Blik 1953/Hraunbúaþula - Breytingaskrá

Viglundur á 5. maí 2010 kl. 20:48

2010-05-05T20:48:07Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 5. maí 2010 kl. 20:48
Lína 5:		Lína 5:

	[[Mynd: Hraunbúinn.jpg\|400px\|thumb\|''Teikning eftir [[Engilbert Gíslason]]'']]		[[Mynd: Hraunbúinn.jpg\|400px\|thumb\|''Teikning eftir [[Engilbert Gíslason]]'']]
			<big>
	:::Hefst ég við á Heimaey.<br>		:::Hefst ég við á Heimaey.<br>
	:::Hafði ég þar alið aldur <br>		:::Hafði ég þar alið aldur <br>

Viglundur: Verndaði „Blik 1953/Hraunbúaþula“ [edit=sysop:move=sysop]

2010-01-31T20:00:15Z

Verndaði „Blik 1953/Hraunbúaþula“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa	Útgáfa síðunnar 31. janúar 2010 kl. 20:00
(Enginn munur)

Viglundur á 31. janúar 2010 kl. 20:00

2010-01-31T20:00:02Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 31. janúar 2010 kl. 20:00
Lína 1:		Lína 1:
	[[Mynd: Hraunbúinn.jpg\|400px\|thumb]]		[[Blik 1953\|Efnisyfirlit 1953]]




			[[Mynd: Hraunbúinn.jpg\|400px\|thumb\|''Teikning eftir [[Engilbert Gíslason]]'']]

	:::Hefst ég við á Heimaey.<br>		:::Hefst ég við á Heimaey.<br>

Viglundur á 24. nóvember 2009 kl. 12:44

2009-11-24T12:44:34Z

@@ Lína 1: / Lína 1: @@
-[[Mynd: Hraunbúinn.jpg|500px|thumb]]
+[[Mynd: Hraunbúinn.jpg|400px|thumb]]
-Hefst ég við á Heimaey.<br>
+:::Hefst ég við á Heimaey.<br>
-Hafði ég þar alið aldur <br>
+:::Hafði ég þar alið aldur <br>
-óralöngu fyrr en Baldur,<br>
+:::óralöngu fyrr en Baldur,<br>
-og allra hinna goðagaldur<br>
+:::og allra hinna goðagaldur<br>
+:::galinn var á þeirri ey. <br>
-galinn var á þeirri ey. <br> Átti ég þar mína mey.<br> Fæddumst við á fimbulnóttu,<br> feikn og skelfing dundu um óttu<br> niður stríðir straumar sóttu<br> storkuhraun um Helgafjall ;<br> eldaflóðið yfir skall.<br> Óralangar liðu stundir,<br> lífið gréri um jarðarundir,<br> skrýddust blómum grænar grundir<br>
+:::Átti ég þar mína mey.<br>
