Blik 1936, 3. tbl./Hið undurfagra málverk - Breytingaskrá

Viglundur: Blik 1936/Hið undurfagra málverk færð á Blik 1936, 3. tbl./Hið undurfagra málverk

2010-10-12T20:56:06Z

Blik 1936/Hið undurfagra málverk færð á Blik 1936, 3. tbl./Hið undurfagra málverk

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 12. október 2010 kl. 20:56

Viglundur á 12. október 2010 kl. 20:55

2010-10-12T20:55:43Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 12. október 2010 kl. 20:55
Lína 1:		Lína 1:
	[[Blik 1936\|Efnisyfirlit 1936]]		[[Blik 1936\|Efnisyfirlit 1936]]

			<big><big><center>HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK</center></big><br>

	~~==Blik 1936, 3. tbl.==~~
	~~<br>~~
	~~<br>~~
	~~::::::::::<big><big>HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK</big>~~
	~~<br>~~
	EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.<br>		EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.<br>
	Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.<br>		Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.<br>

Viglundur á 3. maí 2010 kl. 17:04

2010-05-03T17:04:26Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 3. maí 2010 kl. 17:04
Lína 1:		Lína 1:
			[[Blik 1936\|Efnisyfirlit 1936]]


	==Blik 1936, 3. tbl.==		==Blik 1936, 3. tbl.==
	~~'''~~HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK~~'''~~		<br>
			<br>
			::::::::::<big><big>HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK</big>
			<br>
	EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.<br>		EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.<br>
	Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.<br>		Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.<br>
Lína 11:		Lína 16:
	Nokkru síðar gekk konungur til salarins, þar sem sveinninn hafði kosið að sýna honum málverkið. Hann nam staðar í gættinni og horfði undrandi og með aðdáun á það, sem fyrir augun bar. Drengurinn hafði tekið burt litlu gluggaborurnar í blýumgjörðinni. Í staðinn hafði hann látið kristalsrúðu. Gegn um hana sá nú konungurinn töfrandi málverk. Það var skrúðgarðurinn hans sjálfs, blómum skrýddur, með fögrum trjám og gosbrunnum. Í baksýn var skógurinn og snævi þöktu fjöllin. Yfir öllu hvelfdist djúpblár himinninn.<br>		Nokkru síðar gekk konungur til salarins, þar sem sveinninn hafði kosið að sýna honum málverkið. Hann nam staðar í gættinni og horfði undrandi og með aðdáun á það, sem fyrir augun bar. Drengurinn hafði tekið burt litlu gluggaborurnar í blýumgjörðinni. Í staðinn hafði hann látið kristalsrúðu. Gegn um hana sá nú konungurinn töfrandi málverk. Það var skrúðgarðurinn hans sjálfs, blómum skrýddur, með fögrum trjám og gosbrunnum. Í baksýn var skógurinn og snævi þöktu fjöllin. Yfir öllu hvelfdist djúpblár himinninn.<br>
	Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það.“ Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gakktu mér í sonarstað.“<br>		Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það.“ Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gakktu mér í sonarstað.“<br>
	Í hvert sinn ,sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.		Í hvert sinn, sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.

Viglundur: Verndaði „Blik 1936/Hið undurfagra málverk“ [edit=sysop:move=sysop]

2009-09-30T12:55:25Z

Verndaði „Blik 1936/Hið undurfagra málverk“ [edit=sysop:move=sysop]

←Fyrri útgáfa

Útgáfa síðunnar 30. september 2009 kl. 12:55

ZindriF á 22. september 2009 kl. 13:51

2009-09-22T13:51:58Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 22. september 2009 kl. 13:51
Lína 12:		Lína 12:
	Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það.“ Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gakktu mér í sonarstað.“<br>		Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það.“ Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gakktu mér í sonarstað.“<br>
	Í hvert sinn ,sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.		Í hvert sinn ,sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.




