Blik 1953/Una Jónsdóttir. Draumur og ljóð - Breytingaskrá

Viglundur á 12. október 2010 kl. 14:04

2010-10-12T14:04:55Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 12. október 2010 kl. 14:04
Lína 9:		Lína 9:


	[[Mynd: 1953 b 48.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']]Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>		[[Mynd: 1953 b 48 AA.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']]Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
	Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>		Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>
	Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>		Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>

Viglundur á 10. júní 2010 kl. 19:39

2010-06-10T19:39:58Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 10. júní 2010 kl. 19:39
Lína 4:		Lína 4:


	[[Una Jónsdóttir\|UNA JÓNSDÓTTIR]]		<big>[[Una Jónsdóttir\|UNA JÓNSDÓTTIR]]

	==Draumur og ljóð==		:::::::::<big><big>Draumur og ljóð</big></big>

	[[Mynd: 1953 b 48.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']] ~~<big>~~Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
			[[Mynd: 1953 b 48.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']]Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
	Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>		Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>
	Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>		Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>

Viglundur á 5. maí 2010 kl. 20:33

2010-05-05T20:33:53Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 5. maí 2010 kl. 20:33
Lína 8:		Lína 8:
	==Draumur og ljóð==		==Draumur og ljóð==

	[[Mynd: ~~Una Jónsdóttir~~.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']] Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>		[[Mynd: 1953 b 48.jpg\|left\|thumb\|400px\|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']] <big>Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
	Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>		Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>
	Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>		Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði\|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>

Viglundur: Verndaði „Blik 1953/Una Jónsdóttir. Draumur og ljóð“ [edit=sysop:move=sysop]

2010-01-31T20:03:55Z

Verndaði „Blik 1953/Una Jónsdóttir. Draumur og ljóð“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 31. janúar 2010 kl. 20:03
(Enginn munur)

Viglundur á 31. janúar 2010 kl. 20:03

2010-01-31T20:03:43Z

@@ Lína 1: / Lína 1: @@
 [[Mynd: Una Jónsdóttir.jpg|left|thumb|400px|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']] Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
 Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>
@@ Lína 4: / Lína 13: @@
 Ég var komin langt suður fyrir Stórhöfða, þegar ég byrjaði á síðustu hendingunum í ljóðinu, en þá fór önnur hugsun um huga minn. Það er leitt, að ég get ekki framar gert neitt fyrir blessaða eyjuna mína, sem mér þykir svo innilega vænt um. En þá var „vélin“ mín fljót að venda.<br>
 Ég vaknaði hásyngjandi í rúmi mínu með tár í augum. Þegar ég lauk þeim upp, sá ég geisla vera að hverfa frá glugganum mínum austanmegin. Ég reis upp og leit út um gluggann. Það var ekkert sólskin þessa stund. Ég mundi ljóðið, náði í blað og blýant og skrifaði það.

Viglundur á 18. desember 2009 kl. 15:57

2009-12-18T15:57:01Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 18. desember 2009 kl. 15:57
Lína 5:		Lína 5:
	Ég vaknaði hásyngjandi í rúmi mínu með tár í augum. Þegar ég lauk þeim upp, sá ég geisla vera að hverfa frá glugganum mínum austanmegin. Ég reis upp og leit út um gluggann. Það var ekkert sólskin þessa stund. Ég mundi ljóðið, náði í blað og blýant og skrifaði það.		Ég vaknaði hásyngjandi í rúmi mínu með tár í augum. Þegar ég lauk þeim upp, sá ég geisla vera að hverfa frá glugganum mínum austanmegin. Ég reis upp og leit út um gluggann. Það var ekkert sólskin þessa stund. Ég mundi ljóðið, náði í blað og blýant og skrifaði það.

	Ljóðið er svona:




			::Ljóðið er svona:

	::Ég flestu firrt er grandi.<br>		::Ég flestu firrt er grandi.<br>

Viglundur á 24. nóvember 2009 kl. 14:42

2009-11-24T14:42:36Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 24. nóvember 2009 kl. 14:42
Lína 58:		Lína 58:
	:::''Una Jónsdóttir''		:::''Una Jónsdóttir''

	~~==SKRÍTLA.==~~
	~~Heimilisfaðirinn kom drukkinn heim til sín og reyndi að skýra það fyrir konu sinni, hvernig það hefði átt sér stað, að hann drakk sig fullan.~~
	~~Hún hlustaði á raus hans til enda. en svo sagði hún í ávítunartón: „Jón, næst þegar þú hefur drukkið eins og þig lystir af „svartadauða", þá skaltu láta þér nægja Eyjapiss.~~
	~~„Það þýðir ekki, elskan mín," svaraði hann. „Þegar ég er búinn að drekka nægju mína af „dauðanum", þá get ég ekki einu sinni sagt Eyjapiss".~~


