Heimaslóð - Breytingar notanda [is]

Sigurgeir Jónsson (Þorlaugargerði)

2007-11-08T15:49:03Z

Sigurgeir:

'''Sigurgeir Jónsson''' fæddist 26. júní 1942 í Vestmannaeyjum. Sonur [[Jón Guðjónsson|Jóns Guðjónssonar]] frá [[Oddsstaðir|Oddsstöðum]], bónda og skipasmiðs í [[Þorlaugargerði eystra]] og [[Guðrún Jónsdóttir frá Suðurgarði|Guðrúnar Jónsdóttur]] frá [[Suðurgarður|Suðurgarði]].

Sigurgeir lauk kennaraprófi frá Kennaraskóla Íslands 1965 og kenndi við [[Barnaskóli Vestmannaeyja|Barnaskólann í Vestmannaeyjum]] og [[Gagnfræðaskóla Vestmannaeyja|Gagnfræðaskólann]] til ársins 1982 þegar hann réðst sem kennari við [[Stýrimannaskólinn í Vestmannaeyjum|Stýrimannaskólann í Vestmannaeyjum]] en sama ár lauk hann námi í II. stigi þess skóla. Áður hafði hann lokið prófi frá [[Vélskóli Vestmannaeyja|Vélskóla Vestmannaeyja]] árið 1960. Sigurgeir stundaði sjó, ýmist sem aðalstarf eða yfir sumartímann meðfram kennslu, í 30 ár. Þegar Stýrimannaskólinn sameinaðist [[Framhaldsskólinn í Vestmannaeyjum|Framhaldsskólanum]] árið 1997 var hann ráðinn sem kennari við Framhaldsskólann og deildarstjori við skipstjórnarbraut skólans þegar henni var komið á 2007.

Sigurgeir stundaði ritstörf og blaðamennsku, m.a. á tímaritinu Vikunni, var ritstjóri [[Fylkir|Fylkis]], málgagns sjálfstæðismanna í Vestmannaeyjum, 1967-1968, blaðamaður og prófarkalesari á vikublaðinu [[Fréttir|Fréttum]] um margra ára skeið. Hann var æskulýðsfulltrúi [[Vestmannaeyjabær|Vestmannaeyja]] 1978 til 1982 og menningarfulltrúi bæjarins 2003 til 2004. Árið 2007 kom út bókin Nýjar sögur og sagnir úr Vestmannaeyjum, en þar er að finna 150 gamansögur af þekktum Eyjamönnum sem Sigurgeir hefur safnað. Sigurgeir spilaði á bassa í hljómsveitinni [[Qmen 7]] allan starfstíma sveitarinnar, frá 1976 til 1986.

Hann kvæntist árið 1967 [[Katrín Lovísa Magnúsdóttir|Katrínu Lovísu Magnúsdóttur]], úr Dalasýslu, kennara við [[Hamarsskóli Vestmannaeyja|Hamarsskóla]] og eru börn þeirra fjögur; [[Jarl Sigurgeirsson|Jarl]] (1967) stýrimaður, [[Dís Sigurgeirsdóttir|Dís]] (1969) lögfræðingur, [[Hersir Sigurgeirsson|Hersir]] (1972) stærðfræðingur og [[Dögg Lára Sigurgeirsdóttir|Dögg Lára]] (1974) kennari. Fyrir átti Sigurgeir [[Fanney Sigurgeirsdóttir|Fanney]] (1965) bókasafnsfræðing.

Árið 1989 keyptu Sigurgeir og Katrín ritfanga og gjafavöruverslunina [[Oddurinn|Oddinn]] við Strandveg og ráku hana til ársins 1999 þegar þau seldu hana.

Árið 2001 byggðu þau sér íbúðarhús fyrir ofan hraun og nefndu það [[Gvendarhús]] eftir samnefndu býli er þar stóð áður en fór undir flugbrautina þegar hún var lengd til vesturs.
[[Flokkur:Fjölmiðlamenn]]
[[Flokkur:Kennarar]]
[[Flokkur:Kaupmenn]]
[[Flokkur:Sjómenn]]
[[Flokkur:Tónlistarmenn]]
[[Flokkur:Fólk fætt á 20. öld]]
[[Flokkur:Ofanbyggjarar]]

Golfklúbbur Vestmannaeyja

2007-10-20T10:38:17Z

Sigurgeir: Lagfærði texta og bætti við upplýsingum

[[Mynd:182 8241.JPG|thumb|300px|Iðandi mannlíf á golfvellinum. Grínið á 18. holu og Golfskálinn.]]

Tildrög þess að hafið var að leika golf í Vestmannaeyjum má rekja til þess er Magnús Magnússon, skipstjóri frá Boston, USA, var á ferð í Eyjum sumarið 1937. Þá hafði hann kennt nokkrum mönnum undirstöðuatriðin í
golfíþróttinni og reglur leiksins. Í framhaldinu ákváðu nokkrir af þeim, sem fallið höfðu fyrir íþróttinni, þeir [[Þórhallur Gunnlaugsson]], [[Axel Halldórsson]], [[Ólafur Halldórsson]], [[Einar Guttormsson]], [[Ágúst Bjarnason]] og [[Georg Gíslason]], ásamt fleirum að boða til stofnfundar Golfklúbbs Vestmannaeyja.

Fundurinn var haldinn þann 4. des. 1938 og voru 20 mættir. Í bráðabirgðastjórn og laganefnd voru kosnir Þórhallur Gunnlaugsson, formaður, Georg Gíslason, ritari og Ólafur Halldórsson, gjaldkeri. Framhaldsstofnfundur var haldinn 11. desember og voru þessir sömu menn kosnir í fyrstu stjórnina ásamt meðstjórnendunum Einari Guttormssyni og [[Viggó Björnsson|Viggó Björnssyni]].

== Stofnendur Golfklúbbs Vestmannaeyja: ==
[[Mynd:182 8238.JPG|thumb|200px|Golf leikið í stórbrotnu umhverfi. Smáeyjarnar [[Hani]], [[Hæna]] og [[Hrauney]] í bakgrunni.]]
Stofendur Golfklúbbs Vestmannaeyja voru:
*[[Axel Halldórsson]]
*[[Ágúst Bjarnason]]
*[[Einar Guttormsson]]
*[[Einar Sigurðsson]]
*[[Ella Halldórsdóttir]]
*[[Fanney Jónsdóttir]]
*[[Georg Gíslason]]
*[[Gissur Erlingsson]]
*[[Guðlaugur Gíslason]]
*[[Guðlaugur Stefánsson]]
*[[Guðfinna Kristjánsdóttir]]
*[[Hafsteinn Snorrason]]
*[[Haraldur Eiríksson]]
*[[Hinrik Jónsson]]
*[[Hjálmar Eiríksson]]
*Ingibjörg Ólafsdóttir (eiginkona Þórhalls Gunnlaugssonar)
*[[Ingi Kristmannsson]]
*[[Jóhann Bjarnasen (yngri)]]
*[[Jóhannes Sigfússon]]
*[[Jón Ólafsson]]
*[[Karl Kristmannsson]]
*[[Karl Sigurhansson]]
*[[Lárus Ársælsson]]
*[[Leifur Sigfússon]]
*[[Magnús Bergsson]]
*[[Marinó Jónsson]]
*[[Ólafur Halldórsson]]
*[[Páll Jónsson (Púlli)]]
*[[Rannveig Vilhjálmsdóttir]]
*[[Carl Rosinkjær]]
*[[Sigurbjörg Magnúsdóttir]]
*[[Sigurður Ólason]]
*[[Tómas Guðjónsson]]
*[[Tryggvi Ólafsson]]
*[[Unnur Magnúsdóttir]]
*[[Viggó Björnsson]]
*[[Þórhallur Gunnlaugsson]]

== Formenn Golfklúbbs Vestmannaeyja ==
* [[Þórhallur Gunnlaugsson]] 1938-45
* [[Georg Gíslason]] 1946, 1950-51
* [[Axel Halldórsson]] 1947-49
* [[Lárus Ársælsson]] 1952-64
* [[Sverrir Einarsson]] 1965-66 og 1968-71
* [[Atli Aðalsteinsson]] 1967
* [[Gunnlaugur Axelsson]] 1972-73 og 1977
* [[Marteinn Guðjónsson]] 1974 og 1980
* [[Guðmundur Þórarinsson]] 1975-76
* [[Ragnar Guðmundsson]] 1979-79 og 1982-84
* [[Sighvatur Arnarsson]] 1981
* [[Bergur M. Sigmundsson]] 1985-1988 og 1994-1996
* [[Sigurbjörg Guðnadóttir]] 1989-1991
* [[Kristján Gunnar Ólafsson]] 1991-1993
* [[Gunnar K. Gunnarsson]] 1997-2000
* [[Helgi Bragason]] 2001-

{{Tenglar|
* Heimasíða Golfklúbbs Vestmannaeyja [http://www.eyjar.is/golf/ www.eyjar.is/golf]
}}

[[Flokkur:Félög]]
[[Flokkur:Íþróttir]]

Blik 1980/A-A samtökin í Vestmannaeyjum

2007-07-29T09:37:20Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Ég sit fund bindindismanna. Umræður fara fram. Ég leyfi mér að taka til máls. Á eftir orðum mínum bíður einn af framámönnum bindindisfélagsmanna um orðið. Hann flytur stutta ræðu. Efni hennar hrífur mig. Hann ræðir hið gagnmerka starf og þau heilvænlegu áhrif, sem félagasamtök A-A manna í Vestmannaeyjum hafa komið til leiðar fjölmörgum fjölskyldum í Eyjum til mikillar blessunar á undanförnum árum. - Ég hrífst með. Ræðumaður virðist gagnkunnur þessum málum og talar af hita. - Ræða hins mæta manns gleður mig innilega. Eftir ræðu mannsins eru mér ríkust í huga öll þau Eyjaheimili, sem hafa endurheimt hamingju sína fyrir atbeina þessara samtaka. - Síðan tek ég að glugga í nokkrar heimildir, þar sem gerð er nokkur grein fyrir samtökum þessum, anda þeirra og afli. Hvert sækja svo þessi samtök kraftinn sinn? 
Í gildri heimild stendur skráð, að grundvöllur A-A samtakanna sé eftirfarandi Tólf '''„reynsluspor“''' þau eru þessi:
# „Vér viðurkennum vanmátt vorn gegn áfengi og oss var orðið um megn að stjórna lífi voru.
# Vér fórum að trúa, að æðri kraftur máttugri vorum eigin vilja gæti gert oss heilbrigð að nýju.
# Vér tókum þá ákvörðun að leita guðs og reyna að láta vilja vorn og líf lúta handleiðslu hans, '''Sankvæmt skilningi vorum á honum'''.
# Vér gerðum rækilega og óttalaust reikningsskil í lífi voru.
# Vér játuðum afdráttarlaust fyrir guði, sjálfum oss og öðrum yfirsjónir vorar.
# Vér treystum því fullkomlega, að guð mundi lækna sérhvern veikleika vorn.
# Vér báðum guð í auðmýkt að losa oss við bresti vora.
# Vér rifjuðum upp misgjörðir vorar gegn náunganum og vorum fús til að bæta fyrir þær.
# Vér jöfnuðum ágreining og bættum brot vort milliliðalaust, svo framarlega sem það særði engan.
# Vér iðkuðum stöðuga sjálfsrannsókn, og þegar út af bar, viðurkenndum vér yfirsjónir vorar undanbragðalaust.
# Vér leituðumst við bæn og hugleiðslu að styrkja vitundarsamband vort við guð og báum um skilning á því, sem oss var fyrir beztu, og mátt til að framkvæma það.
# Vér fundum, að sá árangur, sem náðist með hjálp reynslusporanna, var andleg vakning, og þess vegna reyndum vér að flytja öðrum alkóhólistum þennan boðskap og fylgja þessum meginreglum í lífi voru og starfi.“