			{{Blik}}

Viglundur á 13. september 2009 kl. 19:25

2009-09-13T19:25:05Z

←Fyrri útgáfa		Útgáfa síðunnar 13. september 2009 kl. 19:25
Lína 1:		Lína 1:
	HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK		==Blik 1936, 3. tbl.==
			'''HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK'''

	EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.		EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.<br>
			Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.<br>
	Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.		Dag nokkurn lét konungur þau boð út ganga um allt ríkið, að hver sá, sem gæfi honum svo fagurt málverk, að hann þreyttist aldrei á að horfa á það, skyldi að launum hljóta dýrmætasta gimsteininn í kórónunni hans. Margir voru listamenn í ríki hans. Þeir glöddust stórlega við þessa fregn og tóku til að mála. Hvern dag komu listamenn akandi, ríðandi eða gangandi til konungshallarinnar. Allir höfðu þeir með sér fögur málverk. Hver og einn þóttist viss um að hljóta verðlaunin. Ritari konungsins tók listamönnunum tveim höndum, lét færa konunginum málverkin en skráði sjálfur nöfn þeirra og heimilisfang hjá sér í þykka bók. Listamennirnir fóru heim glaðir og ánægðir.<br>
			Konungurinn leit á hin fögru málverk. Hann fann ekki eitt einasta, sem hann þreyttist ekki að horfa á. <br>
	Dag nokkurn lét konungur þau boð út ganga um allt ríkið, að hver sá, sem gæfi honum svo fagurt málverk, að hann þreyttist aldrei á að horfa á það, skyldi að launum hljóta dýrmætasta gimsteininn í kórónunni hans. Margir voru listamenn í ríki hans. Þeir glöddust stórlega við þessa fregn og tóku til að mála. Hvern dag komu listamenn akandi, ríðandi eða gangandi til konungshallarinnar. Allir höfðu þeir með sér fögur málverk. Hver og einn þóttist viss um að ~~hjóta~~ verðlaunin. Ritari konungsins tók listamönnunum tveim höndum, lét færa konunginum málverkin en skráði sjálfur nöfn þeirra og heimilisfang hjá sér í þykka bók. Listamennirnir fóru heim glaðir og ánægðir.		Árin líða.<br>
			Dag einn kom tötralega klæddur hjarðsveinn arkandi eftir hallarveginum. Hann bar þunga byrði á bakinu. Það virtist vera afarstórt málverk sveipað klæði.<br>
	Konungurinn leit á hin fögru málverk. Hann fann ekki eitt einasta, sem hann þreyttist ekki að horfa á.		„Ég er langferðamaður,“ sagði drengurinn við dyravörð konungs, og fékk að sleppa inn. Hann kvaddi konunginn virðulega og sagði: „Herra konungur, leyfið mér sjálfum að koma fyrir í salarkynnum yðar hinu undurfagra málverki, sem ég vil sýna yður.“ Konungurinn brosti við þessari bæn drengsins og heyrði hana.<br>
			Nokkru síðar gekk konungur til salarins, þar sem sveinninn hafði kosið að sýna honum málverkið. Hann nam staðar í gættinni og horfði undrandi og með aðdáun á það, sem fyrir augun bar. Drengurinn hafði tekið burt litlu gluggaborurnar í blýumgjörðinni. Í staðinn hafði hann látið kristalsrúðu. Gegn um hana sá nú konungurinn töfrandi málverk. Það var skrúðgarðurinn hans sjálfs, blómum skrýddur, með fögrum trjám og gosbrunnum. Í baksýn var skógurinn og snævi þöktu fjöllin. Yfir öllu hvelfdist djúpblár himinninn.<br>
	Árin líða.		Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það.“ Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gakktu mér í sonarstað.“<br>
			Í hvert sinn ,sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.
	Dag einn kom tötralega klæddur hjarðsveinn arkandi eftir hallarveginum. Hann bar þunga byrði á bakinu. Það virtist vera afarstórt málverk sveipað klæði.

	„Ég er langferðamaður," sagði drengurinn við dyravörð konungs, og fékk að sleppa inn. Hann kvaddi konunginn virðulega og sagði: „Herra konungur, leyfið mér sjálfum að koma fyrir í ~~salakynnum~~ yðar hinu undurfagra málverki, sem ég vil sýna yður." Konungurinn brosti við þessari bæn drengsins og heyrði hana.

	Nokkru síðar gekk konungur til ~~salsins~~, þar sem sveinninn hafði kosið að sýna honum málverkið. Hann nam staðar í gættinni og horfði undrandi og með aðdáun á það, sem fyrir augun bar. Drengurinn hafði tekið burt litlu gluggaborurnar í blýumgjörðinni. Í staðinn hafði hann látið kristalsrúðu. Gegn um hana sá nú konungurinn töfrandi málverk. Það var skrúðgarðurinn hans sjálfs, blómum skrýddur, með fögrum trjám og gosbrunnum. Í baksýn var skógurinn og snævi þöktu fjöllin. Yfir öllu hvelfdist djúpblár ~~himininn~~.

	Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það. Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og ~~gaktu~~ mér í sonarstað.


	Í hvert sinn sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.

Saerun: Ný síða: HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagra...

2009-09-13T13:01:05Z

Ný síða: HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagra...

Ný síða

HIÐ UNDURFAGRA MÁLVERK

EINU sinni var konungur, sem bjó í gamalli og skuggalegri höll. Stór og fagur skrúðgarður var umhverfis höllina. Víðsvegar í garðinum uxu undurfagrar blómabreiður. Geislar sólarinnar gylltu blómakrónurnar og glitruðu í úða gosbrunnanna. Fjær höllinni óx víðáttumikill skógur með fögrum trjám. Í fjarska blánuðu háfjöllin með snævi þakta tinda.

Konungurinn var gamall; hár og skegg var hvítt. Hann var góður og ríkur konungur. En þrátt fyrir hinn mikla auð og hina glæsilegu hirð, var hann vansæll og einmana.

Dag nokkurn lét konungur þau boð út ganga um allt ríkið, að hver sá, sem gæfi honum svo fagurt málverk, að hann þreyttist aldrei á að horfa á það, skyldi að launum hljóta dýrmætasta gimsteininn í kórónunni hans. Margir voru listamenn í ríki hans. Þeir glöddust stórlega við þessa fregn og tóku til að mála. Hvern dag komu listamenn akandi, ríðandi eða gangandi til konungshallarinnar. Allir höfðu þeir með sér fögur málverk. Hver og einn þóttist viss um að hjóta verðlaunin. Ritari konungsins tók listamönnunum tveim höndum, lét færa konunginum málverkin en skráði sjálfur nöfn þeirra og heimilisfang hjá sér í þykka bók. Listamennirnir fóru heim glaðir og ánægðir.

Konungurinn leit á hin fögru málverk. Hann fann ekki eitt einasta, sem hann þreyttist ekki að horfa á.

Árin líða.

Dag einn kom tötralega klæddur hjarðsveinn arkandi eftir hallarveginum. Hann bar þunga byrði á bakinu. Það virtist vera afarstórt málverk sveipað klæði.

„Ég er langferðamaður," sagði drengurinn við dyravörð konungs, og fékk að sleppa inn. Hann kvaddi konunginn virðulega og sagði: „Herra konungur, leyfið mér sjálfum að koma fyrir í salakynnum yðar hinu undurfagra málverki, sem ég vil sýna yður." Konungurinn brosti við þessari bæn drengsins og heyrði hana.

Nokkru síðar gekk konungur til salsins, þar sem sveinninn hafði kosið að sýna honum málverkið. Hann nam staðar í gættinni og horfði undrandi og með aðdáun á það, sem fyrir augun bar. Drengurinn hafði tekið burt litlu gluggaborurnar í blýumgjörðinni. Í staðinn hafði hann látið kristalsrúðu. Gegn um hana sá nú konungurinn töfrandi málverk. Það var skrúðgarðurinn hans sjálfs, blómum skrýddur, með fögrum trjám og gosbrunnum. Í baksýn var skógurinn og snævi þöktu fjöllin. Yfir öllu hvelfdist djúpblár himininn.

Hjarðsveinninn stóð við rúðuna, laut konunginum og sagði: „Herra minn, hér sjáið þér málverk. Það var hér áður. Ég hefi aðeins stækkað það. Þá kyssti konungurinn sveininn og sagði: „Sannarlega ert þú mesti listamaðurinn, því þú notar gáfur þínar til þess að vekja athygli á listaverkum skaparans. Sæll er sá konungur, sæl er sú þjóð, sem kann að meta þau listaverk, hrífast af þeim og samlaga fegurð þeirra sínu eigin líferni. Þú skalt ekki aðeins hljóta fegursta og stærsta gimsteininn heldur einnig allt ríki mitt eftir minn dag. Vertu hjá mér og gaktu mér í sonarstað.

Í hvert sinn sem konungurinn var þreyttur og leiður á lífinu, gekk hann að kristalsrúðunni og leit út um hana. Þar sá hann margbreytileik náttúrunnar í stormi og stillu, blíðu og stríðu, hinar ýmsu árstíðir; málverk, sem guð einn getur skapað.