-gæðaland varð Heimaey,<br> Seiddi til sín mann og mey.<br> Í þann tíð hin mæta meyja<br> mín hlaut falla og að deyja,<br>komumst við að þeirri raun,<br> að henni beri hefðarlaun.<br> Bitur minnist blóðhundstyrkja.<br> brennd þegar var Landakirkja<br> og Eyjafólkið flutt til virkja;<br> féll þá blóð um Heimaland,<br> táraflóð um tún og sand.<br> Man ég líka marga hali,<br> mæta drengi, göfga í vali.<br> er leituðu gulls í sævarsali,<br> sóttu björg í þjóðarbú,<br> sterk og dygg er dróttin sú.<br> Vit þarf til að velja og hafna,<br> vinur minn, og fróðleik safna.<br> Lát þér gamlar dyggðir dafna,<br> þær duga bezt í lífsins hregg,<br> breyta þrjót í svásan segg.<br> Elskið góða ættarlandið,<br> ungu menn, og forðist grandið.<br> Öll hin góðu verkin vandið.<br> Veitum því þau fósturlaun<br> að vinir reynumst við í raun.<br> Unnum því og drýgjum dáðir,<br> dugum vel og engu háðir<br> fram við sækjum sóknarbráðir,<br> setjum fagurt markið hátt.<br> sækjum fram í sólarátt. <br> Eins og líf er ljóssins iðja<br> langar mig um það að biðja<br> að æskulýður Íslandsniðja<br> ávallt skipi varnarlið,<br> skapi landi frelsi og frið.<br>
+:::Fæddumst við á fimbulnóttu,<br>
-en ég varð hér að þrauka og<br>
+:::feikn og skelfing dundu um óttu<br>
-þreyja
+:::niður stríðir straumar sóttu<br>
-og þola kynslóðanna hark,<br> telja í þær kapp og kjark.<br> Sagan er mér sönn í minni,<br> sé ég glöggt í hugarinni<br> atburði um sæld — og sinni<br> sorgum vafið — líf og hel —<br> æskulýðinn föður fel.<br> Arkaðu til mín, ungi maður,<br> æskuteitur, vikahraður,<br> hlustaðu á mig hugarglaður,<br> hafðu biðlund nokkra stund.<br> Reynslan gefur gull í mund,<br> gullið dýra og gullið sanna,<br> gullið það, sem lífið manna<br> göfgar, fegrar. Brögnum banna<br> boðorðin í lífsins skrá<br> að girnast það, sem annar á.<br> Man ég fyrsta heiðna höldinn,<br> Herjólf. Þegar fram leið öldin.<br> fleiri tóku firðar völdin,<br> fengu jörð, og réru á mið<br> bændur þeir og búalið.<br> Gissur, Hjalti og gumar fleiri<br> gnoð þar lögðu að Hörgaeyri, —<br> voru eftir menn að meiri, —<br> mæringsgjafir settu á  land,<br> kirkjuvið og klerkastand.<br> Svo óx kristin mennt hjá<br>
+:::storkuhraun um Helgafjall;<br>
-mönnum,
+:::eldaflóðið yfir skall.<br>
-<br> mækjahríð að friði sönnum.<br>
+:::Óralangar liðu stundir,<br>
-Ef við sögu kristni könnum.
+:::lífið gréri um jarðarundir,<br>
-                         Frosti.
+:::::Frosti.
 {{Blik}}