A-A samtökin voru stofnuð hér á landi 16. apríl 1954. Hér í Vestmannaeyjum voru þau stofnuð 16. febrúar 1969.- Þessi samtök eru „Félagsskapur karla og kvenna, sem samhæfa reynslu sína, styrk og vonir, svo að þau megi leysa sameiginlega vandamál sín og séu fær um að hjálpa öðrum til að losna frá áfengisbölinu.“ - Og svo stendur þar skráð í heimildinni: Til að gerast A-A félagi þarf aðeins eitt: '''Löngun til að hætta að drekka'''. Og ennfremur: 
„A-A samtökin eru sjálfstæð heild og óháð hvers kyns félagsskap öðrum. Þau halda sig utan við þras og þrætur og taka ekki afstöðu til opinberra mála...“ 
Tvennt er það í samþykktum A-A samtakanna, sem vekur sérstaklega athygli okkar. Í fyrsta lagi viðurkennir mannssálin vanmátt sinn og veiklyndi nema hún njóti styrks almættis. Í öðru lagi er lögð á það megináherzla að leita þessa styrks, -leita guðlegs styrks og máttar. Það er meiginþáttur mannlegs lífs. Leitið, og þér munið finna. Knýið á og fyrir yður mun upp lokið verða. Þetta eru hin veigamiklu sannindi, grundvöllur og skilyrði sálarlegs friðar og farsældar. Og þetta hafa vissulega fjöldamargir félagar hinna markverðu og veigamiklu A-A samtaka reynt og þreifað á, þeim sjálfum og ástvinum þeirra til sannrar og guðlegrar farsældar. En þetta er algilt lífsins lögmál, sem varðar okkur öll. Sumir þykjast því miður yfir það hafnir að skilja það eða vilja lúta því.

Þ.Þ.V
{{Blik}}

Blik 1980/Garðfjósið

2007-07-29T09:29:45Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Blik 1980 102.jpg|500px]]

Þessa mynd birti Tíminn á fyrra ári. Myndasafn Háskólabókasafnsins mun eiga frummyndina. Mér er tjáð, að vestmannaeyskum „fræðimönnum“ beri ekki saman um það, hvaða „Bondegaard pá Vestmannaö“ þetta muni hafa verið. Mælzt hefur verið til þess, að ég leggi hér orð í belg.

Í byrjun 19. aldar hafði [[Westy Petreus|Westy Petræus]] einokunarkaupmaður jarðarumboðið í Vestmannaeyjum. Fyrir þessa þjónustu sína við danska konungsvaldið hafði hann ábúð á tveim jörðum fyrir lítinn pening. Það voru jarðirnar Yztiklettur og Kornhóll. Árið 1814 voru 13 manns heimilisfastir í Kornhól. Átta árum síðar bjuggu þar milli 20 og 30 manns eða áttu þar vistarveru. Þar hafa því verið meiri húsakynni en sjást á myndinni.

Auðvitað var grasið af Kornhólstúni notað til mjólkurframleiðslu. Þá var þar fjós fyrir eina eða tvær kýr. Það fjós var ýmist kallað Kornhólsfjós eða Garðfjós, eftir að Danirnir í Eyjum tóku að kalla allar byggingar einokunarverzlunarinnar [[Garðurinn|Garðinn]] (Gaarden). - Svo kom að því að einokunarkaupmaðurinn eða „factor“ hans hætti allri mjólkurframleiðslu. Þá var Garðfjósið að íbúðarhúsi. Það er það, sem sýnt er á mynd þessari.

Ýmsir mætir menn, sem fluttu til Eyja, t.d. úr sveitum Suðurlandsins, fengu fyrst inni í Garðfjósi, sem þá hafði verið gert að viðunanlegri vistarveru manna. Þar bjuggu svo þessar aðfluttu fjölskyldur, til betur raknaði úr um íbúðarhúsnæði. Um þessar fjölskyldur sumar er getið í Bliki frá liðnum árum. Sumir þeir heimilisfeður, sem þarna bjuggu fyrst í Eyjum, urðu kunnir menn síðar í Eyjabyggð.

[[Þorsteinn Víglundsson|Þ.Þ.V.]]

Blik 1967/Frumherjar - Merkir ættliðir III.

2007-07-12T12:07:11Z

Sigurgeir: Leiðrétt

Ekki duldist meðhjálparahjónunum á Vilborgarstöðum, [[Árni Einarsson|Árna Einarssyni]] og [[Guðfinna Jónsdóttir Austmann|Guðfinnu Jónsdóttur Austmann]], gildi fræðslu og þekkingar, eins og ég hefi drepið á fyrr í greinarkorni þessu. Þess vegna gerðu þau sitt ítrasta til að veita börnum sínum bóklega fræðslu, eftir því sem þá voru tök á. 
Er börn þeirra voru að vaxa úr grasi, var enginn barnaskóli starfandi í Vestmannaeyjum. Því síður unglingaskóli. En fræðslustofnanir eða fræðslulindir áttu Eyjabúar samt. Þær voru heimili sýslumannshjónanna [[Bjarni Einar Magnússon|Bjarna E. Magnússonar]] og konu hans Hildar Bjarnadóttur Thorarensen, og svo prestshjónanna að [[Ofanleiti]], [[séra Brynjólfur Jónsson|séra Brynjólfs Jónssonar]] og konu hans Ragnheiðar Jónsdóttur. Um árabil tók sýslumaður unglinga inn á heimili sitt og kenndi þeim bókleg fræði án alls endurgjalds. (Sjá [[Blik 1962]]). Það gerði presturinn einnig ([[Blik 1963]]). 

Eftir því sem sonum meðhjálparahjónanna á Vilborgarstöðum óx vit og þroski, var þeim komið „í læri“ til þessara embættismanna, eftir að öllum undirbúningi fyrir fermingu lauk heima, svo sem nám í lestri, skrift, kristnum fræðum og einföldustu meðferðum talna. Þeim kennslustörfum voru hjónin sjálf vel vaxin.

Eftir fermingu var [[Sigfús Árnason|Sigfúsi Árnasyni]] komið „í læri“ hjá Bjarna sýslumanni Magnússyni. Það var síðasta árið, sem sýslumaður var búsettur í Vestmannaeyjum eða gegndi þar embætti. Síðan nam Sigfús um skeið hjá séra Brynjólfi sóknarpresti að Ofanleiti. Þar mun hann hafa fengið nokkra undirstöðu í dönsku t.d. og ef til vill fleiri tungumálum. 
Eins og aðrir uppvaxandi drengir í Eyjum á þeim árum og fyrr og síðar, meðan opnu skipin eða bátarnir voru notaðir, hóf Sigfús Árnason snemma að stunda sjóinn á juli, þ.e. vor- og sumarbáti foreldra sinna, og svo á vetrarvertíðum með föður sínum á átt-æringnum Auróru. Sigfús var einn af hásetunum á Auróru, er hún stundaði hákarlaveiðarnar árið 1875. Þá var hann 19 ára gamall. Formaður var Sigfús Árnason um skeið á vetrarvertíð eða -vertíðum. Á búskaparárum sínum á Löndum var hann meðeigandi í Auróru með föður sínum og Kristínu húsfreyju, föðursystur sinni í [[Nýibær|Nýjabæ]] og [[Engilbert Engilbertsson|Engilbert Engilbertssyni]] í [[Jómsborg]]. Öll áttu þau jafnmikið í skipi þessu eða 1/4 hluta hvert þeirra. 

Vorið 1878 fluttist fyrsta orgelið til Vestmannaeyja. Árið áður hafði séra Brynjólfur að Ofanleiti vakið máls á því í söfnuðinum, hversu nauðsynlegt og áhrifaríkt það væri að bæta sönginn í Landakirkju. Þess voru dæmi, að þar væru sömu menn forsöngvarar áratugum saman og eins, þótt þeir að meira eða minna leyti væru búnir að missa röddina sakir aldurs. Prestur veigraði sér við að tjá þeim óhæfnina, ef þeir fundu hana ekki sjálfir. Séra Brynjólfur Jónsson var betur settur í þessum efnum en margur annar sóknarpresturinn þar hafði verið sökum þess, hversu mikill og góður söngmaður hann var sjálfur. Oft hélt hann sjálfur uppi messusöngnum, svo að hvergi skeikaði. 
Þegar hér var komið sögu, eru orgel í kirkjum á Íslandi ekki óþekkt fyrirbrigði. Í Reykjavík til dæmis mun fyrsta orgelið hafa verið notað við messusöng í þjóðkirkjunni árið 1840. Séra Brynjólfur Jónsson vildi ekki að Landakirkjusöfnuður yrði lengur eftirbátur annarra safnaða hér á landi í þeim efnum. Þess vegna efndi hann til almennra samskota í byggðarlaginu vorið 1877 til þess að afla fjár til orgelkaupanna. Þannig söfnuðust honum 30 krónur, sem var þó nokkurt fé á þeim tíma. Hann taldi sig geta fengið keypt sæmilegt orgel í kirkjuna fyrir 130 krónur. Þess vegna skrifaði prestur yfirvöldunum og æskti þess, að alþingi legði af mörkum úr landssjóði 100 krónur til orgelkaupanna, þar sem Landakirkja með öllu og öllu var eign landssjóðs. Aldrei mun prestur hafa fengið framlag þetta. En vorið eftir (1878) kom eitt af verzlunarskipum Brydeverzlunar til Eyja „færandi hendi“. Það flutti með sér gjöf til Landakirkju. Það var býsna laglegt orgel, sem [[J. P. T. Bryde]], einokunarkaupmaðurinn danski í Eyjum (1879-1910) sendi kirkjunni að gjöf. 
Þegar hér er komið þessum málum, var enginn í Eyjum, sem kunni að leika á orgelið. Þá var að velja ungan mann til þess að læra á það, og ráða hann síðan organista við Landakirkju. - Séra Brynjólfi Jónssyni var það brátt ljóst, að enginn ungur maður í Eyjum var ákjósanlegri til þessa náms og starfs en Sigfús Árnason, einn af meðhjálparasonunum á Vilborgarstöðum, sökum meðfæddra hæfileika, prúðmennsku og mennilegrar framkomu og þokka, sem hæfði bezt slíkri þjónustu í þágu kirkjunnar og kristilegra athafna. 