	{{Blik}}		{{Blik}}

Viglundur á 24. nóvember 2009 kl. 14:41

2009-11-24T14:41:36Z

@@ Lína 1: / Lína 1: @@
-[[Mynd: Una Jónsdóttir.jpg|left|thumb|400px|''Una Jónsdóttir, skáldkona, 75 ára.'']] Það var 11. ágúst 1952. að ég lá veik í rúmi mínu. Eg var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. .Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólar"geislar.
+[[Mynd: Una Jónsdóttir.jpg|left|thumb|400px|''[[Una Jónsdóttir]], skáldkona, 75 ára.'']] Það var 11. ágúst 1952, að ég lá veik í rúmi mínu. Ég var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir, gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. Þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólargeislar.<br>
-Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Eg þóttist sjá, hve hratt hún færi. en fann ekki. að hún hreyfðist.
+Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Ég þóttist sjá, hve hratt hún færi, en fann ekki, að hún hreyfðist.<br>
-Þegar hún sveif fram yfir Stórhöfða, tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku. því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Eg var í góðu skapi og glöð í lund. Eg skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.
+Þegar hún sveif fram yfir [[Stórhöfði|Stórhöfða]], tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku, því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Ég var í góðu skapi og glöð í lund. Ég skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.<br>
-Eg var komin langt suður fyrir Stórhöfða, þegar ég byrjaði á síðustu hendingunum í ljóðinu, en þá for önnur hugsun um huga minn. Það er leitt, að ég get ekki framar gert neitt fyrir blessaða eyjuna mína, sem mér þykir svo innilega vænt um. En þá var „vélin" mín fljót að venda.
+Ég var komin langt suður fyrir Stórhöfða, þegar ég byrjaði á síðustu hendingunum í ljóðinu, en þá fór önnur hugsun um huga minn. Það er leitt, að ég get ekki framar gert neitt fyrir blessaða eyjuna mína, sem mér þykir svo innilega vænt um. En þá var „vélin“ mín fljót að venda.<br>
-Eg vaknaði hásyngjandi í rúmi mínu með tár í augum. Þegar ég lauk þeim upp, sá ég geisla vera að hverfa frá glugganum mínum austanmegin. Eg reis upp og leit út um gluggann. Það var ekkert sólskin þessa stund. Eg mundi ljóðið, náði í blað og blýant og skrifaði það.
+Ég vaknaði hásyngjandi í rúmi mínu með tár í augum. Þegar ég lauk þeim upp, sá ég geisla vera að hverfa frá glugganum mínum austanmegin. Ég reis upp og leit út um gluggann. Það var ekkert sólskin þessa stund. Ég mundi ljóðið, náði í blað og blýant og skrifaði það.
 Ljóðið er svona:
-==GAGNFRÆÐASKÓLINN Í  VESTMANNAEYJUM==
+::Ég flestu firrt er grandi.<br>
-Það verður gagn og gaman að sjá Gagnfræðaskólann upp rísa. Unglingafræðslan okkur hjá eigi þær stundir vísar; margir þar svala menntaþrá menn, er það kunna að prísa.
+:::''Una Jónsdóttir.''
 Eg sendi mína ósk og þrá: Allt verði þar með blóma: vilji ungmennin væn og há varpa á hann frægðarljóma; að hann verði svo út í frá Eyjunni mest til sóma.
 ==SKRÍTLA.==

Viglundur: Blik 1953/Draumur færð á Blik 1953/Una Jónsdóttir. Draumur og ljóð

2009-11-24T13:44:45Z

Blik 1953/Draumur færð á Blik 1953/Una Jónsdóttir. Draumur og ljóð

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 24. nóvember 2009 kl. 13:44
(Enginn munur)

Viglundur á 24. nóvember 2009 kl. 11:46

2009-11-24T11:46:11Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 24. nóvember 2009 kl. 11:46
Lína 1:		Lína 1:
	Það var 11. ágúst 1952. að ég lá veik í rúmi mínu. Eg var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. .Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólar"geislar.		[[Mynd: Una Jónsdóttir.jpg\|left\|thumb\|400px\|''Una Jónsdóttir, skáldkona, 75 ára.'']] Það var 11. ágúst 1952. að ég lá veik í rúmi mínu. Eg var ein inni og sofnaði eftir hádegi. Þá dreymdi mig, að ég væri að flytja frá Vestmannaeyjum. .Farartæki mitt var einkennilegt. Það voru tveir vængir gráir að lit með stórum fjöðrum líkt og á fugli. Svo voru bönd lögð á víxl og fest í vængina. þau virtust mér vera rúmur þumlungur á breidd, gagnsæ og á litinn eins og bjartir sólar"geislar.
	Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Eg þóttist sjá, hve hratt hún færi. en fann ekki. að hún hreyfðist.		Nú sat ég á þessum geislum ein og vel búin og hafði ekkert meðferðis. Vængirnir liðu með mig um loftið eins og flugvél. Eg þóttist sjá, hve hratt hún færi. en fann ekki. að hún hreyfðist.
	Þegar hún sveif fram yfir Stórhöfða, tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku. því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Eg var í góðu skapi og glöð í lund. Eg skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.		Þegar hún sveif fram yfir Stórhöfða, tók ég til að yrkja ljóð. Söng ég það hátt og skýrt um leið og það kom fram í hug minn, með svo indælu lagi. Mér fannst ég ekki geta sungið svo vel í vöku. því að mér hefur alltaf verið þungt um söng, hefi svo lága rödd. Eg var í góðu skapi og glöð í lund. Eg skyggndist um, leit til beggja hliða og framundan og sá langt út í geiminn, spegilsléttan sjóinn og fagurbláan himininn. En hvergi sá ég til lands. Ekkert sá ég heldur, sem líktist sólargeislum nema fyrrnefndu böndin, og þó var birtan mikil svo langt sem augað eygði.