Viglundur á 24. nóvember 2009 kl. 11:41

2009-11-24T11:41:08Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 24. nóvember 2009 kl. 11:41
Lína 1:		Lína 1:
			[[Mynd: Hraunbúinn.jpg\|500px\|thumb]]

	Hefst ég við á Heimaey.<br>		Hefst ég við á Heimaey.<br>
	Hafði ég þar alið aldur <br>		Hafði ég þar alið aldur <br>
Lína 4:		Lína 6:
	og allra hinna goðagaldur<br>		og allra hinna goðagaldur<br>

	galinn var á þeirri ey. <br> Átti ég þar mína mey.<br> Fæddumst við á fimbulnóttu,<br> feikn og skelfing dundu um óttu<br> niður stríðir straumar sóttu<br> storkuhraun um Helgafjall ;<br> eldaflóðið yfir skall.<br> Óralangar liðu stundir,<br> lífið gréri um jarðarundir,<br> skrýddust blómum grænar grundir		galinn var á þeirri ey. <br> Átti ég þar mína mey.<br> Fæddumst við á fimbulnóttu,<br> feikn og skelfing dundu um óttu<br> niður stríðir straumar sóttu<br> storkuhraun um Helgafjall ;<br> eldaflóðið yfir skall.<br> Óralangar liðu stundir,<br> lífið gréri um jarðarundir,<br> skrýddust blómum grænar grundir<br>
	<br> gæðaland varð Heimaey,<br> Seiddi til sín mann og mey.<br> Í þann tíð hin mæta meyja<br> mín hlaut falla og að deyja,<br>komumst við að þeirri raun,<br> að henni beri hefðarlaun.<br> Bitur minnist blóðhundstyrkja.<br> brennd þegar var Landakirkja<br> og Eyjafólkið flutt til virkja;<br> féll þá blóð um Heimaland,<br> táraflóð um tún og sand.<br> Man ég líka marga hali,<br> mæta drengi, göfga í vali.<br> er leituðu gulls í sævarsali,<br> sóttu björg í þjóðarbú,<br> sterk og dygg er dróttin sú.<br> Vit þarf til að velja og hafna,<br> vinur minn, og fróðleik safna.<br> Lát þér gamlar dyggðir dafna,<br> þær duga bezt í lífsins hregg,<br> breyta þrjót í svásan segg.<br> Elskið góða ættarlandið,<br> ungu menn, og forðist grandið.<br> Öll hin góðu verkin vandið.<br> Veitum því þau fósturlaun<br> að vinir reynumst við í raun.<br> Unnum því og drýgjum dáðir,<br> dugum vel og engu háðir<br> fram við sækjum sóknarbráðir,<br> setjum fagurt markið hátt.<br> sækjum fram í sólarátt. <br> Eins og líf er ljóssins iðja<br> langar mig um það að biðja<br> að æskulýður Íslandsniðja<br> ávallt skipi varnarlið,<br> skapi landi frelsi og frið.<br>		gæðaland varð Heimaey,<br> Seiddi til sín mann og mey.<br> Í þann tíð hin mæta meyja<br> mín hlaut falla og að deyja,<br>komumst við að þeirri raun,<br> að henni beri hefðarlaun.<br> Bitur minnist blóðhundstyrkja.<br> brennd þegar var Landakirkja<br> og Eyjafólkið flutt til virkja;<br> féll þá blóð um Heimaland,<br> táraflóð um tún og sand.<br> Man ég líka marga hali,<br> mæta drengi, göfga í vali.<br> er leituðu gulls í sævarsali,<br> sóttu björg í þjóðarbú,<br> sterk og dygg er dróttin sú.<br> Vit þarf til að velja og hafna,<br> vinur minn, og fróðleik safna.<br> Lát þér gamlar dyggðir dafna,<br> þær duga bezt í lífsins hregg,<br> breyta þrjót í svásan segg.<br> Elskið góða ættarlandið,<br> ungu menn, og forðist grandið.<br> Öll hin góðu verkin vandið.<br> Veitum því þau fósturlaun<br> að vinir reynumst við í raun.<br> Unnum því og drýgjum dáðir,<br> dugum vel og engu háðir<br> fram við sækjum sóknarbráðir,<br> setjum fagurt markið hátt.<br> sækjum fram í sólarátt. <br> Eins og líf er ljóssins iðja<br> langar mig um það að biðja<br> að æskulýður Íslandsniðja<br> ávallt skipi varnarlið,<br> skapi landi frelsi og frið.<br>
	en ég varð hér að þrauka og<br>		en ég varð hér að þrauka og<br>
	þreyja		þreyja

Birna á 23. nóvember 2009 kl. 16:48

2009-11-23T16:48:44Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 23. nóvember 2009 kl. 16:48
Lína 4:		Lína 4:
	og allra hinna goðagaldur<br>		og allra hinna goðagaldur<br>

	galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbulnóttu, feikn og skelfing dundu um óttu niður stríðir straumar sóttu storkuhraun um Helgafjall ; eldaflóðið yfir skall. Óralangar liðu stundir, lífið gréri um jarðarundir, skrýddust blómum grænar		galinn var á þeirri ey. <br> Átti ég þar mína mey.<br> Fæddumst við á fimbulnóttu,<br> feikn og skelfing dundu um óttu<br> niður stríðir straumar sóttu<br> storkuhraun um Helgafjall ;<br> eldaflóðið yfir skall.<br> Óralangar liðu stundir,<br> lífið gréri um jarðarundir,<br> skrýddust blómum grænar grundir
	~~grundir;~~ gæðaland varð Heimaey, Seiddi til sín mann og mey. í þann tíð hin mæta meyja mín hlaut falla og að deyja,komumst við að þeirri raun, að henni beri hefðarlaun. Bitur minnist blóðhundstyrkja. brennd þegar var Landakirkja og Eyjafólkið flutt til virkja; féll þá blóð um Heimaland. táraflóð um tún og sand. Man ég líka marga hali, mæta drengi, göfga í vali. er leituðu gulls í sævarsali, sóttu björg í þjóðarbú, sterk og dygg er dróttin sú. Vit þarf til að velja og hafna, vinur minn, og fróðleik safna. Lát þér gamlar dyggðir dafna, þær duga bezt í lífsins hregg, breyta þrjót í svásan segg. Elskið góða ættarlandið, ungu menn, og forðist grandið. Öll hin góðu verkin vandið. Veitum því þau fósturlaun að vinir reynumst við í raun. Unnum því og drýgjum dáðir. dugum vel og engu háðir fram við sækjum sóknarbráðir, setjum fagurt markið hátt. sækjum fram í sólarátt. Eins og líf er ljóssins iðja langar mig um það að biðja að æskulýður Íslandsniðja ávallt skipi varnarlið, skapi landi frelsi og frið.		<br> gæðaland varð Heimaey,<br> Seiddi til sín mann og mey.<br> Í þann tíð hin mæta meyja<br> mín hlaut falla og að deyja,<br>komumst við að þeirri raun,<br> að henni beri hefðarlaun.<br> Bitur minnist blóðhundstyrkja.<br> brennd þegar var Landakirkja<br> og Eyjafólkið flutt til virkja;<br> féll þá blóð um Heimaland,<br> táraflóð um tún og sand.<br> Man ég líka marga hali,<br> mæta drengi, göfga í vali.<br> er leituðu gulls í sævarsali,<br> sóttu björg í þjóðarbú,<br> sterk og dygg er dróttin sú.<br> Vit þarf til að velja og hafna,<br> vinur minn, og fróðleik safna.<br> Lát þér gamlar dyggðir dafna,<br> þær duga bezt í lífsins hregg,<br> breyta þrjót í svásan segg.<br> Elskið góða ættarlandið,<br> ungu menn, og forðist grandið.<br> Öll hin góðu verkin vandið.<br> Veitum því þau fósturlaun<br> að vinir reynumst við í raun.<br> Unnum því og drýgjum dáðir,<br> dugum vel og engu háðir<br> fram við sækjum sóknarbráðir,<br> setjum fagurt markið hátt.<br> sækjum fram í sólarátt. <br> Eins og líf er ljóssins iðja<br> langar mig um það að biðja<br> að æskulýður Íslandsniðja<br> ávallt skipi varnarlið,<br> skapi landi frelsi og frið.<br>
			en ég varð hér að þrauka og<br>
			þreyja
	en ég varð hér að þrauka og þreyja		og þola kynslóðanna hark,<br> telja í þær kapp og kjark.<br> Sagan er mér sönn í minni,<br> sé ég glöggt í hugarinni<br> atburði um sæld — og sinni<br> sorgum vafið — líf og hel —<br> æskulýðinn föður fel.<br> Arkaðu til mín, ungi maður,<br> æskuteitur, vikahraður,<br> hlustaðu á mig hugarglaður,<br> hafðu biðlund nokkra stund.<br> Reynslan gefur gull í mund,<br> gullið dýra og gullið sanna,<br> gullið það, sem lífið manna<br> göfgar, fegrar. Brögnum banna<br> boðorðin í lífsins skrá<br> að girnast það, sem annar á.<br> Man ég fyrsta heiðna höldinn,<br> Herjólf. Þegar fram leið öldin.<br> fleiri tóku firðar völdin,<br> fengu jörð, og réru á mið<br> bændur þeir og búalið.<br> Gissur, Hjalti og gumar fleiri<br> gnoð þar lögðu að Hörgaeyri, —<br> voru eftir menn að meiri, —<br> mæringsgjafir settu á land,<br> kirkjuvið og klerkastand.<br> Svo óx kristin mennt hjá<br>
	og þola kynslóðanna hark, telja í þær kapp og kjark. Sagan er mér sönn í minni, sé ég glöggt í hugarinni atburði um sæld — og sinni sorgum vafið — líf og hel — æskulýðinn föður fel. Arkaðu til mín, ungi maður, æskuteitur, vikahraður, hlustaðu á mig hugarglaður, hafðu biðlund nokkra stund. Reynslan gefur gull í mund. gullið dýra og gullið sanna, gullið það, sem lífið manna göfgar, fegrar. Brögnum banna boðorðin í lífsins skrá að girnast það, sem annar á. Man ég fyrsta heiðna höldinn, Herjólf. Þegar fram leið öldin. fleiri tóku firðar völdin, fengu jörð, og réru á mið bændur þeir og búalið. Gissur, Hjalti og gumar fleiri gnoð þar lögðu að Hörgaeyri, — voru eftir menn að meiri, — mæringsgjafir settu á land, kirkjuvið og klerkastand. Svo óx kristin mennt hjá		mönnum,
	mönnum, mækjahríð að friði sönnum.		<br> mækjahríð að friði sönnum.<br>
	Ef við sögu kristni könnum.		Ef við sögu kristni könnum.