[[Mynd:Blik 1967 16-1.jpg|thumb|200px|Sigfús Árnason organisti, (í næturvarðarbúningi 1917).]]
[[Mynd:Blik 1967 16-2.jpg|thumb|200px|Jónína K.N. Brynjólfsdóttir húsfreyja á Vestri-Löndum.]]
Haustið 1878 mun Sigfús hafa hafið hljómlistarnámið í Reykjavík. En ekki komizt svo langt á þeirri braut, að hann þá þegar treysti sér til þess að spila í Landakirkju. Þetta haust mun Sigfús hafa keypt sér stórt og vandað orgel, sem hann kom með heim til Eyja fyrir jólin þ. á. Þá gat hann æft og þjálfað sig heima í listinni. 
Loks vorið 1879 afréð Sigfús Árnason að láta til skarar skríða og hefja orgelspilið í kirkjunni. Á hvítasunnudag það ár lék hann í fyrsta sinn á orgelið undir sálmasöngnum. Hafði hann þá æft nokkurn söngflokk, sem söng við guðsþjónustu þann dag og þótti takast vel og giftusamlega. Safnaðarfólkið dáði þá þegar þetta starf og þessa nýung og lauk miklu lofsorði á þetta framtak hins vinsæla prests og sálusorgara og svo organistann sinn, sem þá var á 23. aldursárinu. 
Orgel þetta, sem nú er geymt í Byggðarsafni Vestmannaeyja, var notað í Landakirkju fram á árið 1896. Þá þótti það ekki lengur fullnægja þeim kröfum, sem gerðar voru þá um kirkjuorgel. Leigðu þá ráðandi menn kirkjunnar orgel organistans. 
Síðan var orgelið hans notað í kirkjunni til ársins 1904 að Sigfús Árnason sagði af sér organleikarastarfinu. Þá höfðu verið fest kaup á nýju orgeli handa kirkjunni með ráði organistans. Það reyndist síðar gallað, og tjáir Brynjúlfur sonur hans föður sínum það í bréfi, eftir að hann tók við organistastarfinu. Kaupa þurfti nýtt orgel eftir stuttan tíma. 
Kirkjusjóður greiddi Sigfúsi organista 20 krónur árlega leigu fyrir orgellánið frá 1896-1904. Það var einasta greiðslan, sem organistinn fékk þau 25 ár, sem hann hafði starfið á hendi í Landakirkju. Annað verður naumast ályktað, en að allt þetta geysimikla starf organistans hafi þótt sjálfsagt fórnarstarf í þágu
safnaðarins, og hver sá talinn hólpinn og sæll, sem var því vaxinn að geta innt slíkt fórnarstarf af hendi.¹ 
Prestshjónin á Ofanleiti, séra Brynjólfur og madama Ragnheiður, áttu vel gerðar og laglegar dætur. Ein þeirra hét [[Jónína K.N. Brynjólfsdóttir|Jónína Kristín Nikólína]]. Hún var fædd 14. apríl 1856 og því vel gjafvaxta, þegar hér er komið sögu. Þau Jónína prestsdóttir og Sigfús organisti felldu hugi saman og heitbundust svo sem átt hafði sér stað með Einar Árnason bróður hans og Rósu, elztu dóttur prestshjónanna (sjá [[Blik 1963]]). 
Það sem vekur mér nokkra furðu er það, að prestsdóttirin og organistinn létu ekki lýsa með sér í kirkju, svo sem venja var, heldur fengu þau konunglegt leyfi til giftingarinnar, Þar sem konungur gjörir „vitterligt: At Vi, efter derom allerunderdanigst gjort Ansögning og Begjæring, aller naadigst have bevilget og tilladt, saa og hermed bevilge og tillade: at Organist Sigfús Árnason og Jomfru
Jónína Kristín Nikólína Brynjólfsdatter, begge af Vestmannöerne inden Sönderamtet paa vort Land Ísland, maae udan foregaaende Lysning fra Prædikestolen, hjemme i Huset sammenvies af hvilken Præst de det begjære og dertil kunne formaae... 
Givet i Vor kongelige Residentstad Kjöbenhavn den 12 te Mai 1882 Under vort kongelige Segl 
:Efter hans kongelige Majestæts
::allernaadigste Befaling
:::P. M. V.
::Oddgeir Stephensen

:Udleveret af Amtmanden over
::Íslands Sönderamt
:Reykjavik d. 12. Mai 1882
::Bergur Thorberg.

Leyfisbréf þetta kostaði kr. 33,66. Það voru töluverðir peningar í þá daga. 
Svo var þá efnt til dýrðlegrar brúðkaupsveizlu að Ofanleiti. Brúðurin lét vinkonu sína, frú Aagaard sýslumannsfrú að Uppsölum, skauta sér, áður en hún gekk til vígslunnar. Það var 10. júní 1882, sem séra Brynjólfur sóknarprestur að Ofanleiti gifti Jónínu dóttur sína og organistann sinn, Sigfús Árnason. Þau þóttu sérstaklega glæsileg hjón, sem framtíðin brosti við, og myndirnar hér af þeim bera þess nokkurt vitni. 
Hjónin Sveinn Þórðarson, beykir og mormóni, og Helga Árnadóttir bjuggu um árabil í tómthúsinu Vestri-Löndum. Árið 1878 fluttu hjón þessi burt úr Eyjum og alla leiðina vestur til Utah í Ameríku, mormónanýlendunnar nafnkunnu. Við brottför þeirra úr Eyjum keypti Jóhann Jörgen á Vilborgarstöðum, þá 31 árs að aldri, Vestri-Lönd og hugðist hefja búskap þar með unnustu sinni Sigríði Árnadóttur frá
Oddstöðum. Þó leigði hann tómthúsið fyrst um sinn óvandabundnu fólki eða næstu 2-3 árin. 
Þegar Sigfús Árnason, hálfbróðir Jóhanns Jörgens, gifti sig, fékk hann inni í Vestri-Löndum, tók á leigu tómthúsið.

[[Mynd:Blik 1967 19.jpg|thumb|250px|Tómthúsið Vestri-Lönd. Íbúðarhús hjónanna Sigfúsar Árnasonar, organista, og frú Jónínu K. N. Brynjólfsdóttur. Myndin er tekin af málverki, sem sýnir suðurhlið hússins. Í vesturenda hússins hafði Sigfús póstafgreiðsluna (1896-1904). Gengið var þar inn um dyr á skúrnum til vinstri. - Brynjúlfur Sigfússon seldi Vestri Lönd 1908 hjónunum Friðriki Svipmundssyni og Elínu Þorsteinsdóttur. Söluverðið var kr. 2.120.00. Við undirskrift kaupsamnings greiddu hjónin kr. 1.120,00 og kr. 1.000,00 nokkrum mánuðum síðar. Húsið var brunatryggt í Nye danske Forsikrings selskab í Kaupmannahöfn fyrir kr. 2.000,00. Árlegt iðgjald kr. 21,00 - Íbúðarhús þetta reif Friðrik Svipmundsson 1909, er hann hóf að byggja íbúðarhús sitt Stóru-Lönd, sem enn stendur þar <nowiki>[fór undir hraun]</nowiki>.]]
Árið 1886 varð það að ráði, að Jóhann Jörgen seldi hjónunum Sigfúsi og Jónínu Vestri-Lönd. Söluverðið var 500 krónur með ,,hjáliggjandi útihúsum og umgirtum kálgarði.” Kaupsamningurinn er dagsettur 19. febr. 1886. Við samningsgjörðina greiddu þau hjón í peningum 150 krónur og eftirstöðvarnar skyldu þau greiða á næstu 7 árum eða 50 krónur á ári. En vetrarvertíðin 1886 gaf Sigfúsi Árnasyni mikið í aðra hönd, og svo hlutu þau hjón dálítinn arf eftir séra Brynjólf, föður Jónínu húsfreyju, svo að þau greiddu eftirstöðvar kaupverðsins í apríllokin þá um vorið (1886). 

Þegar á fyrsta búskapar- og hjúskaparári sínu á Vestri-Löndum héldu hjónin Sigfús og Jónína þrjú hjú, vinnumann og tvær vinnukonur. 
Árið eftir giftinguna fæddist ungu hjónunum fyrsta barnið. Það var einkarefnilegt stúlkubarn, sem var skírt Ragnheiður Stefanía. Allt lék í lyndi fyrir þeim og hamingjan brosti við þeim. 
Þessi mætu hjón bjuggu á Vestri-Löndum athafnasömu lífi. Þau ráku útgerð, ræktuðu land og gerðu að túni og höfðu nokkurn kvikfénað. Sjálfur var Sigfús Árnason formaður framan af athafnaárunum. 
Árið 1891, 8. marz, undirritaði Aagaard sýslumaður þeim hjónum til handa byggingarbréf fyrir jörðinni Eystri-Oddstöðum. Þau nytjuðu síðan nokkurn hluta þeirrar jarðar og hlunnindi hennar, enda þótt þau byggju framvegis á Vestri-Löndum. Að öðru leyti leigðu þau Eystri-Oddstaði frá sér. 
Ekki er ófróðlegt upptak þessa byggingarbréfs fyrir okkur, sem fjær stöndum öllum jarðarafnotum hér í Eyjum. Fyrstu ákvæði byggingarbréfsins hljóða þannig:
„Michael Marius Ludovico Aagaard umboðsmaður yfir þjóðjörðum á Vestmannaeyjum og sýslumaður sama staðar gjörir kunnugt: að ég byggi Sigfúsi Árnasyni þjóðjörðina Eystri-Oddstaði, sem fóðrar 1 kú og 1 hest, auk hlunninda, til að mynda hagagöngu í Ellerey (á að vera Elliðaey) fyrir 15 og á Heimaey fyrir 12 fjár, einnig fuglatekju á báðum þessum stöðum og í Stórhöfða, Hellisey og Súlnaskeri móts við þá, er þar eiga hlut í til ábúðar og leiguliðanota frá næstkomandi fardögum með þessum skilmálum:

1. 
Hann skal gjalda hvert ár fyrir lok júnímánaðar í ákveðna landskuld af jörðinni 170 fiska í peningum eftir meðalverði allra meðalverða í þeirri verðlagsskrá, sem ræður á réttum gjalddaga. 
Alls er byggingarbréf þetta í 13 greinum og sannar okkur, hversu smáar voru jarðir hér á Heimaey og fleyttu fram litlum bústofni. Allar voru þær jafnar að stærð, en margur bóndinn jók bústofn sinn á jörðunum með aukinni ræktun lands. 
Öll haust, eftir að Sigfús Árnason gerðist organisti við Landakirkju, æfði hann kirkjukórinn af áhuga og samvizkusemi. Oftast æfði hann kórinn í sjálfri kirkjunni. En síðar fékk hann til afnota barnaskólahúsið Dvergastein (Heimagata 7). Þau afnot hans af barnaskólahúsinu hefjast með bréfi, sem organistinn skrifaði sýslumanni haustið 1888. Leyfi ég mér að birta. það bréf hér lesendum mínum til fróðleiks og glöggvunar á áhuga organistans og skyldurækni við kirkju sína og kirkjusöng. 
:„Hér með leyfi ég mér að biðja hina heiðruðu sýslunefnd Vestmannaeyja að ljá mér til söngkennslu kennslustofu Barnaskólans tvisvar í viku til byrjunar næstkomandi vetrarvertíðar. 
:Eins og nefndinni er kunnugt, eru í hinni nýjustu sálmabók vorri fjöldamörg lög (60-70), sem eru að öllu leyti ókunn, og er því stór þörf á að kenna þessi lög. En af því hentugt húsrúm er hvergi til að fá, þá sný ég mér til hinnar heiðruðu nefndar í þessu efni, og vona ég að nefndin verði við þessari beiðni minni. Ég skal taka það fram, að ég mun haga kennslustundum mínum þannig, að þær ekki komi í bága við aðra þá, sem brúka ofannefnt herbergi skólans. 
::Löndum, 18. september 1888
::Virðingarfyllst,
::Sigfús Árnason

:Til oddvita sýslunefndarinnar í Vestmannaeyjum.“

[[M. M. L. Aagaard]] sýslumaður brást vel við þessari beiðni organistans og kom því til leiðar, að organistinn fékk kennslustofuna í Barnaskólahúsinu til afnota. Þar hafði síðan organistinn söngæfingar um nokkur ár og svo lánaði sýslumaður honum þinghús Eyjanna þess á milli. 
Að sjálfsögðu litu ráðandi menn byggðarlagsins með þeim góðvilja og skilningi á þessi menningarstörf Sigfúsar Árnasonar, að hann þurfti enga leigu að greiða fyrir afnot húsanna. 
Árið 1893 var Sigfús organisti Árnason kjörinn þingmaður Vestmannaeyinga. Við þingkosningar þá voru 72 á kjörskrá í kauptúninu og umhverfi þess og Sigfús Árnason fékk 19 atkvæði við kosningarnar. Það atkvæðamagn tryggði honum þingsætið. Hann féll frá þingsetu árið eftir fyrir Valtý Guðmundssyni.

