uppsölum)\|Gísli Ingvarsson]] að [[Uppsalir\|Uppsölum]]. Hjá þessum mætu hjónum leigði Þórunn herbergi í 28 ár, og hjá þeim dó hún í desember 1953, 88 ára að aldri eins og áður segir. <br>
	Þau árin, sem Þórunn leigði í Uppsölum, greiddi bæjarsjóður húsaleigu fyrir hana. Sigríður og Gísli voru Þórunni í alla staði góð. Hún unni þeim og virti þau. Margir Eyjabúar véku góðu að Þórunni Ketilsdóttur. Hún naut jafnan hjálpsemi þeirra og hugarhlýju. Það viðurkenndi hún fúslega og þakkaði. Börn þeirra hjóna frá Reynisholti voru henni hugulsöm og góð til hinztu stundar. Einnig afkomendur þess fólks, er hún ólst upp hjá, voru henni artarlegir og sendu henni gjafir. Kaupmaður í bænum, sem dvalizt hafði og starfað í Skaftafellssýslu um árabil, gaf henni neyzlumjólk í mörg ár. Svo mætti lengur telja dæmi um hjálpsemi og samúð fólks til handa hinni hjartahlýju og trygglyndu öðlingskonu, sem bar jafnan þunga byrði og lifði við kvöl og kröm heilsuleysis langa ævi sökum skorts og skilningsleysis, sökum miskunnarleysis og harðýðgi, sökum vöntunar á mannúð og meðkennd á uppvaxtarárunum. <br>		Þau árin, sem Þórunn leigði í Uppsölum, greiddi bæjarsjóður húsaleigu fyrir hana. Sigríður og Gísli voru Þórunni í alla staði góð. Hún unni þeim og virti þau. Margir Eyjabúar véku góðu að Þórunni Ketilsdóttur. Hún naut jafnan hjálpsemi þeirra og hugarhlýju. Það viðurkenndi hún fúslega og þakkaði. Börn þeirra hjóna frá Reynisholti voru henni hugulsöm og góð til hinztu stundar. Einnig afkomendur þess fólks, er hún ólst upp hjá, voru henni artarlegir og sendu henni gjafir. Kaupmaður í bænum, sem dvalizt hafði og starfað í Skaftafellssýslu um árabil, gaf henni neyzlumjólk í mörg ár. Svo mætti lengur telja dæmi um hjálpsemi og samúð fólks til handa hinni hjartahlýju og trygglyndu öðlingskonu, sem bar jafnan þunga byrði og lifði við kvöl og kröm heilsuleysis langa ævi sökum skorts og skilningsleysis, sökum miskunnarleysis og harðýðgi, sökum vöntunar á mannúð og meðkennd á uppvaxtarárunum. <br>
	Þórunn gat rímað vísu, þegar hún vildi það við hafa. Það gerði hún helzt, þegar hún skrifaði í minningabækur ungra vina sinna. Flestar vísur hennar, þær, sem ég hefi séð, eru fyrirbænir eða frómar óskir til vina hennar og velgjörðarmanna. Ég læt hér nokkrar fjúka, og skulu þær vera sýnishorn af kveðskap hennar.		Þórunn gat rímað vísu, þegar hún vildi það við hafa. Það gerði hún helzt, þegar hún skrifaði í minningabækur ungra vina sinna. Flestar vísur hennar, þær, sem ég hefi séð, eru fyrirbænir eða frómar óskir til vina hennar og velgjörðarmanna. Ég læt hér nokkrar fjúka, og skulu þær vera sýnishorn af kveðskap hennar.

Viglundur á 12. september 2012 kl. 10:55

2012-09-12T10:55:56Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 12. september 2012 kl. 10:55
Lína 4:		Lína 4:


	::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:		::::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:


	::::::::<big><big><big><big><big>''TÓTA</big></big> í Uppsölum''</big></big></big>		:::::::::::::::<big><big><big><big><big>''TÓTA</big></big> í Uppsölum''</big></big></big>
	<br>		<br>
	::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>		::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>
Lína 22:		Lína 22:
	Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.		Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.