Frosti:
setti inn break

2009-11-23T13:43:04Z

<br> setti inn break

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 23. nóvember 2009 kl. 13:43
Lína 1:		Lína 1:
			Hefst ég við á Heimaey.<br>
			Hafði ég þar alið aldur <br>
			óralöngu fyrr en Baldur,<br>
			og allra hinna goðagaldur<br>

			galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbulnóttu, feikn og skelfing dundu um óttu niður stríðir straumar sóttu storkuhraun um Helgafjall ; eldaflóðið yfir skall. Óralangar liðu stundir, lífið gréri um jarðarundir, skrýddust blómum grænar
	~~Hefst ég við á Heimaey. Hafði ég þar alið aldur óralöngu fyrr en Baldur, og allra hinna goðagaldur~~ galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbulnóttu, feikn og skelfing dundu um óttu niður stríðir straumar sóttu storkuhraun um Helgafjall ; eldaflóðið yfir skall. Óralangar liðu stundir, lífið gréri um jarðarundir, skrýddust blómum grænar
	grundir; gæðaland varð Heimaey, Seiddi til sín mann og mey. í þann tíð hin mæta meyja mín hlaut falla og að deyja,komumst við að þeirri raun, að henni beri hefðarlaun. Bitur minnist blóðhundstyrkja. brennd þegar var Landakirkja og Eyjafólkið flutt til virkja; féll þá blóð um Heimaland. táraflóð um tún og sand. Man ég líka marga hali, mæta drengi, göfga í vali. er leituðu gulls í sævarsali, sóttu björg í þjóðarbú, sterk og dygg er dróttin sú. Vit þarf til að velja og hafna, vinur minn, og fróðleik safna. Lát þér gamlar dyggðir dafna, þær duga bezt í lífsins hregg, breyta þrjót í svásan segg. Elskið góða ættarlandið, ungu menn, og forðist grandið. Öll hin góðu verkin vandið. Veitum því þau fósturlaun að vinir reynumst við í raun. Unnum því og drýgjum dáðir. dugum vel og engu háðir fram við sækjum sóknarbráðir, setjum fagurt markið hátt. sækjum fram í sólarátt. Eins og líf er ljóssins iðja langar mig um það að biðja að æskulýður Íslandsniðja ávallt skipi varnarlið, skapi landi frelsi og frið.		grundir; gæðaland varð Heimaey, Seiddi til sín mann og mey. í þann tíð hin mæta meyja mín hlaut falla og að deyja,komumst við að þeirri raun, að henni beri hefðarlaun. Bitur minnist blóðhundstyrkja. brennd þegar var Landakirkja og Eyjafólkið flutt til virkja; féll þá blóð um Heimaland. táraflóð um tún og sand. Man ég líka marga hali, mæta drengi, göfga í vali. er leituðu gulls í sævarsali, sóttu björg í þjóðarbú, sterk og dygg er dróttin sú. Vit þarf til að velja og hafna, vinur minn, og fróðleik safna. Lát þér gamlar dyggðir dafna, þær duga bezt í lífsins hregg, breyta þrjót í svásan segg. Elskið góða ættarlandið, ungu menn, og forðist grandið. Öll hin góðu verkin vandið. Veitum því þau fósturlaun að vinir reynumst við í raun. Unnum því og drýgjum dáðir. dugum vel og engu háðir fram við sækjum sóknarbráðir, setjum fagurt markið hátt. sækjum fram í sólarátt. Eins og líf er ljóssins iðja langar mig um það að biðja að æskulýður Íslandsniðja ávallt skipi varnarlið, skapi landi frelsi og frið.