[[Þorsteinn Víglundsson|Þ.Þ.V.]]

== Tilvísanir ==
¹ Ekki vitum við, hver fyrstur keypti orgelið Brydesnaut af Landakirkju. En við í Byggðarsafnsnefnd Vestmannaeyja fundum það með góðra manna hjálp suður á Grímsstaðaholti í Reykjavík árið 1958. Þar hafði sextug kona átt það í 48 ár. Faðir hennar hafði keypt þetta notaða orgel handa henni, er hún var 12 ára gömul.

Orðaforði og málvenjur

2007-07-11T15:11:12Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Algengt var að eldri Vestmannaeyingar töluðu með flámæli, en það er óalgengara meðal yngri kynslóðanna og er flámæli nú nær óþekkt. Á einangruðum stöðum eins og Vestmannaeyjum má búast við að nokkuð sértækur orðaforði verði til. Nokkur dæmi um slík orð eru:

* ''útsuður'' - suðvestur, í átt að eyjunum sem eru þar, [[Suðurey]], [[Brandur|Brandi]] , og fleiri.
* ''landsuður'' - merkir á sama hátt suðaustur.
* ''landnorður'' - norðaustur, í átt að meginlandi Íslands. Í landnorðri eru [[Elliðaey]] og [[Bjarnarey]], því að oftast er miðað við [[Heimaey]] í þessum áttalýsingum.
* ''útnorður'' - merkir á sama hátt norðvestur.
* Áður fyrr var algengt að Eyjamenn töluðu um að hann væri að ganga í ''lannering'' sem er afbökun á „landnyrðing“ norðaustanátt. Á sama hátt var talað um ''útsyning'' sem er afbökun á „útsynning“ suðvestanátt.
* Þessi heiti á áttum og vindáttum eru reyndar vel þekkt um nær allt land og eru ævagömul. Landnámsmenn tóku þessar áttakenningar með sér frá Noregi þar sem þær voru bundnar við staðhætti á vesturströndinni og áttu þær því misjafnlega vel við hér á landi. Í Vestmannaeyjum falla þær einkar vel að staðháttum og hafa því lifað hér góðu lífi, allt fram á okkar daga en þessi áttaheiti eru minna notuð annars staðar á landinu.

* ''peyi'' - ungur strákur. Einnig hefur orðið ''polli'' skotið upp kollinum á seinni árum, líklega fyrir áhrif ofan af fastalandinu.
* ''pæja'' - ung stúlka. Samanber [[Pæjumótið]] í fótbolta. Þetta orð er þó mun yngra í málfari Eyjamanna en peyi og áður fyrr var ævinlega talað um ''stelpur.''.
* ''lagga'' - lögga. Sérstök mynd af orðinu, og á meðal barna er frasinn „lagga tagga táfýla“ oft notaður.
* ''tríkot'' - íþróttagalli. Orðið er komið af frá því [[ÍBV]] pantaði íþróttagalla erlendis frá rétt eftir miðja síðustu öld, en allir gallarnir sem komu voru merktir framleiðanda þeirra - ''Tricot''. Frá þeim tíma hafa íþróttagallar af öllum toga hlotið þetta heiti.
* ''gæjalegt'' - tiltölulega nýtt orð í orðaforða Eyjamanna en þar sem aðrir landsmenn nota orðið, eðli þess samkvæmt, yfir karlkynið, gera Eyjamenn engan greinarmun á kynjum og tala gjarnan um að stúlka, sem þeim þykir álitleg, sé ''gæjaleg''.

[[Flokkur:Menning]]

Blik 1980/Fyrsti gúmmíbjörgunarbáturinn

2007-07-11T13:04:26Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

{{Blik}}
<big>Áhrifamikið brautryðjandastarf.</big>

Það fer varla fram hjá nokkrum, sem les Blik að staðaldri, hve mikill fróðleikur hefur náð að varðveitast frá gleymsku á síðum ritsins um áraskeið. Þar hefur sjávarútvegur Eyjamanna ekki farið varhluta. Ég afréð þess vegna, þegar ég rakst á gamalt viðtal, er ég hafði átt árið 1954, að birta það í Bliki. Það viðtal varðar merkan þátt úr björgunarsögu byggðarlagsins okkar og svo landsins í heild.

Viðtal þetta átti ég við hinn trausta útgerðarmann, [[Kjartan Ólafsson]] frá [[Hraun]]i í Vestmannaeyjakaupstað.

----

„Kjartan, það mun hafa verið þú, sem fyrstur Íslendinga bjóst fiskibát þinn gúmmíbjörgunarbáti?“

„Öllu má nú nafn gefa. En vert er að geta þess, að [[Sighvatur Bjarnason]], útgerðarmaður í [[Ás]]i hér í Eyjum, keypti gúmmíbjörgunarbát skömmu eftir að ég keypti bátinn handa vélbátnum mínum Veigu. Þess vegna mun vélbáturinn hans, Erlingur, hafa verið búinn þessu björgunartæki eins og vélbáturinn minn á vertíð 1951.“

„Þar sem ég hygg, að fólki þætti fróðleikur í því að heyra eitthvað um tildrög að aðdraganda þess, að þú festir kaup á þessu björgunartæki, þá vænti ég, að þú segir mér stuttlega frá þessum atburði.“

„Já, það var haustið 1950, sem skipaskoðun ríkisins skrifaði öllum útgerðarmönnum og tjáði þeim, að krafizt yrði, að allir íslenzkir fiskibátar hefðu björgunarbát eða fleka til taks í sjóferðum. - Ég var þá staddur í Reykjavík um haustið og hafði nýlega lesið grein í tímariti um gúmmíbjörgunarbáta. Einnig hafði ég heyrt sagt, að setuliðið hefði selt nokkra slíka báta til manna, sem veiða í vötnum og ám. Ég snéri mér því þegar til Sölunefndar setuliðseigna, sem þá var til húsa í Kveldúlfshúsunum, og náði þar tali af gömlum Vestmannaeyingi, Jóni Magnússyni. Ég spurði hann um björgunarbáta þessa. Hann sagði mér, að þeir hefðu selt nokkra slíka báta til manna, sem stunduðu lax- og silungsveiðar. - Ég sagði honum, að ég hefði hug á að kaupa þannig bát til nota sem björgunartæki á vélbáti mínum. Þá kvaðst Jón hafa þrjá slíka báta til sölu og væri einn þeirra nýr, en tveir notaðir. - Ekki gat ég þá afráðið kaupin, þar sem mig skorti viðurkenningu Skipaskoðunar ríkisins á björgunartæki þessu. Þá lofaðist Jón til þess að geyma nýja bátinn þar til ég hefði fengið viðurkenningu Skipaskoðunarinnar á bátnum. Þó kvaðst hann ekki geta geymt bátinn lengur en í þrjá daga.

Þá snéri ég mér samdægurs til Skipaskoðunar ríkisins og hitti að máli skipaskoðunarstjóra, sem þá var [[Ólafur Sveinsson]]. - Ólafur taldi, að ýmis vandkvæði væru á bátum þessum, svo að þeir kæmu varla til greina með að verða viðurkenndir af Skipaskoðuninni. - Við ræddum nú má1 þetta fram og aftur. Spurði ég hann þá, hvernig björgunartæki hann ætlaðist til að yrðu á þessum mótorbátum, sem þeir með bréfi sínu hefðu gert kröfu til að hefðu björgunarbát eða - fleka innanborðs. - Kvaðst hann gera ráð fyrir, að á vélbátunum yrðu tunnuflekar eða trébátar. Þá spurði ég: Hvar á að koma slíkum bátum eða flekum fyrir á vélbátum, sem ekki eru stærri en rúmar 20 smálestir? - Féllst hann þá á, að trébátur kæmi varla til greina en lét sér til hugar korna, að tunnuflekarnir kæmu þar til greina.

Áður en við skildum, fékk ég Ólaf til að koma með mér inn í Kveldúlfshúsin til þess að athuga nánar báta þessa. Síðan var afráðið, að ég skyldi mæta á skrifstofu skipaskoðunarstjóra kl. 10-11 daginn eftir. Hét hann þá að fylgja mér og athuga nánar björgunartæki það, sem ég hugðist kaupa.

Sama dag hitti ég að máli [[Ársæll Sveinsson|Ársæl Sveinsson]], formann Björgunarfélags Vestmannaeyja og formann Bátaábyrgðarfélagsins okkar. Einnig hitti ég [[Jónas Jónsson]], forstjóra, sem þá var staddur í Reykjavík. Ég ræddi við þá báða þessi hugsanlegu kaup mín á björgunarbátnum. Þeir lögðu þar gott til.

Daginn eftir kom skipaskoðunarstjóri með mér til þess að skoða bátinn. Með honum voru þrír starfsmenn hans. Við fengum bátinn lánaðan í húsakynni skipaskoðunarstjóra. Á spjaldi, sem fest var við umbúðirnar, stóð, að þetta væri 9 manna bátur óyfirbyggður. (Ekkert tjald yfir honum). - Honum fylgdu tvær árar, kolsýrufyllt flaska, til að blása hann upp, og handdæla. Einnig stóð á spjaldi þessu, að verksmiðjan hefði afhent bátinn fyrir tveim árum.

Var nú skotið á bátinn úr flöskunni, og skoðuðu þeir hann lengi og gaumgæfilega. Síðan var báturinn tæmdur og svo blásinn upp að nýju. Það tók um 20 mínútur að blása bátinn upp með handdælunni. Þegar síðasta kolsýruflaskan hafði verið tæmd í bátinn, var ákveðið, að hann skyldi vera þannig uppblásinn til næsta dags. 
Næsta dag kom í ljós, að báturinn var eins og skilið hafði verið við hann fyrir 24 klukkustundum. - Ég spurði þá, hvort þeir vildu viðurkenna bátinn löglegt björgunartæki, ef ég keypti hann. Þeir töldu á honum ýmsa annmarka, þ.á.m. að hann væri svo eldfimur, vegna þess, að hann væri úr gúmmí. Varð mér þá að orði, að allir vissu, að sjómenn notuðu bæði gúmmístakka og -stígvél, og hefði annað ekki reynzt þeim betur. Ennfremur bentu þeir á, að ekki mætti koma nálægt honum línukrókur eða nagli, svo að ekki kæmu á hann gat eða göt. Þá myndu engin tök að gera við hann. - Ég gekk fast eftir því, hvort þeir ætluðu að heimila mér að kaupa bátinn til löglegra nota sem björgunartæki. Þeir hétu því að láta mig vita það eftir nokkra daga. - Loks fékk ég loforð fyrir því að vitja svarsins næsta dag.