	::::::::::★		:::::::::::::::★

	Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>		Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>

Viglundur: Verndaði „Blik 1957/Tóta í Uppsölum“ [edit=sysop:move=sysop]

2010-07-04T18:21:10Z

Verndaði „Blik 1957/Tóta í Uppsölum“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 4. júlí 2010 kl. 18:21

Viglundur á 29. júní 2010 kl. 17:06

2010-06-29T17:06:10Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 29. júní 2010 kl. 17:06
Lína 4:		Lína 4:


			::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:


	:::::::<big>~~[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:~~		::::::::<big><big><big><big><big>''TÓTA</big></big> í Uppsölum''</big></big></big>


	~~::::::~~<big><big><big><big>''TÓTA</big></big> í Uppsölum''</big></big></big>
	<br>		<br>
	::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>		::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>

Viglundur á 29. júní 2010 kl. 17:02

2010-06-29T17:02:21Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 29. júní 2010 kl. 17:02
Lína 6:		Lína 6:


	[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:		:::::::<big>[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON]]:

	=''~~Tóta~~ í Uppsölum''=
	<br>		::::::<big><big><big><big>''TÓTA</big></big> í Uppsölum''</big></big></big>
	<br>		<br>
	::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>		::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvennt, <br>
Lína 18:		Lína 18:
	[[Mynd: 1957 b 21.jpg\|thumb\|400px\|''Þórunn Ketilsdóttir''.]]		[[Mynd: 1957 b 21.jpg\|thumb\|400px\|''Þórunn Ketilsdóttir''.]]

	Svo kvað Guðmundur Friðjónsson skáld á Sandi um ekkjuna við ána. Þetta erindi kemur mér jafnan í hug, er ég tek að hugleiða efni í greinarkorn um [[Þórunn Ketilsdóttir\|Þórunni Ketilsdóttur]], eða Tótu í [[Uppsalir\|Uppsölum]], eins og hún var jafnan nefnd hér í bæ. <br>		<big>Svo kvað Guðmundur Friðjónsson skáld á Sandi um ekkjuna við ána. Þetta erindi kemur mér jafnan í hug, er ég tek að hugleiða efni í greinarkorn um [[Þórunn Ketilsdóttir\|Þórunni Ketilsdóttur]], eða Tótu í [[Uppsalir\|Uppsölum]], eins og hún var jafnan nefnd hér í bæ. <br>
	Nei, enginn héraðsbrestur átti sér stað, þegar Tóta í Uppsölum féll frá í desember 1953 með 88 ár á herðum sér. Þó tel ég sögu hennar þess verða, að hún sé skráð í stórum dráttum. Er ekki gimsteinninn hans Guðmundar skálds á Sandi, kvæðið „Ekkjan við ána“, saga íslenzku sveitakonunnar í stórum dráttum? <br>		Nei, enginn héraðsbrestur átti sér stað, þegar Tóta í Uppsölum féll frá í desember 1953 með 88 ár á herðum sér. Þó tel ég sögu hennar þess verða, að hún sé skráð í stórum dráttum. Er ekki gimsteinninn hans Guðmundar skálds á Sandi, kvæðið „Ekkjan við ána“, saga íslenzku sveitakonunnar í stórum dráttum? <br>
	Saga Tótu í Uppsölum getur verið eilítil mynd af sögu fátækasta hluta þjóðarinnar um aldir, niðursetninganna svo kölluðu, svo og þess bændafólks, sem bjó við kotbændakjör. <br>		Saga Tótu í Uppsölum getur verið eilítil mynd af sögu fátækasta hluta þjóðarinnar um aldir, niðursetninganna svo kölluðu, svo og þess bændafólks, sem bjó við kotbændakjör. <br>
Lína 24:		Lína 24:
	Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.		Af tillitssemi verður hér hvorki getið manna né bæja nema að góðu sé.

	~~:::~~::::::::::★		::::::::::★

	Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>		Árið 1865 hófu foreldrar Þórunnar Ketilsdóttur búskap á jarðarkoti austur í Mýrdal. Þau höfðu þá eignazt saman eitt barn, dreng. Næstu þrjú árin varð þeim tveggja barna auðið. Þau eignuðust tvær stúlkur, og var Þórunn eldri. Hún fæddist 3. maí, vorið, er þau hjón stofnuðu til búskaparins. <br>
Lína 114:		Lína 114:
	Til ungrar vinkonu:		Til ungrar vinkonu:

	::Eina heita ósk ég finn, <br>		::Eina heita ósk eg finn, <br>
	::að henni stefnir hugur minn; <br>		::að henni stefnir hugur minn; <br>
	::gjöri alheimsgjafarinn <br>		::gjöri alheimsgjafarinn <br>
Lína 160:		Lína 160:
	Vissulega fór það fjarri, að trúarskoðanir okkar Þórunnar Ketilsdóttur féllu í sama farveg. En hvað um það. Hin barnalega einlægni hennar og hið hreina hjartalag skóp með mér djúpa virðingu fyrir henni, fyrir mannkostum hennar og sálargöfgi. Þórunn Ketilsdóttir átti vissulega barnshjartað, sem meistarinn fullyrðir, að leiði til guðsríkis, það er ég sannfærður um. <br>		Vissulega fór það fjarri, að trúarskoðanir okkar Þórunnar Ketilsdóttur féllu í sama farveg. En hvað um það. Hin barnalega einlægni hennar og hið hreina hjartalag skóp með mér djúpa virðingu fyrir henni, fyrir mannkostum hennar og sálargöfgi. Þórunn Ketilsdóttir átti vissulega barnshjartað, sem meistarinn fullyrðir, að leiði til guðsríkis, það er ég sannfærður um. <br>
	Blessuð sé minning hennar.		Blessuð sé minning hennar.
	~~:::::~~:::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|''Þorst. Þ. Víglundsson'']].		:::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|''Þorst. Þ. Víglundsson'']].


Lína 168:		Lína 168:
	Vitur maður hefur sagt: <br>		Vitur maður hefur sagt: <br>
	Fólk kennir í brjósti um sjálft sig. Það finnur oft sárt til sinnar eigin eymdar. En það skortir ímyndunarafl til þess að gera sér grein fyrir eymd annarra. Hún snertir það ekki. Þess vegna lætur það sér hana einskis varða. Ef við hefðum ímyndunarafl í stað guðsóttans, þá yrðu þjáningarnar minni í heiminum. Þá mundum við rækja betur skyldur okkar við drottinn.		Fólk kennir í brjósti um sjálft sig. Það finnur oft sárt til sinnar eigin eymdar. En það skortir ímyndunarafl til þess að gera sér grein fyrir eymd annarra. Hún snertir það ekki. Þess vegna lætur það sér hana einskis varða. Ef við hefðum ímyndunarafl í stað guðsóttans, þá yrðu þjáningarnar minni í heiminum. Þá mundum við rækja betur skyldur okkar við drottinn.
	~~:::::~~:::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|''Þ.Þ.V.'']]		:::::::::::::::[[Þorsteinn Þ. Víglundsson\|''Þ.Þ.V.'']]

Viglundur á 9. maí 2010 kl. 17:44

2010-05-09T17:44:51Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 9. maí 2010 kl. 17:44
Lína 16:		Lína 16:
	::''þó ekkja falli í valinn með sjötíu ár á herðum.		::''þó ekkja falli í valinn með sjötíu ár á herðum.

	[[Mynd: 1957~~, bls.~~ 21.jpg\|thumb\|400px\|Þórunn Ketilsdóttir.]]		[[Mynd: 1957 b 21.jpg\|thumb\|400px\|''Þórunn Ketilsdóttir''.]]

	Svo kvað Guðmundur Friðjónsson skáld á Sandi um ekkjuna við ána. Þetta erindi kemur mér jafnan í hug, er ég tek að hugleiða efni í greinarkorn um [[Þórunn Ketilsdóttir\|Þórunni Ketilsdóttur]], eða Tótu í [[Uppsalir\|Uppsölum]], eins og hún var jafnan nefnd hér í bæ. <br>		Svo kvað Guðmundur Friðjónsson skáld á Sandi um ekkjuna við ána. Þetta erindi kemur mér jafnan í hug, er ég tek að hugleiða efni í greinarkorn um [[Þórunn Ketilsdóttir\|Þórunni Ketilsdóttur]], eða Tótu í [[Uppsalir\|Uppsölum]], eins og hún var jafnan nefnd hér í bæ. <br>

Viglundur: Ný síða: Efnisyfirlit 1957 ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON: =''Tóta í Uppsölum''=

::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek ...

2010-03-13T16:56:34Z

Ný síða: Efnisyfirlit 1957 ÞORSTEINN Þ. VÍGLUNDSSON: =''Tóta í Uppsölum''= <br> <br> ::''Um héraðsbrest ei getur, þó hrökkvi sprek ...

Sýna breytingar