Birna: Ný síða: Hefst ég við á Heimaey. Hafði ég þar alið aldur óralöngu fyrr en Baldur, og allra hinna goðagaldur galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbu...

2009-11-22T20:46:14Z

Ný síða: Hefst ég við á Heimaey. Hafði ég þar alið aldur óralöngu fyrr en Baldur, og allra hinna goðagaldur galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbu...

Ný síða

Hefst ég við á Heimaey. Hafði ég þar alið aldur óralöngu fyrr en Baldur, og allra hinna goðagaldur galinn var á þeirri ey. Átti ég þar mína mey. Fæddumst við á fimbulnóttu, feikn og skelfing dundu um óttu niður stríðir straumar sóttu storkuhraun um Helgafjall ; eldaflóðið yfir skall. Óralangar liðu stundir, lífið gréri um jarðarundir, skrýddust blómum grænar
grundir; gæðaland varð Heimaey, Seiddi til sín mann og mey. í þann tíð hin mæta meyja mín hlaut falla og að deyja,komumst við að þeirri raun, að henni beri hefðarlaun. Bitur minnist blóðhundstyrkja. brennd þegar var Landakirkja og Eyjafólkið flutt til virkja; féll þá blóð um Heimaland. táraflóð um tún og sand. Man ég líka marga hali, mæta drengi, göfga í vali. er leituðu gulls í sævarsali, sóttu björg í þjóðarbú, sterk og dygg er dróttin sú. Vit þarf til að velja og hafna, vinur minn, og fróðleik safna. Lát þér gamlar dyggðir dafna, þær duga bezt í lífsins hregg, breyta þrjót í svásan segg. Elskið góða ættarlandið, ungu menn, og forðist grandið. Öll hin góðu verkin vandið. Veitum því þau fósturlaun að vinir reynumst við í raun. Unnum því og drýgjum dáðir. dugum vel og engu háðir fram við sækjum sóknarbráðir, setjum fagurt markið hátt. sækjum fram í sólarátt. Eins og líf er ljóssins iðja langar mig um það að biðja að æskulýður Íslandsniðja ávallt skipi varnarlið, skapi landi frelsi og frið.

en ég varð hér að þrauka og þreyja
og þola kynslóðanna hark, telja í þær kapp og kjark. Sagan er mér sönn í minni, sé ég glöggt í hugarinni atburði um sæld — og sinni sorgum vafið — líf og hel — æskulýðinn föður fel. Arkaðu til mín, ungi maður, æskuteitur, vikahraður, hlustaðu á mig hugarglaður, hafðu biðlund nokkra stund. Reynslan gefur gull í mund. gullið dýra og gullið sanna, gullið það, sem lífið manna göfgar, fegrar. Brögnum banna boðorðin í lífsins skrá að girnast það, sem annar á. Man ég fyrsta heiðna höldinn, Herjólf. Þegar fram leið öldin. fleiri tóku firðar völdin, fengu jörð, og réru á mið bændur þeir og búalið. Gissur, Hjalti og gumar fleiri gnoð þar lögðu að Hörgaeyri, — voru eftir menn að meiri, — mæringsgjafir settu á land, kirkjuvið og klerkastand. Svo óx kristin mennt hjá
mönnum, mækjahríð að friði sönnum.
Ef við sögu kristni könnum.

Frosti.

{{Blik}}