Daginn eftir veittu þeir mér svo munnlegt leyfi til kaupa og nota á bátnum, þó takmarkaðan tíma, og ekki lengur en eitt ár. Ég keypti þá bátinn og greiddi fyrir hann kr. 1200,oo. Síðan var smíðaður kassi úr tré utan um bátinn og honum komið fyrir á þaki stýrishússins á vélbáti mínum Veigu VE 291 í vertíðarbyrjun 1951.

Áður en gengið var þannig frá bátnum, var haldin æfing með áhöfn og skipstjóra, [[Sigurbjörn Sigurfinnsson|Sigurbirni Sigurfinnssyni]], en hann ásamt Sighvati Bjarnasyni, skipstjóra, núverandi forstjóra [[Vinnslustöðin|Vinnslustöðvar Vestmannaeyja]], voru fyrstu formenn með slík björgunartæki um borð í íslenzkum mótorbát.

Vertíðin 1951 gekk að óskum og engin þau óhöpp áttu sér stað, er gerðu gúmmíbátinn nauðsynlegan. Og líður tíminn að vertíðarlokum 1952. 
Þá gerðist það laugardaginn fyrir páska, 12. apríl, er allir Eyjabátar voru á sjó. Er leið á daginn, gerði suðvestan rok og stjórsjó. - Þá var v/b Veiga, 24 lestir, á sjó með net suðvestur af [[Einidrangur|Einidrangi]]. Skipverjar voru hættir að draga netin og undirbjuggu ferðina heim í höfn. Þó ætluðu þeir að leggja eina netatrossu, sem var aftur á dekkinu, áður en lagt yrði af stað heim. - Þá fékk báturinn á sig brot, sem braut borðstokkinn á löngum kafla, fyllti stýrishúsið og setti sjó í lest. Tók þá út netátrossuna, sem var aftur á, og einn háseta, sem hvarf í djúpið og drukknaði. Skipstjórinn, sem þá var Elías Gunnlaugsson frá Gjábakka, gat komizt fram í lúkar og sent út neyðarkall. Þegar svo var komið, var gripið til gúmmíbjörgunarbátsins. Skyldi hann nú blásinn upp með kolsýrunni, flöskunni. En það mistókst fyrst í stað, af því að ventill, sem var til þess gerður að hleypa lofti úr gúmmíbátnum, tæmdi hann jafnharðan. Var þá ventlinum lokað og báturinn dældur upp með handdælunni. Það verk tók 15-20 mínútur. Þegar því var lokið, var Veiga komin að því að sökkva. Þá var gúmmíbátnum hent fyrir borð í skyndi. Allir komust í bátinn nema vélstjórinn, sem var fram á og sennilega að huga að því, hvort hann heyrði eða sæi til bátsferða. Rétt í sömu andrá reið ólag yfir bátinn og kippti vélstjóranum útbyrðis, svo að hann hvarf í hafið.

Nærstaddir bátar, sem heyrt höfðu neyðarkallið, hröðuðu sér eins og þeir gátu til hjálpar. Fyrst bar að vélbátinn [[Frigg VE]], sem bjargaði áhöfn Veigu úr gúmmíbátnum, en þá höfðu skipverjarnir 6 verið í honum um það bil 40 mínútur.

Skömmu síðar kom varðskipið Ægir á slysstaðinn. Hann fann björgunarbátinn og tók hann um borð. Ægismenn skiluðu bátnum til Eyja, svo að hann fékk ég aftur enda var hann ótryggður og þess vegna mín eign.

Þegar bátnum var bjargað um borð í Ægi, hafði komið á hann gat undan haka.“

„Hvað varð svo af þessum merka gúmmíbát?“

„Ég lét gera við hann. Kom þá í ljós, að gúmmíið í veggjum hans var tvöfalt. Þannig reyndist hann traustari, en við höfðum gert ráð fyrir. Síðan seldi ég bátinn til Eyrarbakka eða Stokkseyrar fyrir sama verð og ég hafði keypt hann. Ég festi þá kaup á „yfirbyggðum gúmmíbát“ en þá voru þeir farnir að ryðja sér til rúms, bátar með „tjaldi“, eftir happasæla reynslu og ómetanlegt gagn þessara fyrstu gúmmíbjörgunarbáta.“

Ég kveð Kjartan, þennan brautryðjanda björgunarbátanna farsælu í Vestmannaeyjum og þakka honum fróðlegt samtal og óska útgerð hans og honum sjálfum gæfu og gengis. - Þetta samtal átti sér stað árið 1954.

[[Sigfús Jörundur Johnsen|S.J.J.]]

Mið-Hlaðbær

2007-07-11T12:54:31Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Á jörðinni við Mið-Hlaðbæ eða Ólafsbæ bjuggu fyrir eldgos í félagsbúi [[Guðrún Hallvarðardóttir]], ekkja [[Jón Valtýsson|Jóns Valtýssonar]] og uppkomin börn hennar, [[Sigurbergur Jónsson|Sigurbergur]] og [[Aðalheiður Jónsdóttir|Aðalheiður]], ekkja [[Gunnar Ragnarsson|Gunnars Ragnarssonar]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. ''Vestmannaeyjar byggð og eldgos.'' Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Kirkjubær]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Norður-Hlaðbær

2007-07-11T12:52:04Z

Sigurgeir: Bætti við texta

Á jörðinni við Norðurbæ bjuggu hjónin [[Magnús Pétursson]] og [[Þórdís Guðmundsdóttir]] og börn þeirra [[Þorbjörn Helgi Magnússon|Þorbjörn Helgi]], [[Einar Magnússon|Einar]], [[Laufey Magnúsdóttir|Laufey]] og [[Pétur Magnússon|Pétur]] auk þess sem sonur Þórdísar [[Guðmundur Rafn Gunnarsson]] bjó hjá þeim þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. ''Vestmannaeyjar byggð og eldgos.'' Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973. }}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Kirkjubær]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Nyrzti-Miðbær

2007-07-11T12:50:50Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Nikkkólína Pétursdóttir]], ekkja [[Jóhann Scheving|Jóhanns Scheving]], bjó í Nyrzta-Miðbæ þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. ''Vestmannaeyjar byggð og eldgos.'' Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.
}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Vilborgarstaðir]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Langreyður

2007-07-11T12:48:22Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

{{Snið:Spendýr}}
'''Langreyður''' (''Balaenoptera physalus'') er skíðishvalur. Langreyðar eru dökkgráar á baki og hvítar að neðan og hið sama á við bægsli og sporð. Neðri skoltur er dökkgrár vinstra megin en hvítur hægra megin. Oftast eru fremstu skíðin hvít og önnur blýgrá. Raufin er framar en bakugginn. Langreyður lifir aðallega á átu og krabbasvifdýrum en étur líka sandsíli. Langreyðurin er farhvalur og kemur að landinu síðari hluta vetrar. Hér við land verða karldýrin um 18 m löng og kvendýrin 19,5 m. Fullorðnir tarfar vega 30-80 tonn og kýrnar 50-100 tonn. Langreyður getur náð u.þ.b 100 ára aldri og er tegundin til í öllum heimshöfum.

Hún heldur sig allt suður að 30°N frá línu milli Nýfundnalands og Skotlands í Atlantshafinu og leitar allt að ísbrún í norðurátt í vetrarlok og hópast á átusvæðum. Þessir hópar eru gjarnan nefndir stofnar og sjö slíkir eru taldir vera í Norður-Atlantshafinu.

Langreyðurin makar sig í nóvember til janúar, meðgöngutíminn er eitt ár og hún ber annað hvert ár. Kálfurinn er á spena í rúmlega 10 mánuði. Venjulega fæðist hann 6-6½ m langur og tvöfaldar lengd sína áður en hann fer af spena.

Langreyðurin er talin nærast lítið á veturna og étur býsn af ljósátu við Íslandsstrendur auk nokkurs magns af smokkfiski. Hún étur líka uppsjávarfiska, loðnu og síld, einkum á fartímanum. Hún er úthafshvalur, sem er oftast í smáhópum (6-7) en á fartímanum sjást oft 200-300 dýra vöður. Hún er hraðsynd (12 sjómílur á klst.) og kafar oftast ekki lengur en í 4 mínútur í einu, þótt hún geti verið allt að 20 mínútur í kafi.

Fyrstu dýrin af þessari tegund koma oftast upp að landinu í marz en aðalvöðurnar í lok maí og júníbyrjun. Norðmenn ofveiddu stofnana hér við land og eftir að Íslendingar hófu hvalveiðar veiddu þeir að meðaltali 240 dýr á ári. Gizkað er á, að Austur-Grænlands- og Íslandsstofninn sé 8-10.000 dýr. Áætlaður fjöldi í öllum heimshöfunum er 120.000-150.000 dýr.

{{Heimildir|
*http://www.nat.is/Hvalir/Langreyður.htm}}

[[Flokkur:Spendýr]]

Urðavegur 39

2007-07-10T11:59:59Z

Sigurgeir: Bætti við tengli

[[Mynd:Urdarvegur 43 skalholt welding born.jpg|300px|thumb|[[Skálholt-yngra|Skálholt]]. Tekið í garðinum hjá [[Eiríkshús|Eiríkshúsi]] við [[Urðavegur|Urðaveg]] 41. Á myndinni er [[Guðrún Welding]] sem bjó við [[Urðavegur 39|Urðaveg 39]], þarna er hún með dætur sínar, Svana elst, Erna næst elst og heldur hún á Rósönnu.]]
[[Mynd:Urdavegur 41 eirikshus born .jpg|300px|thumb|Tekið fyrir utan [[Eiríkshús]], þarna eru [[Eiríkur Sigurgeirsson]], [[Svana Ingólfsdóttir|Svana]], [[Erna Ingólfsdóttir|Erna]] og [[Rósanna Ingólfsdóttir|Rósanna Ingólfsdætur]]]]

Í húsinu sem stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 39 bjó [[Guðrún Welding]] ekkja [[Ingólfur Eiríksson|Ingólfs Eiríkssonar]] ásamt börnum sínum [[Erna Ingólfsdóttir|Ernu]], [[Rósanna Ingólfsdóttir|Rósönnu]] og [[Reynir Friðrik Ingólfsson|Reyni]] og syni Ernu.Einnig bjuggu í húsinu [[Jón Pálsson]], [[Ólafur Þorkell Pálsson]] og [[Sigurður Reimarsson]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. ''Vestmannaeyjar byggð og eldgos.'' Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Urðavegur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Búastaðabraut 7

2007-07-10T11:55:42Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu á [[Búastaðabraut]] 7 hjónin [[Johan Edvin Weihe]] og [[Gunnhildur Hrólfsdóttir]] og synir þeirra [[Ólafur Hrafn Jóhannsson|Ólafur]] og [[Stefán Jóhannsson|Stefán]]. Einnig bjuggu í húsinu hjónin [[Kristján Ólafsson]] og [[Magnúsína Ágústsdóttir]] og dætur þeirra [[Ágústa Kristjánsdóttir|Ágústa]] og [[Ásta Krisjánsdóttir|Ásta]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús]]
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Ásavegur 26

2007-07-10T11:53:37Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu bjuggu hjónin [[Þorsteinn Magnússon]] og [[Guðrún A Gunnarsson]] og börn þeirra, [[Magnús G Þorsteinsson|Magnús]], [[Sigurður G Þorsteinsson|Sigurður]], [[Herdís M Þorsteinsdóttir|Herdís]] og [[Anna Hedvig Þorsteinsdóttir|Anna Hedvig]]. Foreldrar Guðrúnar, [[Bjarni Gunnarsson]] og [[Elín Jónatansdóttir]]. Auk þess bjuggu hjónin [[Bjarni Gunnar Sveinsson]] og [[Unnur Ríkey Helgadóttir]] í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 26 þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Ásavegur 27

2007-07-10T11:50:31Z

Sigurgeir: Smálagfæring

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 27 bjuggu hjónin [[Magnús Magnússon]] (Vesturhúsum) og [[Kristín Margrét Ásmundsdóttir]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Ásavegur 28

2007-07-10T11:49:36Z

Sigurgeir: Lagfærði tengil

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 28 bjuggu hjónin [[Ingvar Sigurjónsson]] og [[Álfheiður Sigurðardóttir]] og börn þeirra, [[Sigurjón Ingvarsson yngri|Sigurjón]], [[Sigurlín Guðný Ingvarsdóttir|Sigurlín Guðný]] og [[Sigþór Ingvarsson|Sigþór]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Búastaðabraut 10

2007-07-10T11:47:21Z

Sigurgeir: Breytti nafni

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu á [[Búastaðabraut]] 10 hjónin [[Kristinn Skæringur Baldvinsson]] og [[Sigríður Mínerva Jensdóttir]] og synir þeirra [[Sigurjón Kristinsson|Sigurjón]] og [[Þórir Kristinsson|Þórir]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús]]
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Ásavegur 30

2007-07-10T11:45:37Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 30 bjuggu hjónin [[Ágúst Óskarsson]] og [[Oddfríður Guðjónsdóttir]] og dætur þeirra [[Helga Ágústsdóttir|Helga]], [[Rut Ágústsdóttir|Rut]] og [[Fríða Jóna Ágústsdóttir|Fríða Jóna]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Ásavegur 37

2007-07-10T11:44:41Z

Sigurgeir: Breytti nafni

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 37 bjuggu hjónin [[Snorri Jónsson]] og [[Þyri Ólafsdóttir]] og synir þeirra [[Ólafur Þór Snorrason|Ólafur Þór]] og [[Jón Kristinn Snorrason|Jón Kristinn]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Ásavegur 41

2007-07-10T11:42:59Z

Sigurgeir: Bætti við

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 41 bjuggu hjónin [[Sigurgeir Þór Sigurðsson]] og [[Sigríður Guðlaugsdóttir]] og dætur þeirra [[Anna Þórsdóttir|Anna]] og [[Sigrún Inga Þórsdóttir|Sigrún Inga]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Búastaðabraut 14

2007-07-10T11:41:12Z

Sigurgeir: Smálagfæring

Í húsinu við [[Búastaðabraut]] 14 bjuggu hjónin [[Sigurður Kristjánsson]] og [[Guðrún Sveinsdóttir]] ásamt börnum sínum [[Sigurður Sigurðsson|Sigurði]], [[Ólöf Sveinbjörg Sigurðardóttir|Ólöfu]], [[Sigríður Kr Sigurðardóttir|Sigríði]] og [[Ingibjörg S Sigurðardóttir|Ingibjörgu]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Hvoll (við Urðaveg)

2007-07-10T11:40:02Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

''Sjá [[Hvoll|aðgreiningarsíðuna]] fyrir önnur hús sem hafa borið nafnið „'''Hvoll'''“''

----
[[Mynd:Urdavegur hvoll.jpg|thumb|300px|Hvoll að Urðarvegi 17]]
Húsið '''Hvoll''' stóð við [[Urðavegur|Urðaveg]] 17a. Það var einnig nefnt ''Nýi-Hvoll''.

Þegar gaus bjuggu á efri hæðinni á Hvoli [[Guðjón Kristinsson]] skipstjóri, frá [[Miðhús-vestri|Miðhúsum]] en oftast kenndur við Hvol, og kona hans [[Kristín Ólafsdóttir frá Hvoli|Kristín Ólafsdóttir]] og börn þeirra [[Bryndís Guðjónsdóttir|Bryndís]], [[Hrefna Guðjónsdóttir|Hrefna]], [[Hörður Guðjónsson|Hörður]] og [[Ólafur Guðjónsson|Ólafur]] , sem öll eru kennd við æskuheimili sitt. Á neðri hæðinni bjuggu [[Kolbeinn O. Sigurjónsson]], einnig oft kenndur við Hvol, og kona hans [[Sigríður Sigurðardóttir frá Vatnsdal|Sigríður Sigurðardóttir]] frá [[Vatnsdalur|Vatnsdal]] og börn þeirra [[Anna Ísfold Kolbeinsdóttir|Anna Ísfold]], [[Guðrún Fjóla Kolbeinsdóttir|Guðrún Fjóla]], [[Ingibjörg S Kolbeinsdóttir|Ingibjörg S]], [[Elva S Kolbeinsdóttir|Elva S]] og [[Marý Ólöf Kolbeinsdóttir|Marý Ólöf]].

Húsið nr. 17b við Urðaveg, sem var bakhús, var nefnt Litli-Hvoll, og gekk einnig undir nafninu Hvoll. Þegar gaus bjuggu þar [[Sigurður N Jóhansen]] og kona hans [[Bryndís Garðarsdóttir]], börn þeirra [[Páll Sigurðsson|Páll]], [[Andrés Brynjar Sigurðsson|Andrés Brynjar]] og [[Unnur Ósk Sigurðardóttir|Unnur Ósk]].

Þessi hús fóru undir hraun í gosinu 1973.

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Urðavegur]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Búastaðabraut 16

2007-07-10T11:38:09Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu bjuggu [[Theodór Þráinn Bogason]] og [[Birna Berg Bernódusdóttir]] og börn þeirra, [[Björn Berg Theodórsson|Björn Berg]], [[Þráinn Berg Theodórsson|Þráinn Berg]] og [[Margrét Berg Theodórsdóttir|Margrét Berg]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Helgafellsbraut 1

2007-07-10T11:36:32Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 1 bjuggu hjónin [[Hermann Einarsson]] og [[Guðbjörg Ósk Jónsdóttir]] og barn þeirra. Þau voru nýlega flutt í húsið þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Helgafellsbraut 6

2007-07-10T11:35:26Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 6 bjuggu hjónin [[Einar Jónsson]] og [[Ásta Steingrímsdóttir]]. Einnig bjó sonur þeirra [[Hermann Einarsson]] í húsinu þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Helgafellsbraut 7

2007-07-10T11:34:30Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 7 bjuggu hjónin [[Hannes Sigurðsson]] frá Brimhólum og [[Guðrún Ósk Jónsdóttir]]. Einnig bjuggu þar hjónin [[Jón Hannesson]] og [[Halldóra Brynjólfsdóttir]] og börn þeirra [[Brynjólfur Jónsson|Brynjólfur]], [[Hannes Rúnar Jónsson|Hannes Rúnar]], [[Guðrún Jónsdóttir Hannessonar|Guðrún Jónsdóttir]] og [[Soffía Guðný Jónsdóttir|Soffía Guðný]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Helgafellsbraut 27

2007-07-10T11:33:04Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Helgafellsbraut 27.jpg|thumb|250px|Helgafellsbraut 27]]
[[Mynd:Helgafellsbraut 27 gos grafa.jpg|thumb|250px|Húsið grafið upp úr vikri]]
[[Mynd:Helgafellsbraut 27 gos sigurborg.jpg|thumb|250px|]]
[[Mynd:Helgafellsbraut 27 fjolskyldan 1973.jpg|thumb|250px|Fjölskyldan]]
[[Helgafellsbraut]] 27

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 27 bjuggu hjónin [[Jón Kristinn Óskarsson]] og [[Sigurborg Hlíf Magnúsdóttir]], börn þeirra [[Magnús Rúnar Jónsson|Magnús Rúnar]], [[Óskar Steinar Jónsson|Óskar Steinar]], [[Sigríður Ósk Jónsdóttir|Sigríður Ósk]], [[Aldís Stefanía Jónsdóttir|Aldís Stefanía]] og [[Sigurbjörg Guðrún Jónsdóttir|Sigurbjörg Guðrún]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Helgafellsbraut 15

2007-07-10T11:32:00Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 15 bjuggu [[Gíslína Jónsdóttir]], [[Guðjón Tómasson]] og hjónin [[Magnús Magnússon]] og [[Birna Rut Guðjónsdóttir]] ásamt tveimur dætrum sínum [[Magnea Ósk Magnúsdóttir|Magneu Ósk]], [[Gíslína Magnúsdóttir|Gíslínu]] og dóttur hennar [[Sólveig Birna Magnúsdóttir|Sólveigu Birnu]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Helgafellsbraut 31

2007-07-10T11:27:10Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Helgafellsbraut]] 31 bjuggu hjónin [[Sigurður Óskarsson]] og [[Sigurbjörg Óskarsdóttir]], börn þeirra [[Óskar Sigurðsson|Óskar]] og [[Sólveig Sigurðardóttir|Sólveig]]. Ennfremur bjuggu [[Friðrik Óskarsson]] bróðir Sigurðar og kona hans [[Auður Dóra Halldórsdóttir]] og tvö börn þeirra í húsinu þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

Árið 1978 keyptu [[Jón Ingi Guðjónsson]] og [[Aldís Atladóttir]] húsið og bjuggu þar ásamt börnum sínum Sigurdísi Ösp f. 1977, Atla Frey f.1978, látinn, og Hlyn Má f.1980. Þau bjuggu saman til ársins 1983. Eftir það er húsið í eigu Jóns Inga. Foreldrar Jóns Inga, [[Guðjón Björnsson]] (Gaui gamli í Gerði) og kona hans [[Þórey Jóhannsdóttir]] bjuggu á neðri hæð frá 1981 til dauðadags.

{{Heimildir|
*Aldís Atladóttir. Munnleg heimild.
*Guðjón Ármann Eyjólfsson. ''Vestmannaeyjar byggð og eldgos.'' Reykjavík: Ísafoldarprentsmiðja, 1973.
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.
}}
[[Flokkur:Helgafellsbraut]]

Suðurvegur 12

2007-07-09T11:38:54Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu sem stóð við [[Suðurvegur|Suðurveg]] 12 bjuggu hjónin [[Sturla F Þorgeirsson]] og [[Guðbjörg Pálsdóttir]] og börn þeirra [[Páll Sturluson|Páll]], [[Jóhann Pétur Sturluson|Jóhann Pétur]], [[Lára Kristín Sturludóttir|Lára Kristín]] og [[Heiða Björk Sturludóttir|Heiða Björk]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Suðurvegur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Ásavegur 12

2007-07-09T11:33:53Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 12 bjuggu, þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973. [[Ástþór Óskarsson]] og [[Sigrún Pétursdóttir]] og sonur þeirra [[Óskar Ásgeir Ástþórsson|Óskar Ásgeir]] og dóttir hennar [[Agnes Karen Sigurðardóttir|Agnes Karen]]. Einnig bjuggu þar hjónin [[Magnús Jónsson]] og [[Elín Halldórsdóttir]], börn þeirra [[Jón Magnússon|Jón]], [[Sandra Magnúsdóttir|Sandra]] og [[Heba Magnúsdóttir|Heba]]. [[Halldór Magnússon]] faðir Elínar og [[Þórarinn Magnússon]]

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}
[[Flokkur:Ásavegur]]

Búastaðabraut 4

2007-07-09T11:28:11Z

Sigurgeir: Lagfærði nafn

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu á [[Búastaðabraut]] 4 hjónin [[Gunnlaugur Ólafsson]] og [[Kristín E. Gísladóttir]] ásamt dætrum sínum [[Guðrún Svava Gunnlaugsdóttir|Guðrúnu Svövu]] og [[Ellý Rannveig Gunnlaugsdóttir|Ellý Rannveigu]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús]]
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Búastaðabraut 5

2007-07-09T11:26:55Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu á [[Búastaðabraut]] 5 hjónin [[Símon Waagfjörð]] og [[Elín Jóhannesdóttir]] og börn þeirra [[Kristín Sigr. Waagfjörð|Kristín]], [[Jónína Waagfjörð|Jónína]], [[Jóhanna Waagfjörð|Jóhanna]] og [[Símon Þór Waagfjörð|Símon Þór]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús]]
[[Flokkur:Búastaðabraut]]

Bakkastígur 7

2007-07-08T12:14:42Z

Sigurgeir: Lagfærði tengil

[[Mynd:Bakkastigur 7.jpg|thumb|250px|Bakkastígur 7]]
Í húsinu sem stóð við [[Bakkastígur|Bakkastíg]] 7 bjuggu hjónin [[Inda Friðþjófsdóttir]] og [[Sigurður Friðbjörnsson]], og sonur þeirra [[Friðþjófur Már Sigurðsson|Friðþjófur Már]]. Á efri hæð bjuggu hjónin [[Óskar Ólafsson prentari]] og [[Jóhanna Ágústsdóttir]]. Þau bjuggu í húsinu þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Bakkastígur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Heimagata 15

2007-07-08T12:13:26Z

Sigurgeir: Bætti við texta

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu í húsinu við [[Heimagata|Heimagötu]] 15, hjónin [[Gísli Gíslason]] og [[Guðrún Sveinbjarnardóttir]]. Þar var einnig Prentsmiðjan Eyrún til húsa.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Heimagata]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Heimagata 24

2007-07-08T12:09:11Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Þegar gaus bjuggu í húsinu við [[Heimagata|Heimagötu]] 24 hjónin [[Jón Runólfsson]] og [[Ágústa Björnsdóttir]] ásamt syni sínum [[Jón Ágúst Jónsson|Jóni Ágúsi]].

Í dag hafa AA-samtökin aðstöðu í húsinu.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Heimagata]]

Bakkastígur 23

2007-07-08T12:07:20Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Bakkastigur 23.jpg|thumb|250px|Bakkastígur 23]]
[[Mynd:Bakkastigur 23 gos.jpg|thumb|250px|Bakkastígur 23 í gosinu]]

Í húsinu við [[Bakkastígur|Bakkastíg]] 23 bjuggu hjónin [[Björn Kristjánsson]] og [[Guðbjörg Gunnlaugsdóttir]] og hjónin [[Þórarinn Gunnlaugsson]] og [[Jóhanna Sigurðardóttir]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Bakkastígur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Landagata 14

2007-07-08T12:05:59Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Landagata|Landagötu]] 14 bjuggu, þegar gaus, hjónin [[Guðmundur Þorsteinsson]] og [[Sigurbjörg Jónsdóttir]] og sonur þeirra [[Þráinn Guðmundsson|Þráinn]].

{{Heimildir|
* Íbúaskrá 1. desember 1972.
}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Landagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Bakkastígur 27

2007-07-08T12:04:50Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Bakkastigur 29 nagrenni.jpg|thumb|250px|[[Bakkastigur 29]] t.h. Þar fyrir
neðan er [[Bakkastígur 27]] og [[Bakkastígur 23]]. Fyrir miðri mynd er [[Gjábakki-vestri|Gjábakki vestri]] sem var á Bakkastíg 17.]]

Í húsinu sem stóð við [[Bakkastígur|Bakkastíg]] 29 bjuggu hjónin [[Jens Kristinsson]] og [[Guðný Gunnlaugsdóttir]] og börn þeirra [[Elías Vigfús Jensson|Elías Vigfús]], [[Jensína Kristín Jensdóttir|Jensína Kristín]] og [[Guðný Jensdóttir|Guðný]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Bakkastígur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Landagata 18

2007-07-08T12:02:09Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Landagata 18 20.jpg|thumb|300px|Landagata 18 og 20, [[Gíslholt]]. Hallgrímur Tryggvason tekur þarna sveiflu.]]
Í húsinu við [[Landagata|Landagötu]] 18 bjuggu, þegar gaus, hjónin [[Sigurður Kristinsson]] og [[Guðbjörg Bergmundsdóttir]] og sonur þeirra [[Bergmundur H. Sigurðsson|Bergmundur]].

{{Heimildir|
* Íbúaskrá 1. desember 1972.
}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Landagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Heimagata 30

2007-07-08T12:00:43Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Þegar gaus bjuggu í húsinu við [[Heimagata|Heimagötu]] 30 hjónin [[Unnar Guðmundsson]] og [[Bryndís Rögnvaldsdóttir]] ásamt dóttur sinni [[Ingibjörg Ásta Unnarsdóttur|Ingibjörgu Ástu]]. Einnig bjuggu í húsinu [[Hulda Ólafsdóttir]] og [[Helgi Guðlaugsson]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Heimagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Landagata 21

2007-07-08T11:58:19Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Landagata 21 23 25 gos.jpg|thumb|250px|Landagata 21, [[Landagata 23|23]] og 25, [[Hof]].]]
[[Mynd:Landagata 21 gos.jpg|thumb|250px|Landagata 21]]
[[Mynd:Landagata 21 johanna sigridur kjartan.jpg|thumb|250px|Fjölskyldan Landagötu 21]]
[[Mynd:Landagata 21 afmaeli.jpg|thumb|250px|Afmælisveisla mánuði fyrir gos.]]
Í húsinu við [[Landagata|Landagötu]] 21 bjuggu, þegar gaus, hjónin [[Kjartan Kristjánsson]] og [[Jóhanna Valdimarsdóttir]] og dóttir þeirra, [[Sigríður Kjartansdóttir|Sigríður]].

{{Heimildir|
* Íbúaskrá 1. desember 1972.
}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Landagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Landagata 23

2007-07-08T11:57:08Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

[[Mynd:Landagata 21 23 25 gos.jpg|thumb|250px|[[Landagata 21]], 23 og 25, Hof.]]
Í húsinu við [[Landagata|Landagötu]] 23 bjuggu, þegar gaus, hjónin [[Friðrik Friðriksson]] og [[Elísabet Andrésdóttir]] og sonur þeirra [[Sveinn Friðriksson]].

{{Heimildir|
* Íbúaskrá 1. desember 1972.
}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Landagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Landagata 24

2007-07-08T11:55:52Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Landagata|Landagötu]] 24 bjuggu hjónin [[Ólafur Guðmundsson]] og [[Aðalbjörg Jónsdóttir]] ásamt börnum sínum [[Jón Sigurður Ólafsson|Jóni Sigurði]], [[Guðbjörn Ólafsson|Guðbirni]], [[Guðmundur Ólafsson|Guðmundi]] og [[Þóra Ólafsdóttir|Þóru]] þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Landagata]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Heimagata 11

2007-07-08T11:54:41Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Heimagata|Heimagötu]] 11 bjuggu, þegar gaus, eftirtaldir aðilar: [[Baldur Sigurlásson]], [[Günther Borgwardt]], [[Hilmar Kr. Arinbjörnsson]], [[Steinar Ágústsson]], [[Villy Grytvitz]] og [[Þórður Stefánsson]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Heimagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Heimagata 20

2007-07-08T11:52:33Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinum við [[Heimagata|Heimagötu]] Þegar gaus bjuggu hjónin [[Pétur Sigurðsson]] og [[Guðríður Ólafsdóttir]] ásamt dætrum sínum [[Guðrún Pétursdóttur|Guðrúnu]] og [[Ingibjörg Pétursdóttir|Ingibjörgu]], tengdasyninum [[Matthías Óskarsson|Matthíasi Óskarssyni]] og barnabarni sínu [[Bylgja Matthíasdóttir|Bylgju Matthíasdóttur]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]
[[Flokkur:Heimagata]]
{{Byggðin undir hrauninu}}

Götumót Grænuhlíðar árið 2002

2007-07-06T11:00:31Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Laugardaginn 6. júlí 2002 hittust fyrrverandi íbúar við götuna Grænuhlíð
í Vestmannaeyjum. Tilefnið var að minnast liðinna stunda þar. Þessi gata fór öll, eins og hún lagði sig, undir hraun í eldgosinu 1973. Ekki er vitað til þess að íbúar annarra týndra gatna hafi komið saman á þennan hátt sem þarna var gert. Þetta er því kannski upphaf að nýjum og góðum sið.
Nefnd hafði undirbúið viðburði dagsins á ljómandi hátt. Hana skipuðu: Auróra Friðriksdóttir á nr. 7, Edda Angantýsdóttir á nr. 8, Hallgrímur Tryggvason á nr. 3, Hjálmfríður Inga Hjálmarsdóttir á nr.2 og Óskar Pétur Friðriksson á nr. 18.

Fólkið mætti kl. 14 í Ásgarð nánast þar sem vesturendi Grænuhlíðarinnar var.
Allir fengu græna borða í barminn, sem táknuðu stöðu okkar þennan dag.
Myndum af nokkrum húsum götunnar hafði verið komið fyrir á veggjum, ásamt skipulagsmynd af svæðinu og loftmynd, þar sem merktar voru götur sem fóru undir hraun og vikur í eldgosinu.

Þarna hittust gamlir vinir og nágrannar og rifjuðu upp liðna tíð.
Sérstaklega var gaman að hitta marga sem settust að á fastalandinu eftir gosið en voru núna mættir til að taka þátt í þessari sérstöku götuhátíð. Eftir spjall og kynni og myndatöku af hópnum við hraunjaðarinn, var gengið þar upp. Staðnæmst var nokkrum metrum beint fyrir ofan götuna.
Þar afhjúpaði Anna Sigurðardóttir frá Vatnsdal, núna elsti fyrrverandi íbúi götunnar, tréskilti með nafninu Grænahlíð. Menn voru að halda að það væri uppi af húsi
Kolbrúnar Karlsdóttur og Birgis Jóhannssonar, nr. 6. Einnig gróðursettu íbúar húsanna, sem voru við götuna, trjáhríslur þarna í hrauninu. Eina hríslu fyrir hvert hús.
Skógræktarfélag Vestmannaeyja gaf skiltið, staurinn, sem það var fest á, og hríslurnar. Veðrið var ljómandi gott, logn, þurrt og skýjað. Veður eins og það var oftast í Grænuhlíðinni eins og sumir höfðu á orði.

Kl. 18 var grillveisla í Ásgarði. Hvert sæti var skipað enda mættu 90 fullorðnir og 40 börn frá 14 ára að aldri. Matsveinar Hallarinnar sáu um matreiðsluna á frábæran hátt.
Grímur Gíslason á nr. 5, Hallgrímur Tryggvason á nr. 3, Sighvatur Arnarsson á nr. 4, Guðlaugur Sigurgeirsson og Sigrún Inga Sigurgeirsdóttir á nr. 10 rifjuðu upp skemmtilegar minningar frá því þau voru börn í götunni. Í hliðarherbergi rúlluðu stöðugt myndir á tjaldi. Flestar voru frá gostímanum en nokkrar voru úr gömlu góðu götunni okkar. Að lokinni máltíð spjallaði fólk saman, bæði úti og inni, enda sama fallega veðrið. Að síðustu fóru allir sælir og glaðir heim fullir af góðum minningum frá samvistum úr gömlu götunni. Margir fóru svo í Skvísusund og tóku þar þátt í goslokahátiðinni langt fram eftir nóttu.

Í tengslum við þetta Grænuhlíðarmót var [[Friðrik Ásmundsson|Friðriki Ásmundssyni]] falið að skrá sögu götunnar.
* Sagan er skráð á síðunni: [[Grænahlíð]]

Heimagata 2

2007-07-06T10:56:26Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Þegar byrjaði að gjósa bjuggu í húsinu við [[Heimagata|Heimagötu]] 2, hjónin [[Halldór Svavarsson]] og [[Vigdís Ingibjörg Ásgeirsdóttir]] ásamt börnum sínum
[[Svavar Halldórsson|Svavari]], [[Krisín Halldórsdóttir|Kristínu]] og [[Bergljót Halldórsdóttir|Bergljótu]].

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Ásavegur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]

Blik 1980/Minning feðranna er framhvöt niðjanna

2007-07-06T10:52:59Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

{{blik}}
<big>Þannig hefur íslenzkur andans maður komizt að orði</big>

Í 28. árgangi Bliks 1971 var minnzt Björgunarfélags Vestmannaeyja og hins gagnmerka brautryðjendastarfs, sem Eyjamenn beittu sér fyrir og inntu af hendi af miklum manndómi og sérlegri fórnfýsi, þegar þeir réðust í það stórvirki
að kaupa björgunar- og varðskip. Tilgangurinn var sá að vernda líf sjómanna sinna og verja fiskimið sín fyrir innlendri sem erlendri ásókn.
Björgunarskipið Þór, Vestmannaeyja-Þór, eins og hann var venjulega nefndur utan Eyjanna, keyptu Vestmannaeyingar af danska ríkinu. Það kom til Eyja í marzmánuði 1920.

Næstu 6 árin gerðu síðan Vestmannaeyingar þetta skip út við björgunarstörf og landhelgisgæzlu. Árið 1926 var skipið selt íslenzka ríkinu. 
Á þessum 6 árum, sem Eyjamenn gerðu skip þetta út, vaknaði skilningur ráðandi manna íslenzku þjóðarinnar á því, hversu landhelgisgæzla við strendur landsins væri aðkallandi nauðsyn. Og þá ekki síður björgunarstörfin. Sá skilningur leiddi til þess, að ríkissjóður lét smíða björgunar- og varðskip erlendis. Jafnframt keypti hann Vestmannaeyja-Þór og stofnaði þar með til allsherjar landhelgisgæzlu og björgunarstarfs. 
Vestmannaeyja-Þór strandaði á Sölvabakkaskerjum utan við Blönduós í desembermánuði 1929.

Svo liðu 43 ár. Þá frétti Hermann Einarsson ritstjóri Eyjablaðsins Dagskrár, að skrúfunni af Vestmannaeyja-Þór hefðu verið bjargað á land. Þá skrifaði hann í blað sitt á þessa leið: ,,Hvernig væri að bæjarvöldin reyndu að nálgast þennan hlut, sem væntanlega gæti orðið verðugur minnisvarði um það framtak og forustuhlutverk, sem Vestmannaeyingar höfðu í landhelgismálum Íslendinga?"
Hér var vissulega við manninn mælt. Stjórnarmenn Björgunarfélags Vestmannaeyja undir forustu Jóns I. Sigurðssonar og Lárusar Ársælssonar brugðust skjótt við og festu kaup á skrúfunni.

Þegar Ólafur Á. Kristjánsson frá Heiðarbrún við Vestmannabraut, fyrrverandi bæjarstjóri kaupstaðarins, fékk þessar fréttir, tók hann að hugleiða, hvernig gera mætti skrúfuna að verðugum minnisvarða hins mikla og mikilvæga framtaks og brautryðjendastarfs Eyjafólks í björgunar- og landhelgismálum íslenzku þjóðarinnar.

Svo dundi gosið yfir, og hugir manna festust við afleiðingar þess. Allt, sem varðaði hugsjónamál og menningarleg minni lagðist í lágina.

Árið 1976 tók Ól. Á. Kr. að hugleiða á ný, hvernig gera mætti skrúfuna af Vestmannaeyja-Þór að verðugum minnisvarða. Þetta varð honum hugsjón. Hann er fagteiknari eins og kunnugt er, og hann gerði margar teikningar af hugsanlegu minnismerki og fórnaði til þess mikilli vinnu og töluverðum fjármunum. - Og smám saman nálgaðist hugsjónin veruleikann. Enda voru undirtektir stjórnarmanna Björgunarfélags Vestmannaeyja drengilegar og hvetjandi og margra fleiri Eyjamanna.

Hinn 18. marz 1977 skrifaði Ólafur Á, Kristjánsson grein í Eyjablaðið Dagskrá. Greinina nefndi hann „Steinn í vörðu minninganna um afrek forfeðranna“. Þar lætur hann í ljós, hversu ánægjulegt það væri Eyjafólki í heild að reisa „minnismerki um þessa frægð forfeðranna“, eins og hann orðaði það í greininni, og nota til þess öðrum þræði þessa skipsskrúfu.

Stjórn Björgunarfélags Vestmannaeyja tók þessari hugmynd Ólafs mjög vel og var þá afráðið að hann ynni áfram að því að koma þessari hugsjón í framkvæmd. 
Þá lét Ólafur í ljós þá hugmynd sína, að minnisvarðinn yrði reistur á grasigróna þríhyrningnum í Friðarhöfn.

Bæjarstjórn kaupstaðarins gat fallizt á þá hugmynd hans.

Ýmsir kunnir Eyjamenn lögðu nú hönd á plóginn. Ólafur teiknaði, braut heilann og teiknaði. - Árni Johnsen, blaðamaður kom því til leiðar, að Landhelgisgæzlan lét eitt af skipum sinum flytja skrúfuna til Reykjavíkur og síðar til Eyja. Þá hafði Ólafur lokið við að teikna aðaluppdráttinn að minnisvarðanum. Þar hafði hann tekið tillit til þess, að fjórða blaðið hafði brotnað af skrúfunni við tugi ára legu í sjó. Þrjú voru eftir og það dugði hugvitinu.

Í marzmánuði 1977 sendi Ólafur myndir af minnisvarðateikningum sínum til Vestmannaeyja. Svo að segja samstundis birti Dagskrá eina myndina og flutti Eyjafólki jafnframt hvatningarorð að safna nú fé og reisa minnisvarðann hið fyrsta. Að þessari hugsjón var síðan unnið af áhuga og fórnfýsi.

Hinn 25. júní 1977 var Ól. Á. Kr. látinn taka fyrstu skóflustunguna að minnisvarðanum. Síðan hlóð Runólfur Dagbjartsson, múrarameistari, varðann úr brimsorfnum blágrýtishnullungum og naut hjálpar og aðstoðar Sigurðar Jónssonar frá Engey við það starf. Hann hafði þá hliðsjón af teikningum Ólafs og svo líkani af minnismerkinu, sem Óskar Kristjánsson bróðir Ólafs hafði gert að beiðni bróður síns.

Samfara þessum framkvæmdum tók að berast fé frá félagasamtökum, fyrirtækjum og einstaklingum í kaupstaðnum til greiðslu á keyptri vinnu og efni. Fyrsta fjárframlagið barst minnismerkjasjóði frá Slysavarnadeildinni Eykyndli í Eyjum. Alls gáfu þessi samtök minnismerkjasjóði kr. 525.000.- Mörg önnur rausnarleg framlög bárust sjóðnum.

Vélsmiðjurnar í Eyjum, Magni, Völundur og Þór, gerðu við skrúfuna eftir „sjóvolkið" mikla. Hvert þessara fyrirtækja lagði sitt til.

Lárus Ársælsson, gjaldkeri Björgunarfélags Vestmannaeyja, annaðist fjármálin af gætni og prýði, svo að aldrei skorti fé. Kristinn Sigurðsson, slökkviliðsstjóri, frá Skjaldbreið við Urðaveg, smíðaði steypumót og annaðist alla
aðdrætti. Síðast málaði Ragnar Engilbertsson, málarameistari, skrúfuna með sérstakri málningu, sem Málning h/f í Kópavogi gaf Björgunarfélaginu til þessara framkvæmda.

Garðar Sigurjónsson, rafveitustjóri Eyjamanna, flóðlýsti minnisvarðann. 
Þannig studdi hönd hönd í þessu markverða framtaki Eyjafólks.

Hinn 23. marz 1977 skrifaði Ólafur Á. Kristjánsson bréf til forstjóra Landhelgisgæzlunnar, Péturs Sigurðssonar. Í bréfi þessu fór hann þess á leit, að Landhelgisgæzlan yrði látin ,,Leggja sinn stein í vörðu þessa", eins og bréfritarinn orðaði það, með því að gefa áletrað nafnskilti á minnisvarðann. 
Á þessa tillögu Ó1afs gat forstjóri Landhelgisgæzlunnar fallizt. Og það fyrirheit efndi hann.

Á minnisvarðanum stendur þessi áletrun:
:Til minningar um Þór, fyrsta björgunar- og varðskip Íslendinga. Björgunarfélag Vestmanaeyja keypti skipið 1920 og hafði það til björgunar- og gæzlustarfa við Vestmannaeyjar. Árið 1926 eignaðist ríkissjóður skipið, sem var þar með fyrsta varðskip i eigu íslenzku landhelgisgæzlunnar.

Við hátíðarhöld Sjómannadagsins í Vestmannaeyjum 9. júní 1979 var minnisvarðinn afhjúpaður. Það gerði frú Sigríður Björnsdóttir frá Bólstaðarhlíð, formaður Slysavarnadeildarinnar Eykyndils í Eyjum. Þá fluttu þessir menn þar ræður: Ólafur Á. Kristjánsson, Jón Í. Sigurðsson, hafnsögumaður, formaður Björgunarfélags Vestmannaeyja, og Pétur Sigurðsson, forstjóri Landhelgisgæzlunnar.

Allir minntust ræðumennirnir hins mikla og gagnmerka brautryðjendastarfs Eyjamanna, sem framkvæmt var af mikilli víðsýni og frábærri fórnfýsi, þegar þeir keyptu til landsins fyrsta björgunar- og varðskip Íslendinga og ráku það af mikilli atorku en þröngum efnahag.

(Meginefni þessarar greinar minnar er viðtal, sem ég hefi átt við Ólaf Á. Kristjánsson, annan helzta frumkvöðul minnisvarðans í Friðarhöfn. Ræða sú, sem hann flutti við vígslu minnisvarðans, birtist í Morgunblaðinu 22. júní á fyrra ári (1979).

[[Þorsteinn Víglundsson|Þ.Þ.V.]]

Ásavegur 5

2007-07-06T09:53:28Z

Sigurgeir: Smáleiðr.

Í húsinu við [[Ásavegur|Ásaveg]] 5 bjuggu hjónin [[Ágúst Karlsson]] og [[Jensína Guðjónsdóttir]] ásamt börnum sínum [[Ingi Freyr Ágústsson|Inga Frey]] og [[Kristín Ágústsdóttir|Kristínu]]. Einnig bjuggu í húsinu hjónin [[Reynir Arnarson]] og [[Guðrún Pálsdóttir]] með börnum sínum [[Páll Eydal Reynisson|Páli Eydal]] og [[Elísabet Reynisdóttir|Elísabetu]]. Þau bjuggu í húsinu þegar byrjaði að gjósa 23. janúar 1973. Í dag (2007) búa hjónin Reynir og Guðrún á Vopnafirði.

{{Heimildir|
*Íbúaskrá Vestmannaeyja 1. desember 1972.}}

{{Byggðin undir hrauninu}}
[[Flokkur:Ásavegur]]
[[Flokkur:Hús sem fóru undir hraun]]